machine Film Review

One Month Later

2007-11-28T16:16:00.001-08:00

...

License to Wed 4.0

2007-10-26T18:16:00.000-07:00

جواز ازدواج

الف. سیدی با یک شرط پیشنهاد ازدواج دوست پسرش را میپذیرد، و آن شرکت در برنامه مشاوره پیش از ازدواج کشیش کلیسای منطقه، پدر فرانک است. بن بدون اطلاع از آشی که پدر فرانک برایش پخته، شرط مزبور را با اکراه پذیرفته و وارد آزمون های دیوانه وار وی میشود...
ب. پیش تر راجع به رابین ویلیامز گفته بودم: "یا فوق العاده خنده دار و یا بیش از تصور غم انگیز است"، حال آنکه رابین ویلیامز "جواز ازدواج" هیچ کدام از اینها نیست. بی روح، نه چندان خنده دار --به استثنای چند مورد مختصر-- فاقد انرژی و خیلی خیلی معمولی، صفاتی هستند که میتوان بازی حضرتش را بوسیله شان توصیف کرد. به عبارت دیگر اگر قصد دارید گل روی رابین ویلیامز به تماشای فیلم بنشینید، اکیدا پیشنهاد میکنم وقت گران مایه را هدر نکرده و در عوض یکی از فیلم های خنده دار قدیمی اش را دوباره ببینید!
ج. جواز ازدواج، روایت داستانی عوضی، کشکی، ناکوک، باور ناپذیر و از همه مهمتر احمقانه است، که بر خلاف آنچه باید نه میخنداند و نه چیزی برای گفتن دارد؛ نود درصد فیلم شاهد خراب کاری و مسخره بازی های پدر فرانک هستیم و پنج دقیقه باقیمانده، دختر و پسر فیلم --متحول و متنبه-- با عجله و ظرف سی چهل ثانیه! تمام پیام های اخلاقی ممکن در حوزه ازدواج را در آغوش یکدیگر زمزمه میکنند:
پسر: من متاسفم، خاک تو سر بی شعورم کنن!
دختر: من بیشتر متاسفم، رفتارم مثل احمقا بود
پسر: خیلی چیزا بود که میخواستم بهت بگم، موضوع اینجا بود که نمیدونستم چطوری بهت بگم! واسه همین چیزی نگفتم!!
دختر: منم همینطور، منم خیلی چیزا میخواستم بهت بگم، اصلا فدای سرت
پسر: میدونم وقتی پای خونوادت وسطه من مثل گاوا رفتار میکنم!
دختر: نه مهم نیست، درسته که هیچ وقت رفتارت درست و حسابی نداری، ولی مهم اینه که همیشه بیشترین سعیت رو میکنی!!؟
پسر: میدونم آدم قابل اتکایی نیستم ولی...
دختر: اصلا مهم نیست، هر اتفاقی بیفته من آخرش به تو تکیه میکنم!!
...
--احتمالا تا بحال شروع به جویدن صندلیتان کردید بنابراین ادامه نمیدهم--
د. اگر علاقمند جویدن صندلی هستید تماشای این فیلم به شما توصیه میشود.
همچنین، اگر شوخی شوخی متوجه شدید که ازدواج کرده اید! و اگر سر کوچکترین موضوعی با همسرتان --زن یا شوهر-- مثل سگ و گربه به هم میپرید! تماشای این فیلم را بصورت آموزشی به شما توصیه میکنم.

Ratatouille 9.0

2007-10-23T08:04:00.000-07:00

راتاتوئی

الف. رمی، موش صحرائی ست که بر خلاف همنوعانش، میلی به زباله خواری نداشته و تحت تاثیر گستو --سر آشپز رستوران پنج ستاره ای در پاریس-- به آشپزی علاقمند شده و شگفتی میآفریند...
ب. سابقا هنگام تماشای آثاری که به لحاظ جلوه های بصری حرفی برای زدن داشتند؛ ابتدا دهانمان چند لحظه ای باز میماند، و سپس رو به هم نموده و یکدیگر را به صحنه مزبور توجه میدادیم که: "دیدی!!؟" --یا چیزی شبیه به این-- و خلاصه دستجمعی کف میکردیم!. این رویکرد همواره موقع دیدن شاهکارهای پیکسار --از داستان اسباب بازی گرفته تا آثار موخرش از جمله شگفت انگیزها، یافتن نیمو و...-- عود کرده و باعث میشد دقایقی از فیلم فارغ شده و مثلا لب به تحسین طبیعی بودن آب! یا واقعی نمودن حرکات و شخصیت ها بگشائیم...
...و اما، مرض اینکه؛ اگر شما نیز جزو افراد بالا هستید، پیشنهاد میکنم از خیر تماشای راتاتوئی بگذرید!، در غیر اینصورت یک ساعت و نیم کف کردن بی امان انتظارتان را خواهد کشید، چه بسا دندان هایتان از شدت شگفتی بریزد، یا حتی دچار ریزش مو و سکته مزمن شوید... خلاصه از ما گفتن!
تبصره آنکه، میتوانید اثرات مزبور را با تماشای نسخه پرده ای، آنهم در یک تلویزیون درب و داغان یا احیانا اسکرین نه چندان واضح لپ تاپ همایونی تا حد قابل ملاحظه ای کاهش دهید.
ج. احتمالا از عرایض بالا --و البته امتیاز نه از ده-- متوجه شدید که با فیلم زیبا و دیدنی طرف هستیم.
البته باید انصاف داد که زیبائی فیلم محدود به جلوه های بصری فوق العاده اش نبوده، و به لحاظ سینمایی نیز حرف های زیادی برای گفتن دارد.
خلاصه باید به آقای براد برد --که داستان اسباب بازی و شگفت انگیزها نیز دست پخت ایشان بوده-- دست مریزاد گفت.
د. ...و اما "دال"؛ نه راتاتوئی و نه هیچ دستاورد شایان ملاحظه ای بدون زحمت و کوشش و کذا و کذا "به دست" نیامده و نخواهد آمد؛ --بد نیست بدانید برای خلق تصویر آشپز خیس در این فیلم، مدت ها بر روی سیاهی لشکرهای واقعی خیس با لباس آشپزی تحقیق کرده اند!، یا مثلا برای به تصویر کشیدن بهترین تصویر ازمواد غذائی در ظروف، تحقیقات گسترده ای بر روی پانزده ماده اولیه،انجام شده که در این فیلم میتوانید شاهد نتیجه اش باشید. نمونه دیگر آنکه طراحی موش ها زیر نظر زیست شناسان متخصص انجام گرفته و...-- در قسمتی از گیتی پای به هستی گذاشتیم که هنر تنها نزد ماست و کائنات قسمتی از نگین انگشتریمان. پنج، شش، یا اصلا خدا میداند چند هزار سال فرهنگ و تمدن داریم که کرارا به سر این و آن میزنیم و بخاطرش قیافه میگیریم و "البته" همه چیز حق مسلم ماست؛
سخن کوتاه آنکه؛
در این جهل مرکب ابدالدهر بمانیم اگر دور نریزیم اگر کور بمانیم
خلاصه --مجددا و این بار موکدا-- از ما گفتن

پینوشت:
طبع شعر هم داشتم و نمیدانستم! (بقول دبیر شیمی منفور و عوضی دوران دبیرستان که دائما درحال چرند صادر کردن از خود بود: شعر از خودم)

The Walker

2007-10-09T23:53:00.000-07:00

واکر

--کنایه از شغلی که سگ های دیگران را برای قدم زدن بیرون میبرند--

الف. پدر پدربزرگش با مزارع پنبه ثروتمند شده بود. پدر بزرگش با استفاده از صنعت دخانیات امپراطوریش را ساخته بود. و پدرش، ...پدرش سناتور محترمی بود که سایه اش حتی پس از مرگ، رهایش نمیکرد.
کار پیج سوم اما، به زعم سایرین وارث خوبی برای تاج و تخت اجدادش نبود. او در آستانه پنجاه سالگی هیچ کار و کسب معلومی نداشت، و این طور که میگفتند به انحرافات جنسی مبتلا بود.
او یک "واکر" بود؛ یعنی مردی که به استخدام بانوان میانسال --آنچه خودشان فکر میکردند هستند!-- ثروتمند در میاید، تا با آنها در انظار عمومی ظاهر شده و علاوه بر این هم صحبت و درکنارشان باشد. کاری که انجامش آنقدرها هم --برخلاف ظاهرش-- ساده نیست، بخصوص وقتی پای قتلی در میان است، و او قربانی مناسبات پیچیده سیاستمداران واشنگتن...
ب. آخرین فیلم پل شریدر کبیر در نوع خود شاهکاریست که فرسنگ ها با آثار غالب سینمای امروز امریکا فاصله دارد. وی که بیشتر به خاطر فیلم نامه های گران سنگ و کوه پیکرش --نظیر: آخرین وسوسه های مسیح، گاو خشمگین، و راننده تاکسی، که هرسه توسط مارتین اسکورسیزی به فیلم درآمده اند-- مشهور است، این بار علاوه بر نگارش فیلم نامه متین و قابل قبول واکر، ردای کارگردانی را نیز بر تن کرده و انصافا از عهده وظایف محوله سربلند بیرون می آید.
فیلم اگرچه عنوان شاهکار را بدوش نخواهد کشید، لیکن برگ قابل قبول و روشنی ست در کارنامه قطور و سنگین جناب شریدر --که بنده ترجیح میدهم "شردر" صدایش کنم!--
ج. نخستین و شاید مهمترین مولفه "واکر"، آرامش، و دوری جستن مثال زدنی کارگردان از ایجاد تنش و ضرباهنگ در فیلم است. موضوعی که ابتدا قدری غریب مینماید، ولی با پیشرفت و قوام یافتن معادلات داستان تبدیل به نقطه قوت اثر گردیده است.
از این گذشته، بازی ها بی نقص اند. وودی هارلسون در نقشی متفاوت --بسیار متفاوت!-- جا افتاده و شخصیتی را جان میبخشد که آرام است و مودب و درون گرا و لطیف و...! به عبارتی "هر آنچه او واقعا نیست"! ...و سربلند بیرون می آید.
د. همه اینها را گفتم که بر موضع بی طرف ام پاکوفته باشم؛ لیکن اگر از من میپرسید، پاسخ ام "خب که چه!؟" خواهد بود. چه بسا در ادامه تصریح کنم: اصلا برای چه فیلم میسازید؟ که حرف های تکراری و بدیهی را تکرار کنید؟؛ سناتورها، لابییست ها، و سیاستمداران واشنگتن دنیای غامض و تاریک و بی رحمی دارند؟؛ که نگاهی داشته باشیم به زندگی یک واکر خسته و در عین حال اسیر معادلات مزبور؟ ...که... چه؟
به عبارت دیگر معتقدم، فیلم به زیبائی تماشاگر را دور حلقه خالی و پوچی از داستانی خنثی و بی رنگ و بو و خاصیت گردانده و سر نقطه شروع تمام میشود!
ه. در مجموع اگر از آثار احمقانه سینمای امروز خسته شده اید، واکر اثر محکمی ست، لیکن بیاد داشته باشید؛ اثر محکمی شالوده بر آب!

پینوشت:
فیلم قرار است هفتم دسامبر سال جاری اکران شود! --یعنی دو ماه دیگر-- و خدا میداند چطور نسخه با کیفیتی از آن به دست حقیر رسیده --درحالیکه هنوز حتی پوستر فیلم منتشر نشده است--؛ طبق معمول محبت نموده و پیدا کنید پرتغال فروش را...!

I Now Pronounce You Chuck & Larry 5.0

2007-10-06T17:17:00.001-07:00

حالا شما را چاک و لری --بر وزن زن و شوهر-- اعلام میکنم

الف. لری ولنتاین، پس از مرگ همسرش در هم شکسته، و به تنها چیزی که در دنیا فکر نمیکند؛ استفاده از مهلت دوازده ماهه انتقال بیمه عمر، به نفع فرزندانش است. او برای انجام وظیفه --بعنوان آتش نشان-- هر روز با خطرات متعددی روبروست و فکر سرنوشت فرزندان خردسال، در صورت آسیب دیدنش او را رها نمیکند. پس از پیگیریهای فراوان مشخص میشود که تنها یک راه برای انتقال بیمه عمر وجود دارد: ازدواج و انتقال به همسر!.
لری که در شرایط زندگی با زن دیگری نیست، و از طرفی به فرض بودن هم نمیتواند به طرف احتمالی برای نگهداری از فرزندانش اعتماد کند، از همه جا مستاصل میشود. تا اینکه از تصویب قانونی به نفع همجنس گرایان، مبنی بر امکان مذکر بودن همسر! برای مناسبات قانونی --از جمله بیمه-- مطلع میشود.
لری از چاک، نزدیک ترین دوستش --که به تازگی جانش را هم نجات داده-- میخواهد که تنها روی کاغذ با وی ازدواج کرده! و بیمه عمر را به نفع خودش قبول کند. لیکن ازدواج روی کاغذ تازه شروع ماجراست؛ وقتی آقایان از قوانین مبنی بر مجازات سنگین سوء استفاده کنندگان از حقوق همجنس خواهان خبردار میشوند. پیگیریهای قانونی بر علیه این دو باعث میشود ناچار شوند تمام شئونات زندگیشان را همجنس خواهانه! کنند و...
ب. اول از همه آنکه، اگر در ایالات متحده زندگی نمیکنید --به عبارت دیگر اگر مناسبات حقوقی و کاستی های حقوق شهروندی در ایالات متحده برایتان مهم نیست-- و اگر جزو حامیان همجنس خواهی نیستید: دست کم نیمی از فیلم به نظرتان مهمل و کاملا اضافه خواهد آمد. نیمه ای که پر است از شعار و سخنرانی در باب اجتماع اقلیتی از آقایون که به همه خانم ها به چشم خواهری نگاه میکنند! این نیمه اگرچه با توجه به مناسبات امریکا لازم بوده --اولا به دلیل پرهیز از متهم شدن به ضدیت با آزادی های مزبور، که میتوانسته فیلم را نابود سازد و دوما بخاطر مباحث بازاریابی و ارزش بازار جماعت مورد اشاره که تماشاگران بالقوه فیلم محسوب میشدند--، لیکن باعث شده تماشای فیلم، مانند این باشد که: به ازای هر دو دقیقه که برایتان جک تعریف کنند، دو دقیقه هم فلکتان کنند!
ج. و اما نیمه باقی مانده، اگرچه گاهگاه از فرط خنده شما را به حال اغما فرو خواهد برد، لیکن در مجموع حرفی برای گفتن نداشته و چیزی نیست مگر تعداد زیادی شوخی های تکراری در کنار چند شوخی ناب!
د. شخصا تماشای فیلم را توصیه نمیکنم، مگر اینکه از طرفداران همیشگی خل بازی های آدام سندلر باشید، و یا اینکه... --میتوانید در بین موارد بالا، دوباره نگاهی به لیست مخاطبان بیندازید--

پینوشت:
متاسفانه علیرغم تلاش های زیاد نتوانستم از خیر گفتن این یک جمله بگذرم: "تمام فیلم یک طرف، آن یکی دو دقیقه جسیکا بیل، آن طرف دیگر"!! --آنهایی که فیلم را دیده اند به آنهائی که فیلم را ندیده اند بگویند!--

The Phantom of the Opera 8.0

2007-10-03T08:57:00.000-07:00

شبح اپرا

الف. نابغه کریه المنظری که سال هاست در خماخم دالان های مخفی اپرای پاریس زندگی میکند، گرفتار عشق مریدش کریستین، دخترک آوازه خوانی میشود که خود دل در گرو جوان زیباروی دیگری دارد...
ب. فیلمی که درباره اش صحبت میکنیم، ششمین پیایند سینمایی این موزیکال افسانه ایست. و باید اعتراف کرد که نسبت به نسخ مقدم آن از هزار و نهصد و بیست و پنج به این سو، دستخوش تغییرات فراوانی شده است؛ اول آنکه شبح این اپرا برخلاف اسلافش چندان هم کریه المنظر نیست، و در حالیکه اشباح قبلی موجوداتی زشت با صورت معوج، چشمان بی فروغ و لب های از هم دریده بودند، این یکی جوان تنومند و خوش پوشی ست که بیننده را بیشتر به یاد بت من می اندازد. --در باب خوش تیپ بودن جناب شبح، کافی ست نگاهی به نطق های قرائش با لنگ و شنل! در سیصد بیاندازید--. دیگر آنکه شخصیت رائول، برخلاف آنچه میبایست، از صلابت لازم برخوردار نیست، طوری که اگر هر خانم جوانی را جای کریستین بگذارند؛ شبح را به او ترجیح خواهد داد!
...اما
ج. استیل و شکوه بصری فیلم در کنار موسیقی تکان دهنده و بازی های قابل قبول، از این فیلم، اثری دیدنی ساخته، که تجربه تماشایش برای تمام علاقمندان ژانر موزیکال لذت بخش خواهد بود.
بماند که نگارنده با وقفه ای سه ساله موفق به تماشای فیلم شده و قالب علاقمندان مورد اشاره احتمالا تا بحال آن را دیده اند!

Blog Routine

2007-09-30T22:09:00.000-07:00

الف. یکی دو روز پیش ظریفی یقه حقیر را پای مسنجر گرفته بود که این چه وضعی ست و چرا بلاگت دیر به دیر بروز میشود! همین پنج شنبه هفته گذشته هم فریاد وا اسفای یکی از رفقای عزیزتر از جان به هوا برخواسته بود که: "خب یا درش را تخته کن و جهانی را آسوده، یا بمیر و بنویس!!"، فلذا لازم دیدم در باب بروز رسانی بلاگ ترتیب اثری داده و مراتب را به استحضار دوستان و دشمنان خواننده این سطور برسانم.
پس از محاسبات طولانی، تاملات ژرف و غور مفصل، در باب وضعیت بیزنس و سایر مطالعات و خط و ربط های شخصی، اراده مان براین شد که بلاگ را به طور مرتب و هر سه روز یک بار بروز نمائیم؛ که به عبارتی میکند ماهی ده نقد و احیانا یکی دو تکه استندآپ از همین گونه ای که مطالعه میفرمائید. پس چنین باد.
ب. شایان اشاره است؛ انگیزه از نگاشتن مطلب در بلاگ اصلا و اساسا یک سرگرمی شخصی بوده و هدف ثالث خارجی نداشته و ندارد، لیکن مطالب بالا از این جهت به عرض رسید که خلاصه بعله، حقیر برای حسن نظر و توجه رفقا نیز ارزش و اهمیت قائل هست و قس علی هذا...!
ج. عجیب حکایتی شده وسواس در نوشتن مطلب برای فیلم هایی که گفتنی زیاد دارند؛ قریب به دو ماه از زمانی که جان سخت چهار یا سیزده یار اوشن را دیدم میگذرد و هنوز راجع بهشان چیزی نگفتم، تنها به این خاطر که موضوعات و نکات فراوانی در باب آثار مورد اشاره --و نظایر آنها-- وجود داشته و جمع بندی و سرهم کردن مطلب مقبول در باب آنها بیش از آنچه حقیر در اختیار دارد، زمان میبرد... --گفتار "ج" قسمتی از تفکر صاحب این کیبورد با صدای بلند است، بلکه سلوشنی پیدا شود...--

.
.

پس تا سه روز دیگر

در پناه خرد

Shattered 5.0

2007-09-28T10:28:00.000-07:00

در هم شکسته

الف. زندگی نیل، بیزنس من موفقی که برای پیشرفت در مناسبات شغلی دست به هرکاری میزند، با دزدیده شدن دختر خردسالش در هم شکسته و او را به همراه همسرش تا مرز جنون پیش میبرد. آدم ربا مرد مرموز، خونسرد و بی رحمی ست که معلوم نیست از جانشان چه میخواهد...!
ب. یک شکست تجاری دیگر در کارنامه حرفه ای پیرس برازنان؛ او که تا چندسال پیش رکوردهای فروش سری چهل ساله جیمزباند را جابجا میکرد، با اصرار بر بازی در فیلم های جمع و جور و مشارکت در تهیه آثار --از طریق شرکت فیلم سازی اش-- به جمع نفروش های عالم سینما پیوسته است. و البته باید اعتراف کنم بجز این یکی، دیگر فیلم هایش همه شاهکار از آب درآمده اند. بهرتقدیر لازم نیست نگران باشید. او به زودی با "زندگی زناشوئی" بازخواهد گشت و پس از آن با "ماما میا" و "ماجرای تاپ کاپی" --که ادامه ماجرای توماس کراون خواهد بود-- دوباره گیشه را بازپس خواهد گرفت.
ژرارد باتلر هم پس از عربده کشی هایش در "سیصد"، سپر و کلاهخود را به دیوار آویخته، سر و صورت را صفائی داده و ناامیدانه تلاش کرده به فیلم جانی بدمد؛ وی اگرچه در برخی لحظات موفق بوده، لیکن در مجموع حرفی برای گفتن نداشته و ثابت میکند بدون نیزه و بقیه دویست و نود و نه نفر حرفی برای گفتن ندارد!
ج. ازهر زاویه ای به فیلم نگاه کنیم با اثر متوسطی طرف هستیم که ماجراهایش به تناوب بگیر و نگیر دارند! به عبارت دیگر خط داستانی جذاب و بالقوه درگیر کننده آن با داستانک های نه چندان درگیر کننده و بعضا احمقانه خنثی شده و اگر به خاطر گل روی برازنان نبود فیلم را به کل از نفس می انداخت.
د. در هم شکسته مجموعا ارزش یک بار دیدن را داشته و برای متاهلین عزیز حتی آموزنده خواهد بود.

Harry Potter and the Order of the Phoenix 7.5

2007-09-16T23:55:00.000-07:00

هری پاتر و محفل ققنوس

الف. حکایت پنجمین سال تحصیل هری پاتر در مدرسه جادوگری هاگوارتز؛ وزارت سحر و جادو حاضر به پذیرش بازگشت لرد سیاه نیست و تلاش میکند با دروغگو جلوه دادن دامبلدور و هری، اوضاع را آرام نگه دارد. دامبلدور اعضای محفل ققنوس را دوباره گرد آورده و آماده نبرد با خصم میشود. این ها همه در حالیست که هری احساس میکند اهریمن درونش شعله ور شده و عنقریب او را به کام تاریکی خواهد کشید...
ب. بدون شک زیباترین پیایند سینمایی هری پاتر از نظر بصری؛ از مناظر سرسبز ابتدای فیلم گرفته تا دکورهای عظیم و باشکوه هاگوارتز و هاگزمید، تا دوئل های مرگ بار وزارت سحر و جادو، دست به دست هم داده اند تا شما را به صندلی چسبانده و مردمک چشمانتان را بازتر از همیشه کنند!
بدون شک احمقانه ترین اقتباس ادبی ممکن؛ نه تنها از آثار هری پاتر که از تمام داستان های همه زمان ها؛ به عبارت دیگر اصلا اقتباسی در کار نبوده؛ نویسندگان محترم کتاب را مقابل روی خود گذاشته و به اندازه دو ساعت از صحنه های آن را برای فیلم انتخاب کرده اند، طوری که:
- حتما باید مسیر روائی و اتفاقات کتاب را بطور کامل از حفظ داشته باشید تا از چند و چون اتفاقات و شناسائی شخصیت ها و چرایی رویدادها سر در بیاورید. --راجر ابرت در نقد این فیلم گفته بود: "سر در آوردن از این فیلم و رویدادهایش نیاز به یک پی.اچ.دی از خود هاگوارتز دارد."--
- صحنه ها آنقدر به هم بی ربط اند که براحتی میتوانید سکانس دلخواهتان را از فیلم حذف کنید و آب از آب تکان نخورد؛ انگار کارگردان بوئی از پیوستگی و یکپارچگی نبرده و به سبک "راز بقا" تنها تعدادی صحنه زیبا را بصورت تصادفی پشت هم چیده و تدوین کرده است.
- از این گذشته تعداد متنابهی از سکانس های فیلم کاملا نامربوط، اضافه، و فرمایشی به فیلم اضافه شده اند تا جبران مافات دستمزد بازیگران گران قیمت و انتظارات طرفدارانشان را کنند؛ برای مثال نگاه کنید به صحبت های بی ربط و احمقانه سیریوس و هری در ایستگاه قطار؛ که در کتاب هم نیست و اینجا برای بیشتر شدن نقش گری اولدمن به زور به فیلم چسبانده شده است.
ج. به رغم تمام موارد بالا، شخصا معتقدم این فیلم قادر به راضی نمودن طرفدارانش خواهد بود؛ بازدید دوباره هاگوارتز و دانش آموزان و اساتید اش، تماشای دنیای عجیب و در عین حال با شکوه جادوگران و از همه مهمتر شاهد نخستین میک-اوت هری و چوچانگ بودن!، به اندازه کافی دلیل به دست طرفداران خواهد داد...

Transformers 7.5

2007-09-14T11:30:00.001-07:00

ترانسفورمرز

الف. کره زمین محل رویاروئی دو نژاد از روبات های بیگانه شده است. روبات هایی که قادرند به اشیاء و وسایل مختلف تغییر شکل دهند. این هر دو گروه بدنبال مکعبی هستند که سال ها قبل به زمین سقوط کرده و کلید یافتن آن نوجوانیست بی دست و پا و از همه جا بی خبر که بزرگترین دغدغه اش جلب توجه جنس مخالف است...
ب. نکته جالب در مورد این فیلم نزدیکی شگفت انگیز نقاط ضعف و قوتش به یکدیگر است؛ از یک سو جلوه های ویژه خیره کننده آن چنان عظیم، پیچیده و در عین حال بی نقص است که از اعتماد تماشاگر به چشمانش میکاهد! و از سوی دیگر غلظت آن چنان زیاد شده که بیننده را دلتنگ دیدن چند آدمیزاد و صحنه غیر کامپیوتری می کند. دو کفه ترازو وقتی به سمت منفی سنگین تر میشود که بازی هنرپیشگان آن بی نقص و شیمی روابط انسانی اش باور پذیر از کار در می آید.
به عبارت ساده تر --بعضی ها میگویند بنده غامض مینویسم و فهم مطالبم آسان نیست: "انگار نیچه فیلم را نقد کرده"-- با "انیمیشن بلند"ی طرف هستیم که تعدادی هنرپیشه نامدار و شناخته شده در لابلای آن بازی های بی نقصی ارائه کرده اند! قضاوت با شما...
گویا کارگردان که متوجه کاستی روابط انسانی شده، سعی نموده با اضافه کردن داستان های فرعی نظیر تیم هکرها و... به روایت جانی ببخشد که متاسفانه طرفندش نگرفته و تنها یکی دو بخش کاملا اضافه و بی خاصیت آویزان فیلم شده است.
ج. علیرغم مطالب بالا، باید اعتراف کرد، با فیلم حرفه ای و تماشایی طرف هستیم که بخصوص از تماشای نیمه اولش پشیمان نخواهید شد.
د. این هم چهارمین پست پیاپی که به نحوی با شیا لابوف ارتباط پیدا کرده است... گفته بودم که...

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull

2007-09-11T11:24:00.000-07:00

ایندیانا جونز؛ و قلمرو جمجمه شیشه ای

الف. بالاخره بخشی از انتظارات به پایان رسیده و دست کم عنوان ایندیانا جونز بعدی اعلام شد.
همانطور که استحضار دارید، رویکرد نگارنده این بلاگ عموما تحلیلی بوده و به ندرت پا در کفش خبر رسانان و خبرنگاران نموده است؛ لیکن انصاف بدهید که نمیشود بساط ساخت ایندیانا جونز بعدی --و آخر-- تاریخ سینما با حضور همه اعضای تیم باصفای قبلی برپا شود و ما خاموش!
ب. باید جای یک نفر را خالی کرد و آن کسی نیست جز پدر ایندیاناجونز، سر شون کانری که گویا دعوت اسپیلبرگ را در این واپسین پیایند مجموعه لبیک نگفته است.
ج. این سومین پست پیاپی ایست که به نوعی با شیالابوف ارتباط مستقیم دارد؛ او که عنوان فیلم را برای مطبوعات فاش نمود در فیلم بعدی نقش فرزند ایندی را جان خواهد بخشید.
د. گویا اسپیلبرگ تصمیم گرفته ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه شیشه ای را به تولد بنده برساند؛ چرا که تاریخ اکران فیلم اواخر اردیبهشت سال آینده اعلام شده است! --استیو همیشه لطف داشته--

Surf's Up 8.0

2007-09-10T00:07:00.000-07:00

--لطفا یه نفر عبارت مناسبی برای ترجمه عنوان پیشنهاد کنه--

الف. با این فرض که موج سواری توسط پنگوئن ها اختراع شده؛ فیلم در قالب یک مستند! به مسابقات جهانی موج سواری، همینطور حواشی و اسطوره های این ورزش میان پنگوئن ها پرداخته و زندگی کدی ماوریک جوان و جویای نام را از سواحل یخ زده آرکتیک تا جزایر زیبای قناری به تصویر میکشد!
ب. از نظر بصری بدون شک با یک شاهکار طرفیم؛ از حس سرد و یخ زده قطب گرفته تا امواج نیل گون و جنگل های سرسبز، طراحان فیلم شما را در این طوفان زیبائی مسحور می کنند.
کار صدا پیشگان عالی و بی نقص است؛ راجع به شیا لابوف که در همین پست قبلی حرف زدیم، جیمز وودز وجف بریجز هم سنگ تمام گذاشتند.
سبک روائی داستان بدیع و بی نظیر بوده و مستندوار بیننده را طوری با خود به اعماق مناسبات دنیای پنگوئن ها میکشد که تصور میکنید خود سازندگان به وجود چنین دنیایی باور داشته اند! یا شاید واقعا موج سواری توسط پنگوئن ها اختراع شده و ما تا بحال نمیدانستیم.
همینطور ترکیب طنز ظریف کلامی با شوخی های بزن بزن و اسلپ استیک، تماشای آن را برای همه رده های سنی امکان پذیر و جذاب نموده است.
هوم م م م م، ...همین

پینوشت: اگر دست من بود، تهیه کنندگان و سازندگان فیلم مزخرف پاهای شاد را مجبور میکردم؛ هرکدام صد بار از روی سناریوی این فیلم جریمه بنویسند...!

Disturbia 8.0

2007-09-08T01:54:00.000-07:00

دیستربیا

هر قاتل زنجیره ای، بهرحال در همسایگی کسی زندگی میکند؛ از کجا معلوم شما آن فرد نباشید!؟

الف. کایل، خودش را بخاطر حادثه رانندگی که منجر به مرگ پدرش شده، سرزنش نموده و از نظر روحی آشفته و درهم شکسته است. او که دیگر برای هیچ چیز و هیچ کسی در دنیا ارزش قائل نیست دائما دردسر تراشیده و نهایتا یکی از اساتیدش را مضروب میکند. دادگاه با در نظر گرفتن شرایط روحی وی، او را "بازداشت سرخانه" میکند. وی ابتدا خودش را با تماشای تلویزیون، گشت و گذار در اینترنت و بازی های کامپیوتری سرگرم میکند، اما بعد از یک جرو بحث لفظی با مادرش، تمام امکانات را از دست داده و از سر بیکاری و ناچاری به دید زدن همسایه ها روی میاورد؛ کاری که دو نتیجه قریب الوقوع دارد: آشنائی با دختر زیبای همسایه! و پی بردن به اینکه همسایه روبرویی یک قاتل زنجیره ایست...
ب. باید توجه داشت، "دیستربیا" بار سنگینی بر دوش دارد چرا که بازسازی بروز شده ای از "پنجره عقبی" آلفرد هیچکاک بوده و خواسته یا ناخواسته، نه با فیلم های هم رده خود --فیلم های تین ایجری ماجرائی و هراس انگیز مثل سری "جیغ"-- که با دست پخت یکی از اساتید بزرگ تاریخ سینما مقایسه میشود. از این گذشته، طبیعتا بیننده به یاد کاریزمای تکرار ناشدنی جیمز استوارت افتاده و انتظارات از "شیا لابوف" جوان نیز به همان میزان بالاخواهد بود.
لیکن به زعم تمام این موارد، دیستربیا موفق از آزمون بیرون آمده و شیا لابوف هم ثابت نموده؛ اسپیلبرگ بیخود از کسی تعریف نمیکند.
به عبارتی میتوان گفت: دیستربیا ترکیب موزون و معقولی از هیجان، تعلیق، بازی های خوب و باورپذیر، داستان نسبتا قابل قبول، و با پایان بندی منطقی ست.
ج. مدتی پیش با دوستی راجع به اینکه اکثر قریب به اتفاق ستارگان آسمان سرزمین فرشتگان، حتی میانسالی را پشت سر گذاشته، و دیگر اثری و خبری از جوان تر ها نیست، صحبت میکردیم. حرف این بود که؛ تام کروز و بروس ویلیس و براد پیت و پیرس برازنان و جیم کری و جرج کلونی و راسل کراو و ساموئل جکسون و...، یا از مرز پنجاه سالگی گذشته اند یا حداکثر تا دو-سه سال دیگر خواهند گذشت؛ این در حالیست که هریسون فورد و جک نیکلسون و رابرت دنیرو و ال پاچینو و... بین شصت تا هفتاد، و شون کانری و رابرت ردفورد و آنتونی هاپکینز و مایکل کین و... نزدیک یا بیش از هشتاد سال سن دارند! بماند اینکه هنرپیشگان طراز دوم نظیر مت دیمون واستیو کرل و... هم بیش از چهل سال دارند و بزودی به گروه اول خواهند پیوست.
حال سوال اینجاست که چه کسی قرار است جای این لشکر عظیم ستارگان را بگیرد؟ اجازه دهید با ذکر یک مثال قضیه را روشن تر کنم: وقتی الک گینس پا به سن میگذاشت شون کانری ای بود که جایش را بگیرد؛ و شون کانری در حالی طعم پیری را چشید که رابرت دنیرو و ال پاچینو و جک نیکلسون سر اسکار کشتی میگرفتند و تازه هنرپیشه هایی مثل هاروی کایتل را زیر دست و پا له میکردند! همینطور گذر از میانسالی این غول ها مصادف با اوج گرفتن ستارگانی چون شوارتزنگر و استالون و بروس ویلیس شد، و بعد از آن براد پیت و تام کروز و... اما حالا چه کسی از ظرفیت بالقوه جایگزینی تام کروز یا برادپیت برخوردار است؟ --هماوردی با جک نیکلسون و رابرت دنیرو پیشکش!--
پاسخ این سوال "هیچ کس" است. لیکن، نباید از کورسوی امید غافل بود؛ به زعم نگارنده در حال حاضر تنها دو نفر قادرند جایگزین مناسبی برای نسل فعلی باشند: جاش هارتنت --شهر گناه، شماره خوش شانسی هفت، سقوط شاهین سیاه-- و همین شیا لابوف --دیستربیا، ترانسفورمرز، کنستانتین--
ببینید کی گفتم...
--اگر فرصت شد در این باره بیشتر خواهم گفت--
د. دیستربیا در میان آثار تعلیق و حادثه امروزی نمونه تماشائی و سرگرم کننده ایست و تصور نمیکنم از تماشایش پشیمان شوید.

* بازداشت سرخانه: روش مجازات متداولی در ایالات متحده برای محکومین بدون سابقه کیفری و برای جرائم جزئی؛ وسیله فرستنده ای را به ساق پای فرد محکوم میبندند که مستقیما به اداره پلیس متصل است و در صورتی که فرد، محیط منزل را ترک نماید ایشان را مطلع خواهد نمود.

The Bourne Ultimatum 8.0

2007-09-05T10:40:00.000-07:00

اولتیماتوم بورن
بدو جیسون، بدو

الف. داستان جیسون بورن، مامور مخفی ای که در پی از دست دادن حافظه، و بدنبال کشف معمای کیستی اش باعث برهم خوردن آرامش بسیارانی شده، را دو دقیقه پس از انتهای قسمت دوم پی گرفته و به همراه او از روسیه به فرانسه، انگلیس، ایالات متحده و مراکش سفر میکنیم. بورن متوقف شدنی نیست و مدیران عالی سی.آی.ای، او را خطری برای امنیت ملی قلمداد کرده و مترصد از میان برداشتنش هستند. او با هر قدمی که برمی دارد، خاطرات تکان دهنده تری بیاد آورده و...
ب. اولتیماتوم بورن، از نظر خط داستانی بدون شک هیچ حرف خاصی برای گفتن ندارد؛ داستانی متوسط و بشدت تکراری که اظهر من الشمس چیزی نیست جز کش پیدا کردن تحمیلی قضایا با هدف استخراج هرچه بیشتر طلا از معدن آقای بورن؛ --حتی تنوع داستانی شش-گانه راکی نیز یک سر و گردن از این فیلم بالاتر می ایستد...--،
همینطور تعدد حفره های فیلم نامه با توجه به ضرورت پاسخ گوئی نهائی به تماشاگری که هرسه فیلم را دنبال نموده افزایش قابل ملاحظه ای پیدا کرده و به درد آخرین کتاب هری پاتر دچار شده است: چون قافیه تنگ آید، شاعر به جفنگ آید... --بماند که سازندگان محترم نهایتا "پایان باز" را برای فیلم انتخاب کرده اند تا خدای ناکرده مدخل معدن طلای صدرالذکر، در صورت بوجود آمدن شرایط ادامه استخراج، بسته نشود--
...علیرغم همه این ها، اما
بمباران تماشاگر با ترکیب مردافکنی از هیجان و تعلیق و تعقیب و گریز و انفجار، ضرباهنگ کوبنده و مرگ بار، جلوه های بصری فوق العاده خوش ساخت، لوکیشن های متنوع، رعایت قواعد بازی های جاسوسی، و بازی های حرفه ای از هنرپیشه های درجه اولی که به ندرت میتوان از آن ها در آثار مشابه سراغ گرفت، از اولتیماتوم بورن اثری تماشایی و تجربه ای لذت بخش ساخته اند.
به عبارت دیگر، زمانی که به تماشای این فیلم مینشینید، محکم بودن یا نبودن داستان، آخرین چیزیست که به ذهنتان خواهد رسید.
ج. مت دیمون با سه گانه بورن، تمامی ظرفیت بالقوه اش را صرف شکل دادن شخصیتی کرد که دانسته با "ج" و "ب" آغاز شده --جیسون بورن-- و بدلایل متعدد --منجمله شغل پوشش اش بعنوان یکی از مدیران یک شرکت کشتیرانی!--، مکررا با سایر جاسوسان سینما و بخصوص آنهائی که در مورد ج و ب با او اشتراک دارند --جیمز باند-- مقایسه خواهد شد. باید اعتراف کنم شخصیتی که دیمون جان بخشیده، کاملا فاقد کاریزمای جاسوسان طراز اول سینما بوده و بیشتر حکم بزن بهادر عصبی و عصبانی را دارد که حتی عابران در خیابان نیز میتوانند حدس بزنند مامور مخفی ست. --برای مثال مقایسه کنید با تیموتی دالتون در "جواز قتل" به نقش جیمزباند انتقام جوئی که از دستورات سرپیچی کرده و از مرکز فرماندهی فرار میکند...--
د. آخر آنکه، به موازات اکران واپسین پیایند سینمائی بورن، کتاب چهارم این شخصیت با عنوان "خیانت بورن" روانه قفسه های کتاب فروشی ها شده است. میتوانید فصل آغازین آن را اینجا مطالعه کنید. --البته شخصا خواندن نوول های بورن را توصیه نمیکنم؛ چرا که یکی از آنها را خوانده و از وقتی که برای آن هدر دادم پشیمان هستم. اگر علاقمند به رمان های جاسوسی هستید، اکیدا مطالعه سری جیمزباند را پیشنهاد میکنم که به رغم قدیمی بودن به جمیع جهات خواندنی تر هستند.--

Bug 4.0

2007-09-03T06:09:00.000-07:00

حشره

اشلی جاد، بدون میک آپ!؛
باید فیلم وحشتناکی باشد...

الف. اگنس، زن مطلقه تنها و از نظر روحی درهم شکسته ایست که در یک متل درب و داغان روزگار میگذراند. همسر سابقش، محکومیست که به تازگی –وبصورت مشروط– از زندان آزاد شده و از هر فرصتی برای ارعاب و تهدید اگنس استفاده میکند. همینطور کارش بعنوان پیشخدمت در یک کلوب شبانه زنان هم جنس خاه برایش حکم سوهان روح را دارد... تا اینکه از طریق یکی از دوستانش با پیتر آشنا میشود: مردی که بر خلاف سایرین با او مهربان است و در کنارش احساس آرامش میکند.
اما حتی پیتر هم آنچنان با او روراست نیست! او پس از مدتی فاش میکند که یک ارتشی فراری و تحت تعقیب است؛ چرا که پس از بازگشت از جنگ خلیج مورد آزمایشات متعددی قرار گرفته و برای مدت ها بعنوان موش آزمایشگاهی بستری بوده... او معتقد است حکومت برای بردست گرفتن کنترل کامل شهروندان از حشرات جهش یافته ای استفاده میکند که حتی خودش نیز بدان ها آلوده است.
اگنس ابتدا ترسیده و قادر به باور کردن موضوع نیست، اما پس از شنیدن اطلاعات دقیق پیتر در مورد حشره، و تحت تاثیر وابستگی شدیدش به او –و البته ترس از دست دادن تنها کسی که در دنیا دارد– موضوع را پذیرفته و به اتفاق پیتر سعی در مقاومت مقابل حکومت! و از بین بردن حشرات میکند...
ب. بزرگترین و اساسی ترین مشکل فیلم، عدم وجود تعلیق و ایهام در موضوع آن است؛ از ابتدا میدانیم که پیتر و اگنس در حال خیال پردازی اند، و ما در حال تماشای "یک دیوانه و یک شخص بی ثبات از نظر روحی" هستیم؛ پس تماشاگر از همراهی آنان، یا احیانا همذات پنداری در همان قدم اول باز میماند. به عبارت دیگر، "حشره" حکم مستندی از دو بیمار روانی را پیدا کرده، که انواع و اقسام شکنجه های روحی و جسمی را به تناوب روی خود و دیگری می آزمایند! و کدام ابلیسی حاضر به تماشای –یا احیانا لذت بردن از– چنین موضوعی ست؟
در حالیکه اگر ایهامی در موضوع داستان وجود میداشت، و تماشاگر قادر بود احتمال حقیقت داشتن ادعای پیتر را در نظر بگیرد، "حشره" به زعم اتمسفر استادانه و جلوه های بصری میخکوب کننده اش قادر بود تبدیل به فیلمی ماندگار و بیاد ماندنی شود. حیف!
ج. نکته حائز اشاره دیگر رویکرد سازندگان به "حشره" است، که میتوان آن را براحتی از پوستر فیلم تشخیص داد: "یکی از آزار دهنده ترین فیلم هایی که میتوانید تصور کنید!!"...به زعم این عبارات و دیگر ترفندهایی که در بازاریابی فیلم بکار رفته اند؛ گویا مخاطب اصلی فیلم را قاتلین زنجیره ای! و قبایل آدم خوار!! تشکیل میدهند. و بطور قطع احتمال رویا رویی با درامی روانشناختی را –که پیش تر بعنوان شالوده و شیرازه فیلم مطرح شده بود– بطور کامل خنثی میکند.
د. کارگردان "حشره" کسی نیست جز ویلیام فریدکین کبیر، یکی از موفق ترین فیلمسازان دهه هفتاد و کارگردان "جن گیر"! که به خاطرش اسکار هم برد. وی پس از یک دوره متوسط و شاید ناموفق سعی کرده با حشره به دوران میخکوب کردن و لرزاندن تماشاگر مقابل پرده نقره ای باز گردد، لذا در صورتی که قصد تماشای این فیلم را دارید، بهتر است انتظار هر چیزی را داشته باشید.
ه. حشره، حکم دو ساعت شکنجه با اعمال شاقه را داشته و تماشای آن را تنها به عزیزانی که تمایلات سادیستیک –یا احیانا مازوخیستیک– دارند توصیه میکنم.

I Think I Love My Wife 2.0

2007-09-01T07:47:00.000-07:00

فکر میکنم به همسرم علاقه دارم!

آخرین افتضاح کریس راک

الف. ریچارد کوپر بیزنس-من موفقیست که ظاهرا در تمام ابعاد زندگی به درستی و سرعت پیش رفته است. شغل و درآمد عالی؛ همسر زیبا و منطقی؛ دو فرزند خردسال که از بازی کردن با آنها لذت میبرد و... تنها یک مشکل برای او در دنیا وجود دارد: یک نواخت شدن زندگی مشترک و سست شدن پایه های روابط زناشوئی --موضوعی که در تکاپوی زندگی مدرن امروزی تبدیل به شتری شده و در خانه خیلی ها میخوابد!--، ریچارد سعی میکند کمبودش را با دید زدن خانم های جذاب در مسیر کار و کوچه و خیابان جبران کرده و در عین حال نسبت به شریک زندگی اش وفادار بماند. تا اینکه سر و کله "نیکی"، دوست دختر یکی از رفقای قدیمی زمان مجردی اش پیدا میشود. نیکی دختر زیبا و امروزی ست که علاوه بر تیغ زدن ریچارد، گاه و بیگاه از او دلبری می کند و...
ب. اگر بخش "الف" را خوانده باشید، حتما متوجه شدید که با داستان جالبی روبرو هستیم. داستانی که هم ما به ازای واقعی داشته و هم در صورت عدم توجه، می تواند تبدیل به مشکل بسیاری از خود ما شود. --البته بنده که فعلا مجرد ام، منظورم بسیاری از شماست!--
اما، این فیلم نه تنها قادر به طرح و جمع بندی صورت مساله نیست، بلکه نهایتا پاسخی به سوال مطرح شده هم، در آستین ندارد؛
مشکلات ریچارد و همسرش در فاصله سه تا پنج ثانیه از اواخر فیلم با اعتراف ناگهانی و بی مقدمه همسرش نسبت به اینکه ایشان باید بیشتر به هم توجه کنند و اتفاقا او هم کلی تشنه عشق و محبت است حل گردیده! و تماشاگر درگیر در ماجرا را به مرز دیوانگی میکشاند.
شخصیت نیکی هم بدون شک یکی از احمقانه ترین زنان اغواگر تاریخ سینماست، و هرگز معلوم نمیشود واقعا چه در سر دارد --او هیچ وقت تقاضای پول و امکانات نمیکند و خواسته هایش برای شخصیتی که قرار است خلق کند ابلهانه ترین بهانه های ممکن هستند؛ مثلا اصرار بر اینکه ریچارد با او از نیویورک به واشنگتن برود تا سرکار خانم لباس هایش را از خانه دوست پسر قدیمی اش پس بگیرد!!--. ولی، مشکل فیلم نه پایان بندی و نه شخصیت منفی آن "نیست". اشکال اساسی "فکر میکنم به همسرم علاقه دارم"!، چیزی نیست جز خود جناب کریس راک؛ وی که میان شخصیت استندآپ کمدین لوده همیشگی اش و یک بچه مثبت بیزنس-من خوش پوش گیر کرده، هم عاجز از خنداندن است و هم تاب بر دوش کشیدن بار رمانتیک فیلم را ندارد. --اگرچه باید اعتراف کنم در یکی دو جای فیلم به زعم سیم آخر و مسخره بازی های وقیحانه شما را خواهد خنداند--
ج. تماشای این فیلم، علیرغم موضوع بروز و جذابش، و به سبب فیلمنامه پر از حفره و ساده انگارانه، پایان بندی مسخره، شخصیت های احمقانه، و از همه بدتر کریس راک، بدون شک وقت تلف کردن است.
شخصا آن را در لیست بدترین فیلم های سال یادداشت کرده ام.

پینوشت: پوستر فیلم --که در بالا ملاحظه میفرمائید-- برخلاف خود فیلم، فوق العاده است. بنابراین لازم دیدم یادآوری کنم که گول پوستر را نخورید.

Knocked Up 7.0

2007-08-28T18:03:00.000-07:00

-ناخواسته- باردار شده
--همراه با ایهام از: ضربه فنی شدن!--

الف. الیسون دختر خانم ترگل ورگلیست که پس از ترفیع غیر منتظره شغلی، به اتفاق خواهر متاهلش، پیروزی را در یک نایت کلاب جشن میگیرد. جائیکه با "بن"؛ جوان علاف و بی عاری که جز خوش گذرانی کاری بلد نیست! آشنا میشود. آشنائی این دو در عالم مستی منتهی به اتاق خواب شده و... هشت هفته بعد... --حدس بزنید حال چه کسی دائم بهم میخورد؟--

ب. به موازات منسوخ شدن برخی ژانرها --نظیر وسترن!-- شاهد ظهور دسته بندی های جدیدی هستیم که دو تا از محبوب ترینشان عبارتند از: "گوف-بال" و "چیک-فلیک"؛ که بازار هدف اولی را مردان جوان تا میانسال تشکیل داده، و مخاطب دومی بطور کلی خانم ها هستند. این فیلم ترکیبی از این دو گونه سینمائی بوده و اتفاقا در بسیاری مواقع قادر به براورده ساختن انتظارات هر دو طرف میشود.
ج. متاسفانه فیلم از ضرباهنگ کوکی برخوردار نیست؛ بدون ترتیب شما را با رگبار موضوعات خنده دار بمباران کرده و ناگهان برای پانزده دقیقه تبدیل به درامی آکنده از اشک و آه و موضوعات جدی میشود. همچنین سنگینی سویه درام داستان باعث هرز رفتن فرصت های طلائی بسیاری برای خنداندن تماشاگر شده است؛ برای مثال صحنه زایمان که در فیلم هایی چون "نه ماه" تماشاگر را از شدت خنده راهی بیمارستان میکرد، در اینجا حکم ده دقیقه مرگ بار را دارد که بیننده را وادار به ناخن کشیدن روی دیوار میکند!! --امروزه انقدر سازندگان محترم اصرار در به تصویر کشیدن این لحظات زیبا دارند که اگر ضرورتی حادث شود، احیانا همه قادر به انجام وظایف قابلگی خواهیم بود!-- پایان بندی هم اگرچه مناسب سبک و سیاق، اما در تضاد با کلیت اثر است؛ دست کم چهل و پنج دقیقه از فیلم صرف اطمینان دادن به تماشاگر میشود که این دو مناسب هم نیستند، در حالیکه ناگهان با پا به ماه شدن سرکار خانم همه چیز کن فیکون شده و تو گوئی این دو برای هم آفریده شده اند...
د. کلام آخر در مورد فیلم اینکه: اگر باردار هستید! از تماشای آن لذت خواهید برد؛ اگر زن هستید دیدنش برایتان جذاب خواهد بود؛ و اگر مرد هستید: به تناوب از خنده قهقهه خواهید زد؛ خمیازه خواهید کشید؛ و با موضوعات چندش آور در باب تحولات دهانه رحم! و نظایر آن شکنجه خواهید شد؛ انتخاب با شماست.

پینوشت: ضمنا بدانید و آگاه باشید؛ کارگردان محترم با دست و دلبازی تمام، لحظاتی از تولد نوزاد را نیز ضمیمه فیلم فرموده اند که براحتی میتواند حال هر بنی بشری را دگرگون کند. لذا پیشنهاد میکنم دست کم از همراه نمودن کم سن و سال ترها هنگام تماشا خودداری فرمائید.

Meet the Robinsons 7.0

2007-08-26T12:46:00.000-07:00

ملاقات با رابینسون ها

ملاقات با تام سلک!

الف. لوئیس کودک نابغه ایست که سعی دارد با اختراعاتش دنیا را به محل بهتری تبدیل کند. او که هنگام شیرخوارگی مقابل نوانخانه ای رها شده، نا امید از خانواده ای که به سرپرستی قبولش کند، سعی میکند با ابداع دستگاه حافظه، و برگرداندن خاطرات کودکی، مادرش را یافته و خانواده واقعیش را احیا کند. در همین گیر و دار سروکله پسر عجیبی پیدا میشود که مدعیست از آینده آمده و قصد دارد از لوئیس در مقابل شیادی به نام "کلاه لگنی" محافظت کند و...
ب. مهمترین ویژگی فیلم بدون شک چیزی نیست مگر "تام سلک" کبیر. وی اگرچه نقش کوتاهی در قالب صداپیشگی لوئیس بزرگسال دارد اما سایه اش را بر کلیت فیلم تابانده و سازندگان هم به درستی نسبت به او ادای احترام کرده اند. --این نخستین باریست که در یک انیمیشن بلند با بودجه نزدیک به یکصد میلیون دلار، عکس و نام واقعی هنرپیشه ای را به رخ میکشند!-- .
برای آشنائی بیشتر دوستانی که آقای سلک را نمیشناسند، همین بس که اسپیلبرگ و جرج لوکاس برای نقش ایندیاناجونز وی را انتخاب کرده! و اصلا فیلمنامه برای شخص او نوشته شده بود --حتی نقاشی های استوری بورد اسپیلبرگ تصویر اوست--، لیکن بدلیل قراردادش با سریال مگنوم.پی.آی نتوانست به فیلم برسد و هریسون فورد جایگزینش شد... --اگر هنوز بجا نیاورده اید؛ شاید بازی بیاد ماندنی اش به نقش "ریچارد" در سریال فرندز کمکتان کند...--
ج. گذشته از حضور تام سلک اما، با فیلم متوسط و البته سرگرم کننده ای طرفیم. منطق جایگاه چندانی در اثر نداشته و هرگز راجع به چرایی خل و چل بودن خانواده کذائی رابینسون ها توضیحی داده نمیشود. لیکن در مجموع به رغم انیمیشن و جلوه های بصری زیبا و چشم نواز و طنز جذاب، و البته "حضور تام سلک"!! از تماشای آن پشیمان نخواهید شد.

Pirates of the Caribbean: At World's End 4.0

2007-08-25T05:47:00.001-07:00

دزدان دریائی کارائیب:
در انتهای دنیا

با این حساب، تنها راه حل پیشرفت روند صلح خاورمیانه، کمک گرفتن از دزدان دریایی کارائیب خواهد بود!!

الف. در انتهای دنیا، بدون شک با مسماترین اسمی ست که سازندگان میتوانستند برای فیلمی با فرمول ذیل انتخاب کنند:
- بیشترین تعداد ستارگان ممکن: از هنرپیشه های گران قیمت و گیشه ساز گرفته تا بازیگران معروف سالخورده و از دورخارج، تا نیمه بازیگران تازه کار و جوان پسند.
- پرو پیمان ترین داستان ممکن: معجونی از افسانه های دزدان دریائی گرفته تا حکایت عشق های نافرجام و حکومت های غاصب و استثمارگر و جنگ و صلح و غرش طوفان...! از سندباد بحری گرفته تا دو کیشوت و...
- غلیظ ترین جلوه های بصری ممکن: از هرچه به مخیله تماشاگر میرسد یک عدد...!
- بیشترین بودجه ساخت ممکن: برای به ثمر رساندن تمام موارد بالا
- و نهایتا بزرگترین کمپین تبلیغاتی ممکن: برای اطمینان از بازگشت سرمایه
بدین ترتیب نه با یک "فیلم" که --به قول قدیمی ها-- یک "کیسه مارگیری"، یا بقول خودمان "کمد آقای هوپی"! طرفیم. طبقی انباشته از "همه چیز" و در عین حال "هیچ چیز"...
شرمنده که لااقل بنده به تنهائی قادر به خلاصه کردن داستان این فیلم نیستم. چرا که برای انجام چنین کاری به تمام اعضای کمیته برنامه ریزی استراتژیک سازمان مطبوعم احتیاج داشته! و احتمالا یادداشت برداری و تدوین و خلاصه نمودن آن یک ماهی طول میکشید! --که با توجه به رایگان بودن اینجا از نظر اقتصادی هم به صرفه نیست--
نکته اساسی اینجاست که "دزدان دریائی کارائیب" اصلا بر اساس یکی از "بازی" های دیزنی لند شکل گرفته! و تبدیل کردن آن به درامی سیاسی، آنهم در دنیای دزدان دریایی قرن نوزدهم و در فضای فانتزی پیدا کردن قلب این و پدر آن! تحت هیچ شرایطی با عقل جور در نمیاید... همین موضوع باعث شده داستان پیچیده و غامض آن عملا بلااستفاده مانده و فیلم حداکثر قادر به سرگرم کردن تماشاگران نوجوان و علاقمند به جلوه های ویژه باشد.
خلاصه ما که مدعی طرح استراتژی و مدیریت دیپلماسی هستیم نهایتا از قضایا سردرنیاوردیم.
ب. انصافا ایرادی به جلوه های ویژه وارد نیست، و اگر در فیلم ماجرائی یک ساعت و نیمه ای به تماشای آنها مینشستم حتما لذت میبردم ولی، از آنجائی که کارگردان محترم در اتاق تدوین دچار مشکل دلبستگی به صحنه های خام شده و از بکار بردن قیچی اکیدا خودداری فرموده اند، قضیه آنقدر کشدار و مزخرف شده که از این جلوه های ویژه تا آن جلوه های ویژه میتوانید با خیال آسوده چرت بزنید: آخر اینکه ویل ترنر بالاخره کدام طرف است برای کدام احمقی میتواند جذاب باشد؟
ج. یادش بخیر، روزگاری با یک دهم این بودجه، با یک بیستم این تعداد هنرپیشه، با یک سی ام این قدر جلوه های ویژه، و... مینشستیم و "ایندیانا جونز" میدیدیم!
اسپیلبرگ عزیز، به ارواح خاک رفتگانت سوگند، در ساخت ایندیانا جونز بعدی تعجیل بفرما و بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست...!

Evan Almighty 3.0

2007-08-23T16:25:00.000-07:00

ایوان قدرتمند

ایوان مسخره!

الف. خداوند --طبق معمول در قالب مورگان فریمن!-- بر ایوان، گوینده خبری که اخیرا در انتخابات کنگره ایالات متحده پیروز شده و مترصد صعود پله های ترقی ست، ظاهر شده و دستوراتی که سه-چهار هزار سال پیش بر حضرت نوح! نازل کرده بوده را، مجددا به وی ابلاغ میکند:
کشتی به طول و عرض فلان قدر! بساز، از هر نوع حیوان یک جفت بر آن سوار کن و در مقابل استهزای دیگران پاسخ بده: بزودی طوفان برخواهد خواست و سیل جاری خواهد گشت و بی ایمانان را در خود فرو خواهد بلعید.

ایوان ابتدا قادر به درک و هضم موضوع نیست، لیکن پس از نازل شدن انواع و اقسام معجزات احمقانه و مسخره! --که انجامشان از خنگ ترین خدایان نیز بعید است-- ایمان آورده، از خیر کنگره گذشته و مشغول ساخت کشتی میشود...
ب. ایوان قدرتمند تا امروز نامزد برتر دریافت "احمقانه ترین" فیلم سال است. موضوع وقتی خنده دار تر میشود که خبردار شوید، سازندگان آن مدعی سنگین بودن بار معنوی! فیلم شده و "ایوان قدرتمند" را چراغ راه انسان مدرن در تکاپوی زندگی خالی از ایمان امروزی دانسته اند!!
موضوع جالب تر بی ربط و تحمیلی بودن کلیت وظیفه ایوان به عنوان یک پیامبر امروزی ست. برای مثال، یکی از اصلی ترین موضوعات محوری داستان، حیواناتی هستند که او قرار است به سبک نوح سوار بر کشتی کند. در حالیکه نوح با سوارکردن حیوانات بر کشتی قصد داشت امکان تنازع بقای ایشان را مهیا کند، ایوان، تعداد زیادی از گونه های حیوانات، که نصف بیشترشان بومی افریقا! هستند را برای ماموریت ده دقیقه ای نهائیش سوار کشتی کرده و پس از آن پیاده شان می کند! در حالیکه اصولا هیچ خطری آنها را تهدید نمیکرده...
ج. در مورد بازی ها، بیش از همه استعداد استیو کرل، به هدر رفته است. او که در کارهای قبلی توانائی هایش را بخوبی به رخ کشیده بود، به اشتباه برای نقشی انتخاب شده که مناسب کمدین اسلپ استیکی چون جیم کری ست --که البته این روزها به موازات پول دارتر شدن، گویا جدی تر هم شده-- در حالیکه سبک و طنز کرل تحت هیچ شرایطی مناسب حال فیلم نیست. برای مثال نگاه کنید به صحنه بی مزه و ابلهانه ای که وی مذبوحانه سعی میکند با عکس العمل نشان دادن در مقابل ماهی های آکواریم، به هر بدبختی شده تماشاگر را بخنداند...
د. شخصا از تماشای این آشغال سینمائی سر درد گرفته و حین دیدن آن مکرر به ساعتم نگاه میکردم، بلکه هرچه زودتر از سعادت اجباری یک ساعت و نیم شکنجه با اعمال شاقه رهایی یابم. در مورد شما نمیدانم، صلاح خویش خسروان دانند...

The Blogger is Down

2007-08-22T10:35:00.000-07:00

گویا قدری زود قضاوت کرده بودم و موضوع پیچیده تر از این حرف هاست. بنابراین لطفا دیگر دنبال پرتقال فروش نگردید. بهرحال، من به راه حل جدیدی پی برده و با این پست قصد بر آزمودن آن دارم. پس اگر خواننده این سطور هستید، بدانید و آگاه باشید که بنده بر مشکل مذبور فائق آمده و عنقریب موتور "راهنمای فیلم ماشین" بکار خواهد افتاد. چنین باد

The Blog is Down

2007-08-21T03:51:00.000-07:00

بنده به دلیل نامعلومی در یک هفته اخیر از دسترسی به وبلاگ عاجز بوده و همچنان دچار مشکل هستم --پیامی که ملاحظه میکنید، با استفاده از تکنیک همسایه ها یاری کنید، تا من وبلاگ داری کنم! و به کوشش ده پانزده نفر مهندس کارکشته نرم افزار، تنی چند از متخصصان برجسته امنیت شبکه و جمعی از اساتید حوزه و دانشگاه!! میسر گردیده--
بهر تقدیر، تلاش ها برای بازگشتن به وضع عادی همچنان ادامه داشته و به حول و قوه الهی! --که دوستان استحضار دارند، بنده همواره بدان آویزان بوده و هستم!!-- تا انتهای هفته برای آن فکری خواهم برداشت.
نیز، بدینوسیله از تمامی دوستان و دشمنان عزیزی که بوسیله ایمیل، اس.ام.اس، جغد و دود! احوال بنده و وبلاگ را جویا شده و بعضا هرچه به دهان مبارکشان آمده نثار این حقیر نموده اند تشکر میکنم.
در انتها بی مناسبت نیست یادی از فیلم هایی کنیم که صاحب این کیبورد --بر وزن قلم-- در فاصله خاموشی وبلاگ دیده:

- ترانسفورمرز
- اولتیماتوم بورن
- باگ
- سیزده یار اوشن
- ملاقات با رابینسون ها
- جان سخت چهار
- ایوان قدرتمند
- و...

به امید دیدار
و در پناه خرد

به روز رسانی:

پس از کلی تلاش و پیگیری، گویا مشکل ما --که از آخر هم معلوم نشد چه بوده و آتشش از گور کدام ابرقدرت جهان خواری برمیخواسته!-- به خودی خود برطرف گردیده و همه چیز، ساعتی پس از ارسال این پست به حال عادی بازگشت. پیدا بفرمائید پرتقال فروش را...

Perfect Stranger 5.5

2007-08-09T12:18:00.000-07:00

کاملا غریبه

بعد از روشن شدن برق ها، بغل دستی در حالیکه خمیازه میکشد: "آقا شرمنده، من وسطای فیلم خوابم برد، بالاخره کی دختره رو کشته بود!!؟"

الف. دوست دوران کودکی روینا پرایس، خبرنگار یکی از روزنامه های زرد نیویورک، چند روز قبل از کشته شدن با او تماس گرفته و از برقراری ارتباط نامشروع با هریسون هیل، صاحب یکی از بزرگترین شرکت های تبلیغاتی میدان مدیسون --پایتخت صنعت تبلیغات دنیا-- خبر میدهد. روینا که قتل دوستش را با این موضوع مرتبط میداند، برای سردرآوردن از ماجرا به استخدام شرکت "هیل" درآمده و سعی در نزدیک شدن به هریسون میکند...

ب. بصورت سنتی اگر بروس ویلیس در فیلمی بازی کند، تحت هیچ شرایطی تماشای آن را از دست نخواهم داد: وی به زعم نگارنده، نه یکی از بهترین، که "بهترین" و تابناک ترین —و البته گران ترین— ستاره آسمان سرزمین فرشتگان است. بصورت سنتی اگر هالی بری در فیلمی بازی کند، قبل از تماشای آن "دوبار" فکر خواهم کرد و همواره بدنبال بهانه ای برای ندیدنش می گردم: این شبه ستاره اسکار در جیب که به زعم بسیارانی زیباترین مخلوق رنگین پوست در تمام کائنات است! استعداد قریبی در فاتحه نقش ها را خواندن داشته، و مثل کیانو ریوز، همیشه در حال تعجب کردن است!... ملاحظه میفرمائید که تماشای این فیلم از ابتدا برای خودش چالشی بوده!
ج. اگر از بالا به فیلم نگاه کنیم، با داستان رقیقی روبرو هستیم که چیز خاصی برای گفتن نداشته و دائما در حال تلوتلو خوردن میان مینی داستان های فرعی ست که تماشاگر ایده ای راجع به اولویت و اهمیت آنها ندارد —گفته میشود پنج پایان بندی مختلف برای فیلمنامه در نظر گفته شده بوده! و به عبارتی انتخاب قاتل واقعی برعهده تهیه کنندگان و کارگردان بوده است—. بازی ها بلا استثنا متوسط —از ویلیس گرفته تا ریبیزی— و عناصر تعلیق، رنگ و رو رفته و کشکی! اند... با اینحال باید اعتراف کرد که فیلمنامه جز در یکی دو مورد، فاقد هرگونه حفره ایست و از عنصر منطق روائی نهایت استفاده را برده است.
د. در مجموع، اگر از داستان های کاراگاهی و جنائی پر تعلیق لذت میبرید، این فیلم به رقم نقاط ضعفش، قادر خواهد بود یک و نیم ساعت، وقت شما را پر کند. فقط بخاطر داشته باشید: "با مغز خاموش"، تکرار میکنم: "با مغز خاموش"...

The Simpsons Movie 6.5

2007-08-08T10:47:00.000-07:00

سیمپسون ها

الف. هومر سیمپسون باید دنیا را از خطری که خود ایجاد کرده نجات دهد...!!
ب. سیمپسون ها، موجودات کج و کوله و زرد رنگ مخلوق "مت گرونین" کبیر، نخستین بار نزدیک به بیست سال پیش پا به تلویزیون گذاشتند و از آن موقع تا بحال جزء محبوب ترین سریال های انیمیشن تاریخ باقی مانده اند. پشتوانه چند نسل از تماشاگرانی که در این دو دهه اتفاقات اسپرینگ فیلد را دنبال میکردند، پدران و مادرانی که کودکیشان را با تماشای آن گذرانده و فرزندانی که کشته مرده این خانواده نه چندان بافرهنگ هستند، دست به دست هم داده اند تا فیلم سینمائی سیپمسون ها، حتی قبل از اکران! جزء محبوب ترین آثار امسال به حساب آمده و انبوه امتیازات جاری شده از سوی طرفداران دو آتشه، ریتینگ آن را در آی.ام.دی.بی، از عدد دست نیافتنی "نه" از "ده" بگذراند. —امتیازی که البته در چند روز اخیر تعدیل شد—
لیکن، در صورتی که بعنوان تماشاگر بی طرف پای این فیلم بنشینید، چیزی جز یک قسمت عادی —و البته طولانی تر— از مجموعه تلویزیونی سیمپسون ها عایدتان نخواهد شد. اگرچه باید انصاف داد، به لطف بودجه بالا و زمان ساخت طولانی، شاهد جلوه های بصری به مراتب جذاب تری خواهید بود، اما این موضوع چیزی به امتیازات فیلم اضافه نمیکند، چراکه طراحی شخصیت ها و محیط این مجموعه از ابتدا —و تعمدا— بصورت اغراق آمیز و کاریکاتور گونه در نظر گرفته شده، و تنها بستریست برای بیان مفاهیم انتقادی و طنزی تلخ و هوشمندانه. بنابراین سخت بتوان تراکتورهای سه بعدی! را برای آن مزیتی به حساب آورد.
ج. فیلم اگرچه در مجموع نمره قبولی میگیرد و قادر خواهد بود طرفداران را راضی نگه دارد اما، هرگز تبدیل به اثری ماندگار نخواهد شد و نهایتا ثابت می کند، سیمپسون ها متعلق به صفحه تلویزیون هستند. شخصا تصور میکنم حداقل به این زودی ها شاهد پیایندهای سینمائی از این مجموعه نباشیم.

Delta Farce 5.0

2007-08-06T01:14:00.000-07:00

دلتا فارس

—بر وزن دلتافورس—

الف. لری، بعد از اینکه دوست دختر و شغلش را —در یک روز— از دست میدهد، تصمیم میگیرد به اتفاق همسایه اش بیل، و رفیق دست و پا چلفتی اش اورت، آخر هفته را در کمپ به تمرین تیراندازی بگذراند. اما اوضاع بزودی از دست خارج میشود، وقتی یکی از فرماندهان ارتش آنها را با نیروهای رزرو اشتباه گرفته و علیرغم اعتراضشان عازم عراق میکند...
ب. مصداق بارز فیلم آبگوشتی...!، برای بدست آوردن تصور صحیح از آن، میتوانید فیلمی از خدابیامرز رضا بیک ایمانوردی، مرحوم تقی ظهوری، و مثلا پوری بنائی! را در نظر گرفته و مقادیری شوخی های سیاسی در مورد سلاح های کشتار جمعی، جنگ عراق و سیاست های ضد تروریسم ایالات متحده! به آن اضافه کنید.
ج. قهرمان و هنرپیشه نخست فیلم حضرت آقایی ست به نام "لری سیمکش"! که از تلویزیون به سینما آمده و تقریبا هیچ تلاشی برای نقش بازی کردن نمیکند! او و سایر هنرپیشه ها اینطرف و آنطرف میپلکند و آماج شوخی های نه چندان عمیق را روی تماشاگر میازمایند، و باید انصاف داد هر پنج، ده دقیقه یک خنده از شما خواهند گرفت!
د. انتخاب مناسبی برای یک بعد از ظهر تعطیل، در حالی که مغزتان خاموش است.
ه. دوست دختر لری، کارن، برای دیدن او به رستوران آمده:
- کارن، با لحن جدی: لری، باید باهات صحبت کنم،...—بعد از چند لحظه من و من کردن ادامه میدهد:— من حامله ام...
- لری، بعد از اینکه چند لحظه هاج و واج به جائی خیره شده: حامله، اوه، اوه، این خیلی خوبه، واقعا عالیه، اوه صب کن من یه ایده ای دارم —و درحالیکه دست کارن را گرفته و او را دنبال خودش میکشد به سمت پیشخوان میرود—
- کارن که نگران شده با التماس: یه لحظه صبر کن لری... وایسا
- لری که حرف های او را نشنیده گرفته، صورتش را جلوی میکروفن گرفته و: خدمت همه شما مشتری های عزیز خسته نباشید میگم، من لری هستم که به عنوان گارسون اینجا انجام وظیفه میکنم، و این دختر خانم خوشگل که کنار من وایساده دوست دختر منه —توجه مشتری ها جلب شده و همه به سمت آن دو برگشتند—، و راستش همین الان متوجه شدم که بچه من رو حامله است، —مشتری ها با صدای بلند آه کشیده و شروع به کف زدن میکنند—، پس به خاطر این اتفاق مبارک، فقط امروز، و به مدت یک ساعت، استفاده از میز اردور مجانی خواهد بود —مشتری ها بر شدت تشویق میفزایند— اوه، ضمنا قبل از اینکه به شکمتون برسید، یک کار مهم دیگه هست که میخوام همین الان انجام بدم...
- کارن که معذب شده التماس میکند: لری تو رو خدا، صبر کن...
- لری که از تشویق مشتری ها به وجد آمده کلاهش را از سر برداشته و در حالی که مقابل کارن زانو میزند: میخوام در مقابل خداوند و درحالیکه همه این عزیزان شاهد هستن این کار رو بکنم، —سینه اش را صاف میکند— کارن، عزیزم، میدونم که تو من رو خوشبخت ترین مرد دنیا خواهی کرد... آیا من رو به شوهری قبول میکنی؟ —مشتری ها دوباره با صدای بلند آه می کشند... دو سه نفر از مشتری های زن، پشت چشم نازک کرده و از صمیم قلب لبخند میزنند!—
لری میکروفن را به سمت کارن گرفته و قبل از اینکه او چیزی بگوید، اصرار میکند: بیا تو این بگو، میخوام همه دنیا تو زیبا ترین لحظه زندگیم با من شریک باشن...
- کارن، در حالیکه به روشنی در رودربایستی قرار گرفته، به سمت پیشخوان خم شده و درحالی که لبخند تلخی بر چهره دارد: لری جان، فقط میخواستم بگم، بابای بچه یکی دیگه است...!!

پینوشت: مخصوصا راجع به سناریو! و اینجور مسائل چیزی نگفتم. شما هم اگر به تماشای این فیلم نشستید دنبالش نگردید.

Fracture 9.5

2007-08-05T09:39:00.000-07:00

شکستگی

”من همسرم رو کشتم،
...اگه میتونی ثابت کن!“

الف. تد کرافورد طراح هواپیمائیست که در هفتمین دهه زندگی، یک اتومبیل پورشه ششصدهزار دلاری می راند، و در یک خانه هشتاد میلیون دلاری با همسر زیبا و جوانش جنیفر، —که تنها نصف او سن دارد— زندگی میکند. او نابغه خودشیفته و خونسردی ست که از طرح موضوعات پیچیده لذت برده و بدین وسیله فاصله بعید خود را با سایرین به رخ می کشد:

- جنیفر: تو فکر میکنی خیلی از من باهوش تری، لابد این باعث میشه احساس قدرت کنی...
- تد: بیشتر "درمانده"، تا قدرتمند... زیاد دانستن همیشه منجر به عذاب کشیدن میشه، و من به این موضوع عادت کردم. البته اینطورام نیست که به قیمت تحمل چنین عذابی، هیچ لذتی نبرم...

وقتی تد متوجه خیانت همسرش میشود، نقشه قتل او را "طراحی" می کند: یک جنایت بی نقص...، که پی ریزی و اجرایش تنها از نابغه ای چون او ساخته است.
...ظاهرا همه چیز تحت کنترل است. تد بهمراه آلت قتاله دستگیر شده و کتبا به همه چیز اعتراف کرده است. او حتی قصد ندارد برای دفاع، وکیل استخدام نماید وعلیرغم توصیه قاضی، ترجیح میدهد شخصا این کار را برعهده بگیرد.
ویلی بیچام، وکیل جوانی که در اوج موفقیت و مترصد رها کردن شغل دولتیش، برای کرسی ارزشمند وکالت یک موسسه معتبر حقوقی ست، به عنوان نماینده مدعی العموم، مامور بازپرسی پرونده میشود. او سرخوش از نوار موفقیت هایش، پا به هزارتوی غامض تد کرافورد گذاشته و با اطمینان، سعی دارد کار این پرونده را نیز یکسره کند، اما همچنان که تکه های پازل زیرکانه تد، کنار یکدیگر قرار میگیرند، مسیر پرونده دگرگون شده و آینده شغلی اش را در خطر میبیند...
ب. دقت، ظرافت و منطق پولادین این فیلم، از نخستین لحظات آغاز آن رخ مینماید; وقتی اسامی دست اندرکاران و بازیگرانش، —در تیتراژ— هوشمندانه در هم شکسته، و همزمان شاهد سرگرمی دست ساز —و پیچیده— ضدقهرمان داستان، در پس زمینه هستیم. و اما ضدقهرمان، کسی نیست جز آنتونی هاپکینز، آنهم جوان تر! و پرانرژی تر از همیشه. بازی میخکوب کننده و باورپذیر هاپکینز، درشت ترین برگ برنده شکستگی و در عین حال یکی از معدود ایرادات آن! محسوب میشود، چرا که هاپکینز، —درست یا غلط— از فرصت به دست آمده استفاده کرده و برخی جزئیات شخصیتی و رفتاری "دکتر لکتر" را چاشنی نقش "تد کرافورد" نموده است. این رویکرد اگرچه باعث قوام یافتن و قابل درک بودن شخصیت کرافورد به عنوان یک آدمکش نابغه گردیده، لیکن در عمل باعث میشود گاه و بیگاه خود را مقابل دکتر لکتر و نه تدکرافورد ببینید، که برای شاهکاری در حد این فیلم چندان نکته مثبتی نیست.
چرخش های داستانی اثر، اگرچه هربار تماشاگر را شگفت زده کرده و با دهان باز رها میکنند! اما، در نتیجه نهائی تاثیر چندانی ندارند. موضوع اینجاست که داستان فیلم همواره چند قدم از تماشاگر جلوتر بوده، و پایان بندی، نتیجه گزیر ناپذیر و معلول مستقیم رویدادهای داستان است. به عبارت ساده تر، برخلاف رویکرد رایج، اینطور نیست که تماشاگر در پنج دقیقه پایانی متوجه شود یک ساعت و نیم سرکار بوده! و ماجرا اصلا چیز دیگری ست... —آنطور که شرلوک هلمز در اواخر داستان هایش مظنونین را دور هم جمع کرده و ناگهان پرده از همه رازها کنار میرود—
ج. شکستگی، فیلم زیبا و از هر نظر کاملی ست و در بیابان فیلم های از بیخ و بن پوسیده و پر از حفره این روزها، نه لنگ کفش! که قالیچه پرنده است. و تماشای آن را به صغیر و کبیر توصیه میکنم.

این قسمت را پس از تماشای فیلم بخوانید:
د. فیلم به زیبائی، در ابتدای دادگاه دوم تدکرافورد تمام شده و این سوال را در ذهن بیننده مطرح میکند که آیا وی لزوما بازنده دور دوم مبارزه است!؟
پاسخ به این سوال به زعم نگارنده "منفی" ست. استدلال ویلی در مقابل اصل "دابل جپردی" —که معادل مناسبی در فارسی برایش بخاطر ندارم— از این قرار است که وی برای "اقدام به قتل" و نه "قتل" محاکمه شده، پس این اصل —در اینجا— مصداق ندارد، ولی موضوع اینجاست که: تد، قبلا برای "اقدام به قتل" تبرئه شده، و سپس بعنوان یک شهروند عادی، —و با تکیه بر قانون— نسبت به مرگ همسرش تصمیم گرفته که هیچ گونه جرمی را متوجه وی نمیکند. بنابراین معتقدم برنده این دور محاکمه هم جناب کرافورد خواهند بود! —که البته روحیه و لبخند پایانی اش را هم تا حد زیادی توجیه میکند—

پینوشت:
- اصل "دابل جپردی" به این معناست که هیچ کس، برای "یک جرم مشخص" دوبار محاکمه نخواهد شد. و اگر فردی در دادگاه بخاطر اتهامی تبرئه شود، حتی در صورت بروز شرایط جدید، امکان برگزاری مجدد محاکمه برای همان جرم وجود نخواهد داشت.
- در مورد قضیه کشتن همسر کرافورد که در کماست. این موضوع چند سال پیش در ایالات متحده به تصویب رسیده و به خانواده های بیماران لاعلاج در شرایط خاص —مثل کماهای بلندمدت که احتمال بازگشت بیمار نزدیک به صفر است— اجازه میدهد، در مورد مرگ یا زنده ماندن بیمار تصمیم بگیرند. —بخاطر هزینه های تحمیل شده و فشار روحی ناشی از بیماری که به احتمال قریب به یقین هرگز به زندگی باز نخواهد گشت—

Fourteen Hundred and Eight 9.0

2007-08-03T15:48:00.000-07:00

هزار و چهارصد و هشت

الف. اگر تنها زندگی می کنید، اگر در تمام زندگی باورهای مذهبی و ماوراء الطبیعه را سخره گرفته، به چالش کشیده و در مقابل آنها بر خرد تکیه کرده اید، و "اگر"، چند دقیقه پس از نیمه شب تصمیم به تماشای فیلم گرفتید: استفن کینگ، جان کیوزاک و ساموئل.ال.جکسون برای شما دامی به عمق دریای چین پهن کرده اند!. هر کاری میکنید: دی.وی.دی "هزار و چهارصد و هشت" را داخل دستگاه نگذارید...!
ب. مایک انسلین نویسنده ایست که پس از مرگ دختر خردسالش، در به در بدنبال پاسخ راجع به زندگی پس از مرگ دویده و هرچه بیشتر گشته، کم تر یافته... او که حالا بخاطر کتابهایش راجع به محل های مخوف و تسخیر شده --توسط ارواح-- معروف است، نا امید از یافتن ارواح! به داستان دهشتناکی راجع به اتاق شماره "چهارده صفر هشت" هتل دولفین نیویورک برمیخورد، جائی که هیچ کس بیش از یک ساعت در آن زنده نمانده و در طول نود و پنج سال قدمت هتل، پنجاه و شش نفر قربانی گرفته است. تلاش های مدیر هتل در مقابل اصرار او برای اقامت در اتاق مذبوربه جائی نرسیده و مایک شب را در هزار و چهارصد و هشت، سپری میکند:
مایک: اولا چیزی به نام روح وجود نداره، گیرم هم باشه، خدائی وجود نداره که در مقابل اونها از ما محافظت کنه
... و امیدوارم شما جزو آن دسته افرادی نباشید که اصرار دارند بدانند در آن اتاق چه اتفاقی میفتد!
ج. ...تیتراژ نهائی فیلم تمام شده و آخرین خطوط اسامی دست اندرکاران فیلم، در صفحه تلویزیون ثابت مانده است، باد، آرام و پیوسته در حال زوزه کشیدن است و پنجره باز، هر از چندگاهی به دیوار میخورد. تق تق اعصاب خرد کن پنجره هر بار مجبورم میکند نگاهش کنم. اتاق کم نور تر از همیشه است و آخرین لامپ مهتابی بازمانده، هر پنج دقیقه یک بار خاموش و روشن شده و مثل سوهان روح دوباره یادم می اندازد: "هر پنج مهتابی که بعد از ظهر خریده بودم را در سوپرمارکت نزدیک خانه جا گذاشته ام"... پنجره دوباره --و این بار محکم تر-- به دیوار میخورد و با عصبانیت برمی گردم... و کلاغی به بزرگی شترمرغ لب پنجره نشسته است! دست اول ترین دشنام هایم را زیرلب نثارش میکنم ولی، جرات تکان خوردن ندارم، تمام قوای فکریم وقف پیدا کردن راه حلی برای بیرون انداختنش --و گل گرفتن آن پنجره جهنمی!-- شده اما احتمال پرواز کردنش به داخل خانه امانم نمیدهد... که چیزی روی پایم تکان میخورد! "سوسک"!؟ برای یک لحظه جدال نابرابر و گریزناپذیر من و دمپائی و سوسک خانه را پر میکند. لحظه ای که یک قرن طول میکشد، قرنی که در آن تمام نگرانیم یک "کلاغ" است...! از قامت در هم شکسته سوسک که چشم برمیدارم، کلاغ دیگر نیست... عمیق ترین نفس عمرم را میکشم و می اندیشم: کدام ابلیسی این فیلم نفرین شده را به من فروخت!!؟
د. 1408، داستان متفاوتی دارد، داستانی که مدعی ارائه اطلاعات جدید راجع به ابعاد ماوراء الطبیعه یا دنیای پس از مرگ نبوده و حتی در بسیاری موارد ظرفیت بالقوه ای برای تخیل محض بودن از خود نشان میدهد. به عبارت دیگر، یک ساعت و نیم سرگرمی ناب از آن نوعی که روی انگشت های پا بلندتان میکند، آنهم بدون موعظه و ابعاد ایدئولوژیک --خرچنگ، قورباغه، آب مقدس و از این جور چیزها--...
متاسفانه کمپین تبلیغاتی فیلم، با لو دادن بسیاری از فرازهای فیلم --در تبلیغات تلویزیونی-- جفای بزرگی در حقش کرده است و مثلا وقتی مایک مستاصل روی زمین افتاده، تماشاگر فریاد میزند: "خب لپ تاپت رو دربیار، این جا وایرلس جواب میده!" با این حال پیچ های دراماتیک داستان آنقدر هستند که نشود یکباره حدسشان زد. علاوه بر این ها باید پایان بندی هوشمندانه و جذاب را هم به موارد بالا اضافه کرد.
در مجموع اگر اهل پول دادن برای ترسیدن! هستید، پیشنهاد میکنم این فیلم را از دست ندهید. --به شرطی که تنها زندگی نکنید، شک گرا نباشید، و ساعت، دوازده شب را نشان ندهد--

پینوشت:
- اتفاقات بالا --متاسفانه و در عین عجیب به نظر رسیدن-- واقعیست. بله، کلاغ!
- اگر خواستید فیلم را تماشا کنید، دنبال عدد سیزده بگردید! مجموع تمام اعداد بکار رفته در داستان! چیزی نیست جز: سیزده

Spider-Man3 5.0

2007-08-01T23:46:00.000-07:00

اسپایدرمن سه

الف. نخست در مورد "داستان" باید عرض کنم، اگر اسپایدر من یک و دو را دیدید —که حتما دیدید، چرا که با توجه به محاسبات بنده فقط خواجه حافظ شیرازی و مولانا جلال الدین محمد بلخی موفق به تماشای آنها نشدند!— چیز جدیدی برای تعریف کردن وجود ندارد. گویا کارگردان محترم —جناب سام ریمی— تلاش فرموده اند تا با ترکیب مواد خام هر دو اثر قبلی، یک تیر و چند نشان زده:
- از سوئی با "صرفا" غلیظ تر کردن فرمول جواب پس داده قبلی، نوعی "اسپایدرمن تر" ساخته، و با اضافه کردن بیشترین تعداد شخصیت های ممکن، جملگی طرفداران را خشنود و کامروا نمایند،
- و از سوی دیگر فرصت بیشتری برای ابراز توانائی ها و ارائه ظرفیت های بالقوه! در اختیار هنرپیشه ها و دست اندرکاران مجموعه قرار دهد —از آواز خواندن و بهم ریختن کافه به سبک جیم کری در ماسک گرفته تا ورجه ورجه کردن در خیابان و چشمک زدن به زن و بچه مردم!، فقط جای تقلید صدا و رقص عربی خالیست!!،، خلاصه هرکه هر هنری داشته رو کرده...—.
به عبارت ساده تر:
- پیتر —مجددا— میان سویه مثبت و منفی در حال تلو تلو خوردن است. همینطور اهالی نیویورک —مجددا— میان دوست داشتن و نفرت از اسپایدر من وضعیت مشابهی دارند.
- رابطه پیتر و مری-جین —مجددا— در حال قطع و وصل شدن است. پیتر —مجددا— با فرد ثالثی آشنا شده و فیل مری-جین —مجددا— یاد "هری" میکند...
- هری —مجددا— تصمیم میگیرد مسیر پدر را دنبال نموده و —مجددا— تبدیل به دشمن مرد عنکبوتی میشود...
- مجددا —وبرای سومین بار!— گره اصلی داستان و بهانه رویاروئی پایانی، گروگان گرفته شدن مری-جین توسط بدمن ماجراست!
- و... لیست مذبور برای خودش مثنوی هفتادمن کاغذیست که برشمردن همه عناوینش موجب خمیازه کشیدن شما و انگشت درد گرفتن بنده در اثر تایپ بیش از حد خواهد شد...
ب. اسپایدرمن سه اما دو رکورد دست نیافتنی از خود برجا میگذارد:
- نخست، از حیث تعداد شخصیت ها، این فیلم را با ارباب حلقه ها! مقایسه کرده اند —با احتساب تمامی سپاهیان، سربازان و سیاهی لشکرانش!—
- و دوم، از نظر تعداد خطوط داستانی، میتوان آن را نوعی شاهنامه امروزی بحساب آورد. به عنوان نمونه:
. قضایای پیتر بعنوان اسپایدرمن . رابطه پیتر و مری-جین . زندگی شغلی مری.جین . رابطه مری-جین و هری . رابطه پیتر و دختر همسایه —و صاحب خانه— . رابطه پیتر و مادر بزرگش . ماجراهای مرد شنی . ماجراهای هری . ماجراهای ونوم . ماجراهای ادی بروک . ماجراهای زندگی تحصیلی پیتر . ماجرای تکراری کشته شدن عموی پیتر و... —ماجراهای ترکیبی موارد بالا را نیز در نظر بگیرید—
ج. اگر احیانا از کشته مرده های سریال تلویزیونی "اون دهه هفتاد" باشید، حتما خاطره تلخ جدائی "تافر گریس" —اریک— در فصل هشتم را بیاد دارید... و چه بسا دلتان برایش تنگ شده باشد! در این صورت تماشای اسپایدرمن سه، خالی از لطف نخواهد بود. چرا که اریک خان برگشته و نقش نیمه ونوم، نیمه عکاس ماجرا را بازی فرموده اند... بماند که شخصیت وی نیز —مثل سایرین— قوام نیامده و به جمیع جهات لنگ میزند، لیکن کاریزمای ذاتی آن جناب به نحو مقتضی جبران مافات کرده است.
د. به زعم نگارنده، اسپایدرمن سه، به طور خلاصه عبارت است از: "دستور طبخ آشغال با استفاده از بودجه بالای یکصد میلیون دلار". ولی با این وجود، اگر جزو افردی هستید که برای لذت بردن از فیلم، نیاز به آسمان و ریسمان دارند، پیشنهاد میکنم تماشایش را از دست ندهید.

پینوشت:
میتوانید قضیه "آسمان و ریسمان" را اینجا ملاحظه کنید.

Movie Moments #05

2007-07-27T20:05:00.000-07:00

جان سخت چهار!

بالاخره پس از مدت ها انتظار، افتخار تماشای آخرین جان سخت نصیبم شد. که به زعم پرده بزرگ و پرفروغ ترین ستاره سینمای معاصرش! --بروس ویلیس-- کلی چسبید و عنقریب --در اولین فرصت-- نقدی بر آن خواهم نوشت. در نقد این شما و لحظه ای از جان سخت ترین...

پس از یک سلسله تصادفات مرگ بار، جان مک کلین --بروس ویلیس-- ناچار میشود، مت فرل --جاستین لانگ-- را تنها گذاشته و هلی کوپتر تروریست ها را با یک ماشین پلیس! نابود کند.
جان مک کلین که خرد و خاکشیر و غرق خون گوشه ای افتاده، مت فرل را مخاطب قرار میدهد:
- جان مک کلین: تو حالت خوبه؟
- مت فرل: هوم، بدنیستم، فقط سر زانوم پوستمال شده!
- مک کلین که به سختی میتواند از جایش تکان بخورد: شرمنده

پینوشت:
به یاد طرفداران پر و پا قرص و جاودانه جان سخت: چندلر بینگ! و جوئی تریبیانی!

Movie Moments #04

2007-07-23T11:48:00.000-07:00

آقای بروکس

آقای بروکس و آقای اسمیت داخل اتومبیل نشسته اند:
- آقای اسمیت: خب، نقشه چیه؟ قراره امشب چیکار کنیم؟
- آقای بروکس: یه چرخی این اطراف میزنیم تا اینکه فرد مناسبی رو پیدا کنیم...، کسی که بتونی از کشتنش لذت ببری!
- آقای اسمیت، در حالی که هیجان زده و قدری عصبی شده: واقعا!؟ یعنی هیچ وقت آدم خاصی رو نشون نمیکنی؟
- من واسه لذت بردن کسی رو نمیکشم آقای اسمیت، من این کار رو انجام میدم...، --چند ثانیه مکث-- چون بهش اعتیاد پیدا کردم!. ضمنا از اونجائیکه تصمیم گرفته بودم دیگه کسی رو نکشم، ترجیح میدم در انتخاب طرف دخالتی نداشته باشم. هر کی رو دلت میخواد انتخاب کن، بعد باتفاق کارش رو میسازیم!
- آقای اسمیت بعد از چند ثانیه فکر کردن: میتونم از بین فامیل کسی رو انتخاب کنم؟!!!
- ...!

Mr. Brooks 8.0

2007-07-22T09:43:00.000-07:00

آقای بروکس

الف. آقای بروکس، کارخانه داری معتبر، شهروندی محترم، همسری مهربان و پدری دلسوز و قابل اتکاست که تنها یک نقطه ضعف دارد: اعتیاد به قتل! تحت تاثیر وسوسه های سویه تاریک شخصیت دوگانه اش --که مارشال نام دارد--. او تمام تلاشش را برای ترک این عادت نه چندان جذاب بکار بسته، لیکن عطش به خون، گاه و بیگاه سراغش آمده و مقاومت در مقابل آن، روز به روز سخت تر میشود...
ب. فیلم آقای بروکس را میتوان به دو بخش اصلی تقسیم کرد:
- نخست. موضوعات حول محور خود آقای بروکس و مارشال، که به لطف بازی های فوق العاده کوین کاستنر و ویلیام هرت، جذاب و دیدنی از کار درآمده و در این قحطی فیلم های با ارزش، لنگه کفشی ست در کویر!. کاستنر بدون شک بهترین بازی دوران حرفه ایش را ارائه داده و ویلیام هرت تا انتهای داستان پا به پایش دویده و حقا کم نیاورده است. طوری که زوج کاستنر-هرت، را میتوان نزدیک ترین رقیب نورتن-پیت در باشگاه مشت زنی بحساب آورد!
- و دوم. داستان های جانبی درباره افسر پلیسی که در تعقیب آقای بروکس است و خزعبلات و چالش های زندگی احمقانه ایشان...!. بازی بی روح و پوشالی دمی مور در نقش پلیس کذائی آنقدر افتضاح است که تقریبا صدای همه منتقدین درآمده و در کمتر نقدی میتوان جای آن را خالی یافت. اگرچه خوانده شدن فاتحه فیلم ها به سبب خرده فرمایشات ستاره های گردن کلفت هالیوود موضوع تازه ای نیست، لیکن تعداد فصل های بی ربط --و طبیعتا کاستن از بدنه محوری داستان-- تنها برای بیشتر دیده شدن سرکار خانم چنان بالاست که تصور میکنم جا دارد در کتاب رکوردهای گینس ثبت شود! برای مثال: صحنه شنا کردن! --به این معنا که من چیم از چارلیزترون کمتره!!؟--، بازدید از خانه در تاریکی، قسمت های بحث و خط و نشان راجع به محدودیت زمانی وی برای دستگیری و سر و سامان دادن به وضعیت زناشوئی اش! و... تنها مشتی از خروار است.
ج. اینطور که کوین کاستنر در مصاحبه ای گفته بود، فیلم آقای بروکس نخستین قسمت سه گانه ای راجع به این آدمکش متشخص! است، و بزودی شاهد قسمت های بعد آن نیز خواهیم بود، که با توجه به ظرفیت های داستان و هنرپیشه هایش --منهای دمی مور البته-- خبر بسیار خوبی ست. امیدوارم دست اندرکاران این فیلم پس از تماشای نسخه نهائی و واکنش منتقدین، به فکر راهی برای خلاص شدن آقای بروکس از افسر پلیس مسخره و کاغذی داستان بوده! یا دست کم هنرپیشه نقش مذبور را با فرد دیگری --مثلااسکارلت ژوهانسون!-- عوض کنند.
د. آقای بروکس در مجموع اثری قابل قبول و تماشائیست، البته به شرطی که تحمل مستند نیم ساعته بی ربطی درباره کنار آمدن دمی مور با پیری قریب الوقوع --آنهم در دل فیلم-- را داشته باشید.

پینوشت:
میتوانید قسمتی از دیالوگ فیلم را اینجا مطالعه کنید.

Movie Moments #03

2007-07-20T14:48:00.000-07:00

لاک پشت های نینجا

- اگر به قصد کشتن من آمدی، ممکنه خواهش کنم کارت رو سریع تر انجام بدی؟ بدم نمیاد برای شرکت نکردن در جلسه هیات مدیره که ساعت ده برگزار میشه بهانه ای داشته باشم!

TMNT 8.5

2007-07-19T09:33:00.000-07:00

لاک پشت های نینجا

الف. لاک پشت های نینجا بازگشته اند. داستان، پس از وقایع شکست دشمن قدیمی آنها، "شردر"، و در حالی آغاز میشود که لئوناردو برادرانش را به قصد جنگل های باران خیز امریکای مرکزی ترک کرده و در انزوا مشغول تهذیب نفس! و کمک به نیازمندان است. "دوناتلو" یک شرکت خدمات پشتیبانی تلفنی برای محصولات رایانه ای راه انداخته!، و "میکل آنژ" بعنوان مجلس گرم کن! در میهمانی های کودکان کار میکند، "رافائل" ظاهرا هیچ کار خاصی انجام نداده و تمام روز میخوابد، وی شب ها بدون اطلاع دیگران نقاب برچهره گذاشته و تحت نام "نایت واچر" به مبارزه با تبهکاران میپردازد...
سه هزارسال پیش، جنگجوئی برای دست یافتن به جاودانگی، راهی میان این دنیا و جهان دیگری باز کرده بود. او به قیمت از دست دادن همرزمانش و هبوط جانورانی دهشتناک توانست عمر جاودان پیدا کند. در افسانه ها آمده است که هر سه هزارسال یک بار ستارگان در مدار مشخصی قرار گرفته و درهای جهان دیگر دوباره گشوده خواهند شد... جنگجوی مزبور قصد دارد با به چنگ آوردن جانوران و بازگرداندن آنها به جهان کذایی، همرزمانش را نجات دهد و... لیکن کنترل اوضاع از دستش خارج شده و... و فقط "چهار لاک پشت" قادرند کره زمین را نجات دهند!
ب. بعنوان یکی از مشتری های قدیمی و پروپاقرص لاک پشت های نینجا! که تمام فیلم ها، کارتون ها، بازی های رایانه ای و دیگر محصولات این موجودات نه چندان معمولی را در طول سالهای دور به جان نوشیده! معتقدم این فیلم، "بهترین" و جذاب ترین باری ست که قهرمانان سبز رنگ و حاضر جواب در آن گرد هم آمده اند. در حالیکه دو فیلم قبلی لاک پشت ها، محصولات ارزان قیمت و متوسط الحالی بودند، این یکی، هم از نظر بصری و هم محتوائی چند سر و گردن بالاتر ایستاده و حرف های زیادی برای گفتن دارد. همینطور برخلاف اکثر قریب به اتفاق محصولات قبلی که در آن تنها نقطه تمایز لاک پشت ها، رنگ چشم بند و تفاوت سلاح هایشان بود، در فیلم اخیر با چهار شخصیت متفاوت و قائم بذات طرفیم که سازندگان با هوشمندی مدت زمان مجزائی را به معرفی و پرداخت شخصیت هریک اختصاص داده اند. دیالوگ ها جذاب، و زمان بندی شوخی ها بی نقص از کار درآمده و تقابل شیمی گرم و باورپذیر شخصیت ها و ارجاعات هوشمندانه به فرهنگ پاپ، تماشاگر را از خنده منفجر میکند. نیز، جلوه های بصری خیره کننده در کنار طراحی بی نقص شخصیت ها و فضاپردازی تماشائی از این فیلم یک شاهکار ساخته اند و از حالا میتوان با اطمینان آن را یکی از نامزدهای اسکار بهترین انیمیشن سال دانست.
ج. طبیعتا فیلم خالی از نقاط ضعف نیست. برای مثال، تعدد شخصیت ها در آن به قدریست که میتوان با "دزدان دریائی کارائیب: در انتهای دنیا" مقایسه اش کرد و اگرچه سازندگان زمان کافی در اختیار شخصیت های اصلی قرار داده اند، لیکن کثرت مینی داستان ها چیز زیادی از خط اصلی باقی نگذاشته!، از آن بدتر، خط اصلی راجع به ماجرائیست که هیچ ارتباط مستقیمی به لاک پشت ها ندارد. دیگر آنکه سازندگان فرض کرده اند تمام تماشاگران با پدیده لاک پشت های نینجا آشنائی دارند و هیچ توضیح اضافه ای برای مخاطبان جدید در نظر نگرفته اند که خود باعث سردرگمی بسیاری از منتقدین و بینندگان فیلم شده است.

Rise of the Silver Surfer 7.0

2007-07-17T05:51:00.000-07:00

چهار شگفت انگیز:
خیزش موج سوار نقره ای

الف. در حالیکه تمام رسانه های دنیا راجع به سفره عقد خانم نامرئی و آقای شگفت انگیز صحبت میکنند! کره زمین میزبان موجودی ناشناس موسوم به موج سوار نقره ایست که گویا پا به هر سیاره ای گذاشته، پس از هشت روز نابودش کرده است...
آیا شگفت انگیزها خواهند توانست کره خاکی را نجات دهند؟
ب. شخصیت های پرداخت شده و هرکدام در نوع خود جذاب، جلوه های ویژه امروزی و پر زرق و برق، دیالوگ ها و شوخی های کلامی پاستوریزه و در عین حال خنده دار، دست به دست هم داده اند تا فیلمی به نسبت بی ادعا و در عمل موفق را روانه سالن های سینما کنند. قسمت دوم چهارشگفت انگیز، نه فقط فیلم خوش ساختی از کار درآمده که از تمام مولفه های لازم برای موفقیت برخوردار است، بلکه به درستی توانسته در مقابل عوارض معمول بلاک باسترهای تین ایجر پسند تابستانی! مقاومت کند. از جمله عوارض مذبور میتوان به سر ریز شدن شخصیت های مثبت و منفی جدید --با هدف جلب رضایت تمام مخاطبان احتمالی-- و غرق شدن در امواج بلند سوپراستار های هالیوود --که این روزها به مدد خرده فرمایشات و حواشی فاتحه محصولات زیادی را میخوانند-- اشاره کرد. دیگر خصوصیت مثبت فیلم، شیمی گرم و جذاب شخصیت هاست که این روزها کمتر میتوان در محصولات مشابه از آن سراغ گرفت.
ج. متاسفانه لیست نکات منفی فیلم چندان کوتاه نیست. بازی افتضاح جسیکا آلبا که به لطف عمل های پیاپی زیبائی بیشتر شبیه عروسک شده و ماهیچه های صورتش از ابراز کوچک ترین احساساتی عاجز هستند بدون شک نخستین عنوان لیست مذبور است. وی که مثلا قرار بوده سویه عاطفی داستان را سرپا نگه دارد، با پوستی که مثل پلاستیک می درخشد، هنگام ابراز علاقه به نامزدش تنها دهانش را بازتر کرده و دندان هایش را نشان میدهد!
موضوع داستان هم که راجع به یک تروریست فرا کهکشانیست! بدجوری نخ نماست و علیرغم تلاش نویسندگان بصورت نه چندان جالبی تمام میشود.
د. همانطور که در ابتدا آمد، این فیلم تماشاگرانش را ناامید نخواهد کرد. بنابراین اگر قادرید حین تماشا از مغزتان زیاد کار نکشید، دیدن آن را توصیه میکنم.

Pathfinder 0.0

2007-07-14T15:20:00.000-07:00

پیشاهنگ

الف. وایکینگ ها، ششصد سال پیش از کریستف کلمب قاره امریکا را کشف کرده! --جل الخالق-- و قصد داشتند با کشتار بومیان، سرزمین جدید را تصاحب، و برای همیشه در آنجا سکنی گزینند! --نظر به نرخ تورم مسکن و نوسانات قیمت زمین در اسکاندیناوی که در آن زمان فرسنگ ها زیر صفر بوده، تنها دلیل ممکن، مرض داشتن وایکینگ ها میتواند باشد. گو اینکه فقط وایکینگ ها و نویسنده فیلمنامه میدانند، به فرض وجود چنین مرضی، چرا حضرات جنگجو متعرض سرزمین های نزدیک تر نشده و سعی در گذر از اقیانوس و کشف قاره جدید داشتند!؟-- در یکی از سفرهای ایشان، کودکی جا مانده و توسط سرخ پوستان بزرگ میشود! --اون که توسط میمون ها بزرگ میشد تارزان بود، این یک داستان کاملا متفاوته!--، رئیس قبیله سرخ پوستان حین شامورتی بازی! متوجه میشود که پیشگوئی عنقریب به حقیقت خواهد پیوست و تنها یک نفر قادر خواهد بود آنها را نجات دهد --سوء تفاهم پیش نیاد، راجع به ماتریکس صحبت نمیکنم!--... القصه، وایکینگ ها پانزده سال بعد! --بهرحال باید صبر میکردند ناجی سرخ پوست ها به سن قانونی برسد که تعرض به قاره جدید خیلی هم آسان برگزار نشود-- دوباره حمله کرده و دهکده ها را به آتش میکشند... حتما بقیه داستان را هم میتوانید حدس بزنید. بعله، کودک کذائی که "روح" نام دارد، به دو سبک دخل وایکینگ ها را می آورد: نخست به سبک آرنولد شوارتزنگر در فیلم غارتگر --پریداتور-- و سپس در تعقیب و گریز و مبارزه هایی که به صورت کاملا اتفاقی، فریم به فریم شبیه "آپوکالیپتو"ی مل گیبسون ساخته شده اند!
ب. راجع به یکی از افتضاح ترین فیلم های قرن صحبت میکنیم. سازندگان پیشاهنگ، مذبوحانه تلاش کردند با تقلید نعل به نعل آثار موفق و ترکیب آنها با یکدیگر به فرمول طلائی دست یافته و خلاصه صنعت سینما را منفجر کنند!، ولی باور بفرمائید تنها چیزی که ممکن است هنگام تماشای آن منفجر شود مغز بیننده بی نواست. اصلا من چرا سعی میکنم با استعاره های اتمی حرف بزنم: این فیلم یک آشغال افتضاح به تمام معناست، که با تماشای آن به شعورتان توهین و اعصابتان را خط خطی خواهید کرد! --ملاحظه میفرمائید؟ این از بنده--
ج. اما بدنیست برای یک لحظه هم شده تصور کنیم، چه میشد اگر داستان کذائی فیلم به حقیقت میپیوست؟ یعنی قبل از آنگلوساکسون ها و جناب آقای کلمبوس، وایکینگ ها قاره امریکا را کشف و تصاحب میکردند! و دنیا چه وضعی داشت اگر به جای جرج بوش، یک هیولای دومتری با سبیل های انبوه به هم بافته طلائی و تبر بدست رئیس جمهور ایالات متحده بود! آیا واقعا دنیا میتوانست از این که هست هم قمر در عقرب تر شود؟
...شاید سازندگان فیلم قصد داشتند با چنین پیام های مشعشعی خاطرمان را متنبه کنند!

پینوشت:
دلیل تراشیدن برای چرائی حمله وایکینگ ها با هدف تصاحب سرزمین! امری بیهوده است. یکی از حضرات دست اندرکار فیلم در پاسخ به این سوال که "چرا وایکینگ ها؟" پاسخ داده بود: ((بخاطر ظاهر خوف ناک و بخصوص شاخ های روی کلاه خود هایشان!!!))... تو خود حدیث مفصل بخوان از این...

Black Snake Moan 6.0

2007-07-12T19:34:00.000-07:00

مویه مار سیاه

الف. از آخرین باری که او دست به گیتار برده مدت ها میگذرد. "لازاروس" که زمانی از خدایگان محلی سبک بلوز بوده، در حالی نشستن غبار پیری قریب الوقوع را بر چهره اش تجربه میکند که همسرش او را ترک نموده و برایش چیزی جز مزرعه سبزیجات و قلب شکسته اش باقی نگذاشته است.
کمی آن سو تر، دختری آزرده، که در فراق یار به تن فروشی اعتیاد پیدا کرده توسط اوباش مورد ضرب و شتم و سوء استفاده قرار گرفته و حوالی مزرعه لازاروس رها میشود.
... او تلاشش را بکار میبندد تا دخترک را از حضیض ذلت نجات دهد، لیکن حوادث امانش را بریده و تنها یک راه برایش باقی میماند: اینکه دوباره گیتار بدست بگیرد...
ب. ساموئل جسکون در مصاحبه ای گفته بود: لازاروس بهترین نقشی بوده که در تمام دوران حرفه ایش تجسم بخشیده و بازی کرده است. قصد مناظره با آقای جکسون درباره بهترین نقشی که بازی کرده ندارم! ولی یک نکته قطعی ست: بازی وی خیره کننده، باور پذیر، ظریف، زیبا و حتما شایسته دست کم نامزدی اسکار است. --چه سود که حافظه اعضای آکادمی ضعیف است و تنها فیلم های دو ماه آخر مانده به مراسم اسکار را بخاطر می آورند--
ج. بقول راجر ابرت --منتقد شهیر شیکاگو سان تایمز-- مویه مار سیاه از آن دسته فیلم هایی ست که تماشاگر نمیداند چه واکنشی باید در مقابلش از خود نشان دهد...! بازی ها عالی اند --گذشته از کریستینا ریچی که پیوسته در حال ادا درآوردن است--، اتمسفر فیلم یگانه و بیاد ماندنی ست و... ولی هیچ کدام از این ها باعث نشده اند فیلم "سر و ته" داشته باشد! نه با یک فیلم موزیکال طرفیم، نه از درام روانشناختی و شخصیت محور خبریست، و نه حتی قضیه اعتیاد دخترک به س.ک.س --ببینید شما را بخدا از ترس فیل تر شدن به چه مسخره بازی افتادیم!-- دخلی به داستان دارد. گذشته از این، ضرباهنگ داستان به نحو شگفت انگیزی کند و ملال آور است، طوری که اطمینان دارم اگر کسی جز ساموئل جکسون نقش لازاروس را بازی میکرد، کمتر از یک درصد تماشاگران میتوانستند تا انتهای فیلم دوام بیاورند! --و احتمالا نیمی از آن یک درصد هم آخر فیلم را نمیدیدند، چون خوابشان برده بود!--
د. مویه مار سیاه علیرغم بی سر و ته بودن به دو دلیل ارزش تماشا دارد: یکی بازی فوق العاده ساموئل.ال.جکسون، و دیگری اجراهای زیبا و منحصر بفرد موسیقی بلوز اش... لیکن اگر کشته مرده موارد مذکور نیستید، بهتر است برای تجربه دوساعت جویدن صندلیتان آماده باشید!

Shooter 7.0

2007-07-11T07:03:00.000-07:00

تیرانداز

الف. باب سواگر، که یکی از زبده ترین تک تیراندازهای دنیاست، ماموریت سری نجات جان رئیس جمهور ایالات متحده را برعهده میگیرد، غافل از آنکه به استخدام عده ای مزدور درآمده و وسیله پیش برد اهداف ایشان قرار گرفته است. وی پس از جان سالم به در بردن از سوء قصد به جانش، در حالیکه تمام سرویس های امنیتی و از آن سو مزدوران در تعقیبش هستند، برای اثبات بی گناهی و رو کردن دست "آدم بد"ها تلاش میکند...
ب. تیرانداز، حاصل دست پخت تیمی از عوامل حرفه ایست. و به لطف کارگردانی خوش استیل و امکانات فنی پیشرفته، اثری خوش ساخت از آب درآمده است. فیلم با فصلی نفس گیر و بیاد ماندنی از یک عملیات نظامی آغاز شده و نویدبخش اثری متفاوت و استثنائی در ژانر --این روزها-- کساد اکشن است، لیکن پس از چند دقیقه تبدیل به درامی جاسوسی شده و از میهن پرستی، دنیای پوسیده قدرت، سیاستمداران آلوده و سخنرانی های حکمت آموز در باب انسانیت، خوبی، عشق، صفا و صمیمیت!! پر میشود...
موضوعات مذبور باعث شده اند قواعد ژانری نیز از حیض انتفاع خارج شده! و با ترکیب ناکوکی از "رامبو" و "فراری" روبرو باشیم، که قهرمان آن نه جگر رامبو و نه کاریزمای دکتر کیمبل را نداشته و در عوض تلاش کرده با اخم کردن و قیافه گرفتن در توئیست های زمخت و تحمیلی داستان، تصویر میهن پرست دو آتشه ای را شکل دهد که نا امید از دولت، با قواعد خودش بازی کرده و مترصد اصلاح قسمتهای پوسیده حکومت است!
جان کلام آنکه، تیرانداز، اکشن قابل تحملی ست، و چه بسا در صورت پرهیز از شعار و اصرار بر تئوری توطئه میتوانست تبدیل به اثری تماشائی و ماندگار شود. لیکن وارد شدن به جاده خاکی شعارها و کلیشه ها آن را تبدیل به داستان پریانی احمقانه و توخالی کرده است.
ج. نکته قابل اشاره دیگر آنکه، آنتوان فوکوئا، کارگردان تیرانداز، که پیش تر فیلم روزتمرین را از او دیده بودیم، را میتوان جدیدترین عضو کلوپ کارگردانان مریض احوال و سادیست! به حساب آورد. --ریاست کلوپ مذکور از زمان تاسیس بر عهده رومن پولانسکی بوده!-- وی که احوالات بیمارگونه اش را در فیلم قبلی نیز منعکس کرده بود، تلاش کرده تا در تیرانداز نیز امضای خود را بر جا بگذارد، لیکن گویا موضوع به مذاق روسای استودیو خوش نیامده و مجبورش کرده اند قسمت های آزاردهنده را را از فیلم حذف کند. نتیجه این کار، کم شدن قابل توجه نقش دوست دختر باب، و کم عمق و بی معنا ماندن رابطه ایشان، و همینطور عدم توجیه انتقام تکان دهنده دخترخانم مذبور از گروگان گیران شده است، که باید آن را به نکات منفی تیرانداز اضافه نمود.
د. پیشنهاد میکنم به جای این اثر پرمدعا و توخالی، اگر علاقمند قهرمانان بزن بهادر و شاکی از حکومت هستید، رامبو! و اگر به فیلم های تعقیب و گریز علاقه دارید، فراری را تماشا کنید.

Movie Moments #02

2007-07-10T14:38:00.000-07:00

پدرخوانده

کی آدامز (دایان کیتون)، مایکل کورلئونه (ال پاچینو) را مخاطب قرار میدهد:
- هیچ وقت بهم نگفته بودی با جانی فانتانه رابطه خانوادگی دارین
- اوه آره، راستش پدرم برای پیشرفت شغلی بهش خیلی کمک کرده
- جدی؟ چطور مگه؟
- بزار به این آهنگ زیبا گوش کنیم...
- کی بعد از اینکه لحظاتی آهنگ جانی را گوش میکند: لطفا مایکل، بهم بگو دیگه...
- اوایلی که جانی کارش رو شروع کرد، مجبور شده بود با یه کله گنده قرارداد انحصاری ببنده، و خب بعد از اینکه وضعش بهتر شد میخواست یه جوری از شر قرارداد خلاص شه... پدر رفت و با اون کله گنده صحبت کرد و ازش خواست در مقابل ده هزار دلار قراردادش رو با جانی لغو کنه ولی مرتیکه قبول نکرد. این شد که فردای اون روز --ایندفعه-- با "لوکا برازی" دوباره رفت سراغش، یک ساعت بعد، بنده خدا در ازای هزار دلار! قرارداد رو ملغی کرد!
- اوه، اما چطوری این کار رو کرد؟
- پدر بهش پیشنهادی داد که طرف نمیتونست قبول نکنه!
- چه پیشنهادی!!؟
- هوم... "لوکا برازی" لوله تفنگ رو گذاشت رو شقیقش! و پدر بهش اطمینان داد تا زمانی که یا امضا! و یا مغزش روی قرارداد نباشه اونجا رو ترک نخواهد کرد!
- ...!!

پینوشت:
- از رفقایی که بوسیله ایمیل و پیغام احوال پرسیدند ممنونم. بروز نشدن وبلاگ در یک هفته گذشته بخاطر گرفتاری و کثرت مشغله بوده و سعی خواهم کرد در روزهای آتی مجددا به روال معمول بروز رسانی برگردم.
- یکی پرسیده بود قضیه این دیالوگ ها از چه قرار است: شاید برای شما هم پیش آمده باشد که حین تماشای یک اثر، به لحظاتی بیادماندنی برخورده باشید. بی مناسبت ندیدم برای افزایش تنوع اینجا هم که شده، گاهی از این لحظات یادی کنیم.

Movie Moments #01

2007-07-03T16:04:00.000-07:00

آخرین پیشاهنگ

جو (بروس ویلیس) و جیمی (دیمن ویانز) با سر و صورت خونین در لابی کلانتری نشستند:

- جو، که سر و وضع بهم ریخته ای دارد نگاهی به لباس های جیمی می اندازد: هوم... شلوار چرم، ها؟
- جیمی: آره
- یه همچین چیزی چقدر آب میخوره؟
- شیشصد و پنجاه تا
- جو، با تعجب و در حالی که کلمات را شمرده ادا میکند: شیشصد و پنجاه دلار؟؟
- جیمی در حالی که عاقل اندر سفیه به جو نگاه میکند: آره
- جو، با سر کج دوباره نگاهی به جیمی می اندازد: این شلواره دیگه؟
- اوهوم
- و تو میپوشیش؟
- بعله
- امکاناتی چیزی، مثلا تلویزیون نداره؟
- نخیر
- جو، که انگار صبح همان روز را بیاد میاورد --که بخاطر پانصد دلار حاضر شده بود برای فاسق همسرش کار کند!-- آهی میکشد: هی... من خیلی پیر شدم!

پینوشت:
- تکه ای بیادماندنی از دیالوگ جکی براون را نیز میتوانید اینجا مطالعه کنید.

Vacancy 6.0

2007-07-03T05:43:00.000-07:00

وکانسی

الف. دیوید و امی، زوج جوانی هستند که معتقدند زندگی مشترکشان به آخر خط رسیده، ولی وقتی مجبور میشوند آخرین شب زندگی مشترکشان را --بخاطر خرابی ماشین در ناکجا آباد-- در مهمانخانه درب و داغانی سپری کنند که تفریح صاحبانش سلاخی میهمانان و فیلم گرفتن از آنهاست، میفهمند تا آخر خط راه درازی در پیش است...!
ب. اگر فرض کنیم، افرادی که به تماشای فیلم های ژانر وحشت و تعلیق مینشینند، انتظار "وحشت" و "تعلیق" هرچه بیشتر دارند، نه پیام های اخلاقی یا اظهار نظر در مورد تحولات خاور میانه!، اگر فرض کنیم در یک فیلم اسلشر، پرداختن به انگیزه های جانیان و قاتلین، موجب کسل کننده شدن اثر --و تبدیل آن به یک درام روانشناختی-- میگردد. و اگر بپذیریم چنین آثاری صرفا سرگرمی های دو ساعته بوده و اهمیت پایان بندی در آنها بسیار کمتر از سایر ژانرهاست --چون قرار بوده شما دو ساعت به صندلیتان بچسبید و هر از گاهی بالا بپرید که حتما پریدید، حال انتظار دارید آخر فیلم چه نتیجه ای بگیرید؟--.
در این صورت وکانسی، یکی از بهترین فیلم های نوع خود در چندسال اخیر است. این فیلم بر خلاف اسلافش، انباشته از یک مشت پسر و دختر جوان که به احمقانه ترین اشکال ممکن سلاخی میشوند، نیست و در کمال تعجب --باز برخلاف استانداردهای رایج این گونه سینمائی-- شیمی گرم و باورپذیر بازیگرانش به حدیست که میتوان با تدوین مجدد، از آن یک کمدی رمانتیک درآورد!. همچنین، کارهای احمقانه هر دو سویه داستان --که دیگر به جزء لاینفک اینطور فیلم ها تبدیل شده-- به حداقل رسیده است.
البته فیلم خالی از ایراد نبوده و به فیلم نامه ایرادات جدی و اساسی وارد است، لیکن با در نظر گرفتن پیشفرض های فوق الذکر، همینطور کارگردانی و بازی های قابل قبول، آنهم در ظرف یک ژانر رده "ب" در مجموع نمره قبولی میگیرد.
ج. نکته جالب در مورد کیت بکینسیل --هنرپیشه زن نقش اصلی فیلم-- اینکه بالاخره نمردیم و ایشان را بدون میک آپ هم دیدیم --از وقتی محصولات آرایشی اینقدر پیشرفت کردند، خانم های محترم تبدیل به موجوداتی دو چهره! شده اند، و باور بفرمائید گاهی اوقات دیدن چهره دومی هم خالی از لطف نیست--. ضمنا معتقدم، وکانسی، نقش موثری در تخریب تیپ وی از یک خون آشام شکارچی گرگینه! خواهد داشت. --کاری که پس از "دنیای زیرزمینی" با بازی در فیلم هایی مثل "کلیک" سعی در انجامش داشته-- ولی هنوز تا بازگشتن به نقش سوئیت هارت ها --مثل نقشش در پرل هاربر-- راه زیادی در پیش دارد.
د. اگر اهل تماشای فیلم های هیجان انگیز با مغز خاموش هستید، و اگر احیانا پایه های زندگی مشترکتان متزلزل شده!، تماشای این فیلم را به شما توصیه میکنم.

پینوشت:
- در مورد میک آپ، منظورم از "چهره دوم"، صورت واقعی و بدون آرایش بود.

The Contractor 2.0

2007-06-27T06:40:00.000-07:00

پیمانکار

الف. زمانی ماجراهای گلادیاتورها و ارابه رانی در رم باستان مد شده بود!، کمی بعد کابوی های بی نام و نشان پرده های سینما را تسخیر کردند، خب، گویا امسال نوبت "تک تیرانداز"های بازنشسته ایالات متحده است! که برای انجام ماموریت بازگشته و از حکومت نارو بخورند!
پیمانکار، که با فاصله کمی از "تیرانداز" مارک والبرگ عرضه شد. داستان مشابه تک تیراندازیست که پس از انجام وظایف محوله باید از بین برود. اما سی.آی.ای این بار یک جای کار را درست پیش بینی نکرده: تک تیرانداز کذائی کسی نیست جز "وزلی اسنایپس"...! کسی که در نیمی از فیلم های ده سال گذشته اش خون آشام شکار میکرده...!
ب. پیمانکار ملغمه ایست از کلیشه های فیلم های اکشن ده پانزده سال گذشته، از لئون --حرفه ای-- گرفته، تا جان سخت، هویت بورن، فراری و... ولی عناصر مذبور آنقدر ناکوک و بی قواره کنار هم قرار گرفتند که... اجازه دهید جور دیگری توضیح دهم: حتما با ساختار "املت" آشنا هستید! حال فرض کنید ماهیتابه ای روی آتش است و چند گوجه فرنگی نشسته و درسته، چند تخم مرغ --نشکسته--، یک قالب کره --با پوشش آلومینیومیش-- و یک بسته نمک! داخل آن قرار دارند... پیمانکار، املت چنین دست پختی ست!
--امیدوارم متوجه عمق فاجعه شده باشید، بنابراین ترجیحا بیشتر توضیح نخواهم داد--
ج. اگر زبان انگلیسی بسیار ضعیفی دارید. اگر مذکر هستید و بین چهارده تا هیجده سال سن دارید. و اگر به فیلم های بزن بزن علاقمند هستید، این فیلم برای شما ساخته شده، از تماشای آن لذت ببرید.
د. متاسفانه وزلی اسنایپس همچنان به سیر افولی که چند سال پیش آغاز کرده ادامه میدهد. اطمینان دارم اگر یکی دو فیلم اینچنینی دیگر به کارنامه اش اضافه کند، هرگز او را دوباره روی پرده نقره ای نخواهیم دید.

AFI: 100 Years...100 Movies

2007-06-24T04:37:00.000-07:00

یکصد سال، یکصد فیلم

الف. انستیتوی فیلم امریکا، در سال هزارونهصدونودوهفت، به مناسبت یکصد سالگی سینما، اقدام به جمع آوری و انتشار عناوین یکصد فیلم برتر تاریخ این صنعت/هنر نموده و از آن پس، هر ساله لیست مذبور را به روز مینماید. بی مناسبت ندیدم به بهانه دهمین سال انتشار لیست کذائی، به اتفاق نگاهی به آن بیندازیم.
ب. با توجه به اینکه معمولا از امثال بنده در نظرسنجی های این چنینی استفاده نمیشود، و عده ای فسیل وظیفه انتخاب فیلم ها را به عهده دارند، تغییر "بیست و سه" عنوان --نزدیک به یک چهارم-- نسبت به لیست سال نودوهفت، نکته جالب و تکان دهنده ایست. بماند که از بیست و سه اثر مذبور، تنها "چهار" فیلم، در ده سال اخیر ساخته شده اند! --نجات سرباز رایان، تایتانیک، ارباب حلقه ها: یاران حلقه، و حس ششم--
ج. همشهری کین، همچنان و بدون تغییر در جای نخست ایستاده، پدرخوانده با یک پله صعود، کازابلانکا را به جایگاه سوم رانده، و گاوخشمگین با بیست پله صعود! در مقام چهارمین فیلم برتر تاریخ سینمای امریکا خودنمائی میکند. همینطور، آواز در باران، بربادرفته، لارنس عربستان، فهرست شیندلر، ورتیگو و جادوگر آز، به ترتیب در جای پنجم تا دهم قرار دارند.
ضمنا، روشنائی های شهر چارلی چاپلین با شصت و پنج! و جویندگان جان فورد با هشتاد و چهار پله صعود، بترتیب در جایگاه دهم و یازدهم، بیشترین رشد را در مقایسه با سایر آثار داشته اند.
نخستین فیلمی که در لیست امسال به یکصد اثر برتر پیوسته، ژنرال باسترکیتون است! که در جایگاه هیجدهم قرار گرفته است. البته بنده هرطور به قضیه نگاه کردم از حکمت این انتخاب اتمی جدید سردر نیاوردم...
بیشترین نزول هم متعلق به افریکن کوئین است که از جایگاه هفدهم به شصت و پنجم، چهل و هشت پله سقوط کرده است.
د. اما گذشته از بالا و پائین های لیست مذبور، شخصا آن را مجموعه احمقانه ای، از سوی افرادی میدانم که جرات دوباره اندیشیدن نداشته و تصور کنار گذاشتن پیش فرض ها و کلیشه ها را بخود راه نمیدهند. تا ابدالدهر اول بودن همشهری کین خود گواهی بر این مدعاست.
واقعیت این است که بسیاری از آثار مجموعه فوق، در زمان خود طوفان به پا کرده و البته ارزشمندند، لیکن، هیچ عقل سلیم و بی طرفی، حتی در مقابل آثار رو به افول جریان قالب امروز، رای به برتری آنها نخواهد داد...

لیست یکصد فیلم برتر تاریخ سینما را از اینجا، بصورت پی.دی.اف دریافت کنید.

بروز رسانی:
- گفتم "هیچ" عقل سلیمی، اصلاح میکنم، برخی عقل های سلیم...
- نمیدانم، شاید باید از جناب فرمان آرا بابت دق دادن اورسن ولز مادر مرده ممنون باشیم...! --بی زحمت آنهایی که میدانند به آنهایی که نمیدانند بگویند--

Breach 6.0

2007-06-23T21:15:00.000-07:00

رخنه

الف. بازسازی پرونده واقعی رسوائی یکی از مدیران بلندپایه اف.بی.آی --رابرت هنسان-- که کاشف به عمل می آید برای بیست و پنج سال مشغول فروختن اطلاعات محرمانه به روسیه بوده است. داستانی که بعدها بزرگترین رخنه اطلاعاتی تاریخ ایالات متحده نام گرفت، و قهرمانش جاسوسی بود که مجبور شدند برای بدام انداختنش اداره جدیدی در اف.بی.آی تاسیس کنند!
ب. فیلم قرار است بازسازی چگونه رو شدن دست بزرگترین جاسوس تاریخ ایالات متحده باشد. اتفاقی که تنها شش سال پیش رخ داده و انتظار میرود آبستن حقایق تکان دهنده ای باشد. حال با توجه به ظرفیت بالقوه چنین موضوعی، اگر تنها هزار بار امکان نوشتن فیلمنامه ای بر مبنای آن وجود داشته باشد، فیلمنامه "رخنه"، حتما هزارمین انتخاب ممکن خواهد بود: اوج تعلیق داستان مواقعی اتفاق میفتد که مثلا اونیل سعی میکند بخاطر بیاورد کامپیوتر دستی رئیسش را از کدام جیب کیفش برداشته!، یا ماموران در حالی اتومبیل هنسان را میگردند که او در راه بازگشت به پارکینگ است! و یکی باید معطلش کند... به عبارت دیگر، از داستانی جاسوسی خبری نیست، از آن جالب تر اینکه حتی شخصیت اصلی داستان، جناب جاسوس "نیست"، و فیلم حول شخصیت دستیار جوان وی --اونیل-- که مامور شده مراقب هنسان باشد، شکل گرفته، و مقدار قابل توجهی از زمان داستان به چالش ها و دغدغه های زندگی خصوصی وی و اینکه "مامور اف.بی.آی بودن انقدرها هم کار ساده ای نیست"! میپردازد!
خط روائی سست داستان و شخصیت های محوری کاغذی، پیرنگ های جانبی بی ربط و اغراق آمیز، و صندوق عقب اتومبیل پر از کلاشنیکف!! جناب جاسوسی که کارکشته ترین متخصص کامپیوتر اف.بی.آی است وهمچنان اطلاعات را بعد از پرینت گرفتن! در روز روشن و در پاکتی که داخل پلاستیک زباله چسب کاری شده مبادله میکند!، بماند...
ج. رخنه، اثری به شدت نا امید کننده است. بازی کریس کوپر در صورت برخورداری از فیلمنامه ای خوب میتوانست چهره جاسوس مذبور را آنطور که باید ترسیم کند، لیکن در وضعیت فعلی تنها شبیه احمقی ست که زیادی قضیه را جدی گرفته! و دیگران زیادی بزرگ اش کرده اند...
د. اگر علاقمند به فیلم های جاسوسی هستید،از میان آثار اخیر، پیشنهاد میکنم "چوپان خوب" رابرت دنیرو را ببینید. اگرچه از وسط فیلم به بعد حتما خوابتان خواهد برد، لیکن دست کم به شعورتان توهین نکرده اید...

Shrek the Third 7.0ُ

2007-06-22T07:45:00.000-07:00

شرک سوم

الف. پادشاه در حال مرگ است و شرک ناچار خواهد بود پس از وی حکمرانی سرزمین را برعهده بگیرد. اما او که علاقه ای به حکومت ندارد به اتفاق الاغ و گربه چکمه پوش راهی سفری برای پیدا کردن وارث واقعی تاج و تخت میشود. در همین حال، پرینس چارمینگ --مخصوصا ترجمه نکردم-- شخصیت های منفی داستان های پریان را برای شورش متحد کرده و برای تصاحب سرزمین "خیلی خیلی دور" تلاش میکند... همه اینها در حالیستکه فیونا میفهمد باردار شده است و...!
ب. بازهم داستان تکراری استخراج هرچه بیشتر طلا از معدن محصولات چند ده میلیون دلاری که در حقیقت ستون های صنعت سرگرمی محسوب میشوند. و جالب آنکه بدانید زمزمه ساخت شرک چهار از هم اکنون برخواسته است. --کجای شرک از دزدان دریائی کارائیب کمتر است؟--
ج. دست های فیلم خالی نیست. بازهم با کلی ایده های ناب طرفیم. نقش شخصیت های داستان های پریان بازهم پررنگ تر --بلکه هم جذاب تر-- شده است. جلوه های بصری مانند آثار قبلی همچنان میخکوب کننده است. کار صداپیشگان نقص ندارد. و برای بزرگ تر ها تعدادی شوخی سفارشی در نظر گرفته شده... --اجرای آهنگ زنده بمان و بگذار بمیرد جیمزباند، توسط گروهی غورباقه، آنهم در مراسم ختم! شاهنشاه فوق العاده بود--
لیکن، قطعا شاهد قدمی به پیش نیستیم. داستان گذشته از پیرنگ های محوری، چیزی برای گفتن نداشته و زمان زیادی از فیلم صرف مسائلی میشود که برای هیچ کدام از مخاطبان آن جذابیتی ندارد. برای مثال دغدغه های پدر شدن شرک، برای اکثر قریب به اتفاق تماشاگران گنگ وغیرقابل درک است. به حاشیه راندن نقش الاغ و گربه چکمه پوش و محدود کردن آنها به شرکت در شوخی های بی ربط به کلیت داستان، همینطورتعدد شخصیت های فرعی و محوری و اصرار به استفاده از همه قهرمانان داستان های پریان، از دیگر اشکالات اساسی داستان هستند.
از این گذشته روی آوردن سازندگان به کمدی صرفا بزن و بکوب، یادآور فیلمنامه مجموعه تام وجری ست! و فرسنگ ها با داستان سنجیده و چندوجهی شرک نخست فاصله دارد.
د. شرک سه، در مجموع ارزش یک بار تماشا را دارد، اما از هیچ نظر قابل مقایسه با قسمت نخست نبوده و یادآور سیری افولیست. تماشای آن مرا یاد دیدن مسابقات بکسورهایی انداخت که از وقت بازنشستگیشان گذشته، و بخاطر احتیاج مالی و دلایلی از این دست، تمام افتخارات و خاطرات گذشته را با صورت ورم کرده و دهان پرخون، حین از حال رفتن کف رینگ، از یاد میبرند. باید نشست و دید که این دیو سبز رنگ، چند راند دیگر میتواند سرپا بایستد.

28Weeks Later 2.0

2007-06-21T17:38:00.000-07:00

بیست و هشت هفته بعد

الف. انصافا کار هنرمندانه ایست، بازیافت ایده یک خطی فیلم نازلی که اتفاقی خوب فروخته و بنظر میرسد میشود با شل کردن سرکیسه و یک کمپین پروپیمان تبلیغاتی، آن را --با حداقل تغییرات، دردسر و هزینه ممکن!-- دوباره به بازار عرضه کرد...! این شما و این بیست و هشت هفته بعد

مواد لازم:
- سیاهی لشکر: چهل پنجاه نفر
- هنرپیشه معروف و درعین حال ارزان قیمت برای نوشتن نام روی پوستر و استفاده در تبلیغات: یک نفر
- دخترخانم ترگل ورگل و ترجیحا هات برای پاسخ به نیازهای نسل جوان: حداقل یک نفر
- ایده، داستان، سناریو: یک نسخه از فیلمنامه فیلم قبلی با هدف رعایت وفاداری به اثر اوریژینال... قسمت های فرار و جیغ و داد با هدف خلق هرچه رئالیستی تر اثر، به حس بداهه پردازی هنرپیشگان و سیاهی لشکرها سپرده خواهد شد...
- بعد فلسفی، پیام اخلاقی، شعارهای انسان دوستانه و آخر زمانی: هرچه بیشتر بهتر
- پایان بندی: ترجیحا بصورت فوق ابر پسا مدرن، یا همان پایان باز --که اگر خوب فروخت امکان بازیافت مجدد بصورت بیست و هشت سال بعد، بلکه هم بیشتر، وجود داشته باشد--

این هم قسمتی از سرصحنه فیلم:
- کارگردان: هنرپیشه ها آماده؟ حالا از این طرف بدوید آنطرف و تا جائی که میتوانید جیغ بکشید!، خیلی عالی بود...آقای فیلمبردار، همین صحنه را از آنطرف به اینطرف تکرار میکنیم، لطفا اینبار با لنز قرمز بگیر!...، اون سیاهی لشکر لباس آبیه رو عوضش کنید، دیگه صداش درنمیاد!! آماده؟ اکشن.... و بهمین ترتیب
ب. داستان --اگر بشود اسمش را داستان گذاشت-- ادامه فیلم قبلیست، و همانطور که از نامش برمیاید مربوط به وقایع بیست و هشت هفته پس از آغاز فاجعه ویروس کذائی میشود... قسمتی از لندن بازسازی و قرنطینه شده، طوری که گروه های شهروندان بازمانده، در حال مراجعت به شهر هستند. در این بین، دو نوجوان برای آوردن وسائل شخصی به قسمت های خطرناک شهر پا گذاشته و مادر آلوده به ویروسشان را میابند. دانشمندان در حال مطالعه مادر بچه ها! او را ناقل و در عین حال مصون از ویروس تشخیص میدهند، ولی فرصتی برای بررسی بیشتر باقی نمیماند، وقتی ویروس دوباره در شهر پخش میشود و...
ج. فیلم پس از مقدمه کلیپ واری کوتاه، به دو بخش عمده تقسیم میشود: قسمت نخست عبارت است از تعداد متنابهی "پخ" که قرار است شما را بترساند، ولی در حقیقت چیز خاصی نیست. و قسمت دوم که در آن ویروس دوباره پخش شده و همه از اینطرف به آنطرف در حال دویدن هستند! باور بفرمائید همین!

د. فیلم خالی از نکات مثبت نیست. برای مثال بازی منطقی رابرت کارلایل یا برخی جلوه های ویژه فیلم قابل قبول از کار درآمده اند، لیکن این خانه از پایبست ویران است...

Hot Fuzz 7.5

2007-06-20T01:00:00.000-07:00

هات فاز

الف. نیکلاس انجل بهترین افسر اسکاتلندیارد است. طوریکه بررسی عملکرد وی نشان دهنده فاصله چهارصد درصدیش با دیگر افسران بوده! و قیاس گریزناپذیر او با سایرین، باعث ضعیف --و فچل!-- بنظر رسیدن نیروی پلیس شده است. فرماندهان نیکلاس، او را تهدیدی برای نیرو دانسته و از همین رو به بهانه ارتقای درجه، به شهرستان کوچک و دورافتاده ای منتقل میکنند. جائیکه ظاهرا مدت هاست هیچ جرمی اتفاق نیفتاده و همه چیز امن و امان است! وظایف نیکلاس در ابتدا، به پیدا کردن حیوانات خانگی گمشده و کنترل ترافیک محدود میشود اما، بعد از روی دادن چند قتل پیاپی، نیکلاس خود را میان صحنه جنایتی به بزرگی یک شهر میابد، در حالیکه دیگران معتقدند او فقط خیالاتی شده...!
ب. گروه سازنده "شاون مردگان" برگشته اند، و این بار در قالب یک خون بارش اکشن. شاون مردگان کمدی پارودیکی بود که در آن عناصر فیلم های زامبی ها به هوشمندانه ترین شکل ممکن به سخره گرفته شده، و موقعیت های کمیک و در عین حال خونینی را فراهم آورده بودند که هر بیننده ای را از فرط خنده به حال غش می انداخت. تیم مذبور در هات فاز، سعی کرده اند رویکرد مشابهی نسبت به آثار اکشن داشته باشند.
قالبا کمدی های امروزی از بهم چسباندن تعدادی شوخی بی ربط ساخته میشوند --برای مثال همین نوربیت که چند روز پیش راجع به آن نوشتم-- لیکن هات فاز از این قائده مستثنی است. بماند که خندیدن به طنز بریتیش آن برای بعضی ها که عادت به شوخی های بالاوپائین پریدنی و پرتاب کیک دارند،گاهی اوقات قدری سخت خواهد بود.
فیلم با ریتمی کوبنده و بشدت خنده دار آغاز شده و تا سی دقیقه پایانی کم و بیش سرعتش را حفظ میکند. متاسفانه از آنجاست که در سراشیبی افتاده و طوری سردرگم میشود که انگار تهیه کنندگان هم اطلاعی از ادامه داستان نداشته اند!
ج. گذشته از فصل گره گشائی و پایانی فیلم، هات فاز، فیلمی جذاب و دیدنی ست. نیز حضور جمعی از هنرپیشگان درجه یک بریتانیا و در صدر همه، جیمزباند اواخر دهه هشتاد، تیموتی دالتون، تماشای آن را برای سینما دوستان ضروری کرده است.

Bite the Bullet

2007-06-18T14:17:00.000-07:00

گلوله رو به دندون بگیر

الف. گروهی سوارکار سرسخت، از جمله یک مکزیکی با دندان های خراب!، یک زن بدکاره سابق!، دو رفیق قدیمی و... در قالب مسابقه ای خطرناک و طولانی به صحرا میزنند...
ب. قصد نقد و تحلیل فیلم را ندارم. فقط امکان ندارد محبوب ترین وسترن دوران جوانی را، این بار با کیفیت بقول قدیمی ها "آیینه!" دید و راجع به آن چیزی نگفت...
گلوله رو به دندون بگیر، به زعم نگارنده، یکی از بهترین وسترن های تاریخ سینماست. بازی های فوق العاده جین هکمن، جیمزکابرن، بن جانسون و کندیس برگن، تصویر برداری عالی و منحصر بفرد، داستان متفاوت --با وسترن های متداول آن زمان-- و در عین حال محکم و جذاب، کارگردانی بی نقص و... باعث شده اند این فیلم پس از نزدیک به چهل سال، همچنان دیدنی باشد.
ج. راجع به حس نوستالژیک فیلم ... نمیتوان چیزی گفت.
همین بس که گلوله رو به دندون بگیر نیز، از مجموعه فیلم هاییست که بنده نزدیک به بیست سال پیش، افتخار تماشای آن را روی دیوار اتاق پذیرائی! خانه پدری داشتم!! و عجب تجربه نابی بود، تماشای دوباره آن...
ج. رسما از شبکه معظم ام.بی.سی، تشکر و قدردانی میکنم!

پینوشت:
درباره تجربه تماشای فیلم در ایران، در گذشته ای نه چندان دور، اینجا را بخوانید.

Hotel Rwanda 8.0

2007-06-17T20:25:00.000-07:00

هتل رواندا

الف. در هزار و نهصد و نود چهار، در رواندا، "یک میلیون نفر!" از قبیله توتسی به دست اعضای قبیله هوتو، سلاخی، نسل کشی و قتل عام شدند، در حالیکه دنیا چشمانش را روی این حقیقت دهشتناک بسته بود. هتل رواندا اما، داستان این سلاخی نیست، این فیلم حکایت "پل"، مدیر داخلی هتل چهارستاره ایست که ناخواسته مامن فراریهای هردو قبیله شده و در این صحرای محشر خود برزخ است.
ب. فیلم ساختار چندان محکمی نداشته و به زعم بازی های ضعیف هنرپیشه های فرعی، گاهی به تئاترهای دانشجوئی میماند!، بازی هنرپیشه های اصلی نیز --به استثنای دان چیدل که بازی قابل قبولی ارائه کرده-- چندان تعریفی نداشته و حتی نیک نولتی هم نتوانسته کاراکتر بدبخت وامانده همیشگی --نقشی که به مدد اعتیاد، در سال های اخیر، در ایفای آن تبحر پیدا کرده!-- را قابل قبول از کار دراورد. همچنین هیچ ویژگی خاصی در جلوه های "ویژه" فیلم بچشم نمیخورد! فیلمنامه و دیالوگ ها هم اکثرا سرهم بندی شده و بافته از سطحی ترین شعارهای ممکن هستند! پایان بندی فیلم هم یکی از ابلهانه و خوش باورانه ترین واریانت های قابل تصور است...!!

اما
اما
اما

واقعیتی که فیلم بر آن بنا نهاده شده آنقدر تکان دهنده و وحشتناک است که اگر به اثر قدری جدی تر --مثلا به دست آشپزی که فهرست شیندلر را پخته بود-- پرداخته میشد، براحتی میتوانست آزاردهنده ترین، غیرانسانی ترین، و دهشتناک ترین لحظات تاریخ سینما را خلق کند! و باور بفرمائید، همینقدرش برای گریاندن سنگدل ترین صخره ها کافیست...

ج. نکته جالب در هتل رواندا، رویکرد منحصر بفرد سازندگان، به مقوله بلایای نازل شده بر سر شخصیت هاست. در حالیکه در آثار نازلی چون "بابل"، سازندگان برای پیدا کردن "ایده بلاهای قابل انزال!" بر سر شخصیت ها، جلسات طوفان فکری برگزار میکردند!! سازندگان هتل رواندا، برعکس ناچار به تعدیل موضوع و سانسور بسیاری وقایع غیرقابل تصور و نمایش! شده اند. --بدنیست تصور کنید، در دنیایی که کودکان سیزده چهارده ساله به راحتی "جن گیر" نسخه تدوین کارگردان! را تماشا میکنند، چه موضوعاتی میتواند غیرقابل نمایش باشد!--
د. و به راستی آیا شقاوت آدمی را مرزی ست؟
تماشای این فیلم را به افرادی که قلبشان هنوز میتپد توصیه نمیکنم.

- شماها واقعا فکر میکنین میتونین همشون رو بکشین؟
- چرا که نه؟ چرا که نه؟ تا همین الان نصف راه رو رفتیم!

پینوشت:
خاطرم هست، این فیلم در سه یا چهار رشته نامزد اسکار شده بود، منجمله بهترین بازیگر مرد نقش نخست برای دان چیدل، بهترین بازیگر زن محوری، و بهترین فیلمنامه. خب، شواهد حاکی از آنست که آب من و آکادمی مدت هاست به یک جوی نریخته!

Norbit 5.0

2007-06-15T13:21:00.001-07:00

نوربیت

الف. آدم صاف و ساده --و در عین حال کودن و ترسو-- ای که علیرغم میل باطنی، داماد سرخانه! خانواده خلافکار و خطرناکی شده، دوست دختر دوران کودکی اش --در یتیم خانه-- را پس از مدت ها پیدا نموده و به او دل میبندد. اما وصال یار ممکن نیست، مگر: با رو کردن دست نامزد شیاد سرکار خانم، خنثی کردن نقشه برادر زن های بزهکار و گردن کلفت، و از سر راه برداشتن همسر وحشتناک و نه چندان وفادارش...!
ب. درست حدس زدید، ادی مورفی دوباره به بازی در فیلم هایی روی آورده که عنقریب او را وارد کتاب رکوردهای گینس خواهد کرد! فیلم هایی که در آن، از آخرین فناوری های گریم دنیا برای بازی در نقش نیمی از شخصیت های داستان بهره گرفته و تماشاگران را شگفت زده میکند. او در این فیلم، علاوه بر نقش "نوربیت" --احمق و در عین حال قهرمان ماجرا--، نقش همسر دیوصفت و سنگین وزنش!، همین طور پدرخوانده و صاحب یتیم خانه دوران کودکی اش، را نیز بازی کرده، و باید انصاف داد که به لطف پیشرفت فناوری، و استعداد ذاتی بخوبی از پس هر سه نقش برآمده است.
ج. خط روائی داستان آنقدر ساده --و احمقانه-- است که همه اقشار جامعه -- با بیش از دو سال سن-- قادر به فهم و درک ماجراها خواهند بود. شوخی ها پاستوریزه، و قالبا طوری طراحی شده اند که کمتر به گوشه قبای کسی برخورده و برای همه اعضای خانواده قابل تماشا باشند. و... همین.
فیلم چیزی نیست جز یک ساعت و نیم سرگرمی خالص، آنهم از رقیق ترین و تکراری ترین شکل ممکن. با اینحال، اگر قادر به تماشای فیلم های فاقد هرگونه منطق --در حد نقض قانون جاذبه-- هستید، دست کم پنج دقیقه یکبار شما را خواهد خنداند.

Next 6.5

2007-06-14T07:37:00.000-07:00

بعد

الف. کریس جانسون از زمان تولد دارای قدرت خارق العاده ایست. او میتواند دو دقیقه آینده زندگیش را تماشا کرده و نتایج انتخاب های متفاوتش را در این بازه زمانی بررسی کند. او زندگی بی دغدغه اش را از راه شعبده بازی و شرط بندی در کازینوها میگذراند و... یک مامور ویژه اف.بی.آی --سازمانی که این روزها نقل و نبات فیلم های امریکائیست-- پی به قدرت کریس برده و سعی میکند با کمک گرفتن از او، جلوی عملیات عده ای تروریست، که قصد انفجار یک بمب هسته ای را دارند، بگیرد. اما کریس علاقه ای به همکاری ندارد و...

ب. فیلم بر اساس داستان کوتاه "مرد طلائی" فیلیپ.ک.دیک نوشته شده و به ذات موضوع جالبی را محور قرار میدهد. پیرنگ های جانبی مطرح شده، نظیر نقض امنیت خصوصی به بهانه تامین امنیت خصوصی عمومی! و زیرپا گذاردن حقوق عمومی افراد توسط حکومت، و به بهانه تامین حقوق عمومی آحاد جامعه!، که امروزه جزو دغدغه های اساسی ینگه دنیا محسوب میشوند، نیز به داستان جذابیت دو چندانی بخشیدند، لیکن، حفره های عریض و طویل فیلمنامه و بازی های افتضاح هنرپیشه های مشهور آن، عملا موجب از میان رفتن همه این ظرفیت های بالقوه گردیده است.
گروه تروریست بی نام نشان و کشور و انگیزه ای که قدرت نفوذ به اف.بی.آی! و قصد منفجر کردن بمب هسته ای دارند! شعبده بازی که میتواند دو دقیقه آینده عمرش را ببیند، لیکن استثنائا قادر به دیدن بیست و چهار ساعت آینده زندگی "یک نفر بخصوص" نیز هست!!!؟ و پایان یافتن فیلم قبل از گره گشائی مک گافین آن! نمونه هایی از حفره های متعدد مذبور هستند.
...و ایکاش دکتر هانیبال لکتر، جولین مور را نیز میخورد!
ج. در مورد حاشیه های فیلم، دو مورد قابل ذکر است. نخست عرض ارادت کارگردان آن، به استنلی کوبریک فقید!، با چشم بند نیکلاس کیج --که اشاره به فصل درمان پرتغال کوکی است-- و دیگر تکه ای از دکتر استرنج لاو که از تلویزیون پخش میشود.
و دوم، حضور افتخاری و جذاب "پیتر فالک"، در نقش رفیق نیکلاس کیج. --پیترفالک بازیگر نقش بازرس کلمبو در سریال معروفی به همین نام است که قدیمی تر ها حتما به خاطر دارند. دیدن کلمبو در این فیلم، حداقل به من که کلی چسبید--

د. اگر قصد دارید فیلمی اکشن با ته مایه علمی تخیلی و حضور هنرپیشگان طراز اول! هالیوود، و به شیوه "مغز خاموش" ببینید، تماشای این فیلم را به شما توصیه میکنم. در غیر این صورت تماشای آن مفضح ذات و مضد حیات خواهد بود و نهایتا کارتان به جویدن صندلی خواهد کشید! از ما گفتن.

One Eight Seven 9.0

2007-06-12T17:35:00.000-07:00

یک هشت هفت

الف. قصد داشتم راجع به یکی از چند فیلم جدیدی که اخیرا دیدم بنویسم اما، ام.بی.سی که معمولا به نمایش فیلم سوخته اشتغال دارد این بار خوراک غریبی برایم تهیه دیده بود.
یک هشت هفت، که در فرهنگ لغات پلیس ینگه دنیا، به عنوان مخفف برای پرونده های جنائی --بطور خاص قتل-- به کار میرود، عنوان فیلم غیر متعارف، غم انگیز و در عین حال محکم و تاثیر برانگیزی شده بود، که موضوع چالش انسان معاصر با پدیده سقوط ارزش ها و سربرآوردن نسل های سوخته و منحط را از زاویه ای تکان دهنده به نقد میکشید.
ب. ترور گارفیلد، معلم علوم دبیرستان های پائین شهر، که پس از یک سال بستری بودن در اثر حمله یکی از شاگردان ناخلفش، به لس آنجلس نقل مکان کرده، در مقابل عشق به تدریس تاب نیاورده و مجددا در محیط خطرناک دبیرستان های خارج از محدوده مشغول به کار میشود. وی برخلاف همکاران بی عارش تلاش میکند تا وظیفه را به نحو احسن انجام دهد، لیکن زبان و ادبیات فردی چون او، نه تنها در قاموس شاگردان بزهکارش --که اکثرا اعضای گروههای خلافکار هستند-- جائی ندارد، بلکه موجبات مورد تهدید قرار گرفتنش را فراهم میاورد...
زخم های کهنه گارفیلد دوباره سر باز کردند... حفره های سیستم بظاهر ساخت یافته و در حقیقت معیوب آموزشی نه تنها دردی از او دوا نخواهد کرد، بلکه با خلع سلاح کردنش در مقابل نسل منحطی که همه هنجارهایش عین ناهنجاریست، وی را تبدیل به یک شکار دست و پا بسته کرده اند که عنقریب خوراک شکارچیان خواهد شد. وی مجبور است انتخاب کند: راهی که تا بحال پیموده و همواره در آن نقش قربانی را برعهده داشته ادامه دهد، یا با پیروی از قائده بازی شکارچیان، با زبان، ادبیات و روش خود آنها تدریس نماید...! او راه دوم را انتخاب میکند...!
ج. بدون شک یکی از محکم ترین فیلم های تاریخ سینما در حوزه بحران های اجتماعی. ساموئل ال جکسون، که یکی از پرکارترین هنرپیشه های یک دهه اخیر محسوب میشود، مانند همیشه، و اینبار ضمن رعایت عفت کلام! میدرخشد. همینطور اتمسفر و جلوه های بصری فیلم بی نظیرند.
تماشای این فیلم را به دلقک هایی که مطاعشان درد و رنج همنوعان و شکار جوایز جشنواره هاست، همینطور به فیلمسازان بی هنر، بی استعداد و در عین حال پرمدعای وطنی --علی الخصوص سرکارخانم میلانی با آثار مشعشع و احمقانه اخیر-- توصیه میکنم. باشد که اگر استعداد خلق اثر ندارند، دست کم عرضه سرقت هنری را در خود پرورش دهند.
د. بشر معاصر، همواره در تلاش بوده تا امور اجتماعی و چالش های انسانی را به نحوی فرمولیزه کرده، در قالب سیستم ها و اس.او.پی ها اجرائی نموده و ساختار بخشد. از سوی دیگر بوجود آمدن گذیر ناپذیر لایه های متعدد مدیرییتی، باعث شده تصمیم سازان با شرایط واقعی، فاصله بعیدی پیدا کرده، و فرمول های مذبور بر اساس میانگین های آماری و شرایط کلان تدوین گردند. عدم وجود اهرم های مستقیم کنترل مدیریتی برای نظارت بر سیستم های ایجاد شده، و عدم بروز رسانی آنها در میان و حتی بلندمدت، از دیگر عوامل عمده ناکارآمدی سامانه های مذبور هستند.
موضوعات طرح شده در یک هشت هفت، مثال نقضی از چنین شرایطی ست.
ه. سوال جالب دیگری که در این فیلم مطرح میشود، شکارچی، یا شکار بودن نسلی ست که ارزش هایش همه ضد ارزش است. آیا چنین افرادی صرفا انگل اجتماعند و باید با قتل عام و ریشه کن نمودن آنها نسبت به اصلاح جامعه اقدام نمود؟ یا صرفا قربانیان اکوسیستم آلوده و سیستم های معیوب اجتماعی هستند و در حقیقت بستانکار جوامع!

پینوشت:
SOP: Standard Operation Procedure

Grindhouse

2007-06-01T08:27:00.000-07:00

گرایند هاوس
(بخش نخست: در ستایش سینمای مقوائی و دور از تظاهر!)

الف. در گذشته ای نه چندان دور، تماشای فیلم در ایران، علاوه بر علاقه، نیازمند دل شیر و جگر گاومیش و محاربه با شخص خدا بود!! البته انتخاب هایی هم وجود داشت که محدود به دو شبکه درب و داغان تلویزیون و تعداد متنابهی فیلم روسی و ژاپنی --به صورت دوره ای و متوالی-- و چند سالن سینمای رو به اضمحلال میشد. سینماهایی که همیشه و همواره در حال تبلیغ دفاع مقدس --و تشویق به شخم زدن تا خود بیت الحم-- یا فحش و بد و بیراه گفتن به منافقین کوردل بودند! قضیه فیلم های دفاع مقدس هم از این قراربود که: یک وام بدون بهره و حکایت یکی از عملیات ها را تنگ یک حاجی، چند قبضه آر.پی.جی و یک بسیجی بگو بخند --بقول معروف نمکدان-- میزدند و یا علی... و خب انصاف بدهید، اینها شور و شر آن زمان ما را که از محاربه هم بدمان نمیامد ارضا نمیکرد.
آن موقع هنوز خبری و اثری از ویدئو های بتامکس نبود و کمال فناوری عبارت بود از آپارات! یا پروژکتورهای سوپر هشت که نسخه خانگی پروژکتورهای سی و پنج میلیمتری سینما محسوب میشدند. --به عبارت دیگر، سابقه بنده در این حوزه، تقریبا به زمان برادران لومیر بر میگردد-- القصه، تلاش های اینجانب برای دست یازیدن به یکی از این آپارات ها پس از کوشش فراوان و پشت سر گذاردن مصائب و مراحل متعدد، با شش هزار تومان!، به بار نشست و طلائی ترین دوران فیلم خواریم آغاز گردید.
اما تجربه تماشای فیلم در پروژکتور حقا چیز خاصی بود. تصویر بزرگ روی دیوار، زمانی که چراغ ها همه خاموش بودند و صدای بمی که از بلندگوی ناکوک نصب شده روی دستگاه در می آمد یک طرف، و تصاویر پر خش، پرش دار و رنگ و رو پریده که حاصل تماشای مکرر و خورده شدن حاشیه فیلم ها بود از سوی دیگر، چنان حال و هوائی داشت که مزه اش هنوز زیر دندان باقی مانده، و مثلا تجربه دهشتناک و فراموش ناشدنی"جن گیر" در تاریکی و تنهایی خانه، لذت "افتاب سرخ"، یا تاثیر "رئیس بزرگ" آنقدر عمیق بوده که هیچگاه از خاطر نخواهند رفت.
ب. به تعریفی، فیلم های عامه پسند، عبارتند از محصولاتی که غالبا با بودجه اندک و در زمان کوتاهی ساخته شده، و در تولید آنها فارغ از جنبه های هنری و زیبائی شناختی، صرفا عناصر عامه پسند و سطحی مورد توجه قرار میگیرند. شخصیت های تک بعدی و کاغذی، اکشن اسلپ استیک، انفجارهای متعدد و صحنه های تعقیب و گریز، از جمله خصوصیات غالب اینگونه فیلمها محسوب میشوند.
اما اگر از زاویه ای دیگر به موضوع نگاه کنیم، این فیلم ها، به نوعی سینمای خالص اند! و پست بودنشان در برخی موارد تبدیل به یک نکته قوت گردیده، طوری که در آن، هدف کارگردان، پیچاندن مفاهیم غامض و شخصی در قالب کلمات و تصاویر نبوده و تلاش سازندگان صرفا متوجه سرگرم ساختن تماشاگر است.
فیلم های عامه پسند، از آغاز پیدایش سینما وجود داشتند، اما در دهه شصت با توجه به استقبال تماشاگران بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته و در دهه هفتاد به اوج محبوبیت خود دست یافتند. زمانی که صاحبان سینماهای درجه دو، برای جلب رضایت مشتریان، قالبا دوفیلم را به هم وصل کرده و در یک سئانس، تحت عنوان دو فیلم با یک بلیط نمایش میدادند و اینگونه بود که "گرایندهاوس" ها شکل گرفتند...
برای من که زیاد اهل آثار مشعشع ایرانی قبل از انقلاب و فیلم های هندی نبودم، خوراک قالب پروژکتور را همین فیلم های رده ب و عامیانه دهه هفتاد و هشتاد تشکیل میدادند --قابل توجه دوستانی که تصور میکنند بنده از ابتدا همینقدر منورالفکر بودم!!--. فیلم هایی که گویا قلب خیلی ها را در آن روزگار تسخیر کرده بودند...
ج. کوئنتین تارانتینو و رابرت رودریگز، در اقدامی بی سابقه، دست به ساخت اثری در مدح و ثنای این گونه سینما زده اند، لیکن، از آنجا که سخن به درازا کشید و گفتنی درباره آن زیاد است، بررسی کلی فیلم را در یادداشتی مجزا متعاقبا به عرض خواهم رساند. نیز، هریک از دو فیلم را --با توجه به کثرت مطالب و رویکرد قائم بذات کارگردانان-- بطور جداگانه مورد بحث قرار خواهم داد.
تا آنموقع

Reno 911!: Miami 1.0

2007-05-28T01:21:00.000-07:00

رینو 911! میامی

الف. در جریان یک حمله تروریستی! تمام پلیس های ایالت که در کنفرانس میامی شرکت کرده اند، آلوده به یک ویروس، و مجبور به قرنطینه میشوند. تنها گروه باقی مانده، اعضای کلانتری رینو هستند که دیر به کنفرانس رسیده و سالم مانده اند...! گروه خنگی که باید کنترل شهر را در دست گرفته و علاوه بر حفظ نظم و امنیت، راه چاره ای برای حل مشکل همکاران گرفتار شده در کنفرانس بردارند...
ب. نسخه سینمائی "رینو"، که در حقیقت چیزی نیست، جز یک قسمت دیگر از این سریال احمقانه روی پرده بزرگ! شوخی های بی ربط، داستانی به شدت سرهم بندی شده و ابلهانه --روی "به شدت" تاکید دارم--، شخصیت های اعصاب خرد کن و پیرنگ های جانبی مسخره و عذاب آور... فیلم تقریبا هیچ نکته مثبتی نداشته و علیرغم استفاده از همه جور شوخی ممکن، بسیار خسته کننده و ملال آور از کار درآمده است.
بخاطر داشته باشید، در صورتی که قصد تماشای آن را دارید، همراه داشتن انواع مسکن الزامی ست.

Find Me Guilty 8.5

2007-05-26T14:02:00.000-07:00

منو محکوم کنید

الف. فیلمی بر اساس داستان واقعی طولانی ترین محاکمه مافیا در تاریخ قضائی ایالات متحده، که رسیدگی به پرونده بیست متهم آن بالغ بر ششصد روز به طول انجامید.
جو دینورشیو، که از اعضای خانواده و فروشنده مواد مخدر است، علیرغم پیشنهادهای سخاوتمندانه اف.بی.آی، حاضر نمیشود بر علیه دوستانش شهادت دهد. وی که قبل از محاکمه به سی سال زندان محکوم شده --به جرم پخش مواد مخدر-- و از عملکرد وکلای گران قیمت و بی مصرفش نا امید است، ترجیح میدهد دفاع از خودش را شخصا برعهده بگیرد. تلاش های جو برای دفاع از خود، احساسات هیات منصفه را بر می انگیزد، در حالیکه از یک سو، پدرخوانده، بد دهانی و صداقت او را تهدیدی بر روند دفاع خود دانسته و از سوی دیگر، دادستان ایالتی نگران همذات پنداری هیات منصفه و خارج شدن محاکمه از مسیر مورد نظر است و برای تحت فشار گذاشتن جو از هیچ کاری فروگذار نمیکند...
ب. درام های دادگاهی، همواره جزو محبوب ترین ژانرهای مورد علاقه من بودند و همین موضوع باعث شده حساسیت بخصوص و ریزبینی منحصر بفردی در مورد آنها داشته باشم. لیکن، آخرین فیلم سیدنی لومت، --که خود از چهل سال پیش تا بحال یکی از بزرگان این ژانر محسوب میشود-- جای هیچ اما و اگری باقی نگذاشته و بی شک اگر نه بهترین، که یکی از بهترین فیلم های ده سال گذشته در این حوزه است.
نخستین و جالب ترین نکته حائز اهمیت در فیلم --البته گذشته از بازی های درخشان و بیاد ماندنی-- در این است که برخلاف اکثر قریب به اتفاق همتایانش مترصد اثبات بیگناهی متهمین یا تعیین سویه مثبت و منفی داستان نیست. بلکه از ابتدا بروشنی ماهیت هر دو طرف را به رخ کشیده و به قیاس ساختار مافیائی با سیستم حکومتی و نقد پوسیدگی ساختار آن میپردازد. جالب تر آنکه نتیجه نهائی نشان از موجه تر بودن مافیا در مقابل سیستم بظاهر موفق و ساخت یافته حکومتی ست که داعیه برقراری نظم و امنیت را نیز دارد.

قدرت موجب فساد، و قدرت مطلق تنها موجب فساد مطلق خواهد بود

ب. سیدنی لومت بیش از هرچیز به بازی طلائی گرفتن از هنرپیشگان شهره است. و این دقیقا همان اتفاقی ست که در "منو محکوم کنید" افتاده:
خاطرم هست، نخستین باری که وین دیزل نقش اول فیلم اکشن/درامی --مرد از هم گسیخته-- را برعهده گرفته بود، غالب منتقدین وی را چنین توصیف کرده بودند: عالی و درخشان در اکشن، فلج در بیان و ابراز احساسات...!!
منو محکوم کنید اما، داستان دیگری است. وین دیزل که برای بازی در این فیلم، نزدیک به پانزده کیلو وزن اضافه کرده است، چنان بازی میخکوب کننده و درخشانی از خود ارائه داده که فرسنگ ها بیش از حد انتظارات بوده و یقینا باعث خواهد شد در آینده، کارهای بهتر و محکم تری از او ببینیم. بازی سایر هنرپیشه ها نیز مثال زدنی ست، و در صدر همه، قاضی حاضرجواب، منطقی و محکم و البته وکیل به ظاهر کوتوله --که انتخاب اش از سوی سیدنی لومت، در ابتدا باعث تعجب و در انتها موجب تحسین میشود-- و در حقیقت مغز متفکر گروه وکلا، جای دارند که پا به پای وین دیزل به فیلم قوام بخشیدند.
ج. فیلم خالی از ایراد نیست، لیکن، ضرباهنگ سریع، خط داستان ساده و سرراست، و بازی های فوق العاده باعث شده اند نقاط ضعف آن کمتر به چشم آمده و تماشاگر توجه کمتری بدان ها داشته باشد. بماند که با این ظرفیت بالقوه، در صورت عدم التزام به استفاده از مواد خام دادگاه واقعی، میتوانستند اثر به مراتب بهتر و شاهکاری ماندنی خلق کنند...
د. منو محکوم کنید، در صورتی که علاقمند به فیلم های دادگاهی هستید، اثری لازم التماشاست! اما، اگر از مکالمات طولانی و ترم های حقوقی دل خوشی نداشته و مثلا واکنش هیات منصفه شوری در شما نمی انگیزد، دیدن آن را پیشنهاد نمیکنم.
ه. به عنوان یکی از منتقدین نظام قضائی کشور، با دیدن این فیلم دوباره داغم تازه شد. در کشوری زندگی میکنیم که بی شک --مطمئنا سیستم قضائی مثلا بورکینافاسو هم در این مورد به ما نمیرسد-- فاسدترین و تاسف برانگیزترین سیستم قضائی دنیا را دارد. و افسوس که فهیم و نافهم به سبب انتقاد ناپذیر بودن و شیوه اداره دیکتاتوری آن، به ناچار سر در زمین فرو کرده و جرات ابراز نظر ندارند. بهرتقدیر، امیدوارم روزی سیستم قضائی کشورمان از این وضعیت فچل! درآمده و قیمت خرید قضات محترم، دست کم قدری بالاتر باشد!! داشتن برنامه برای چه کار کردن با محکومین، بهسازی زندان ها --به یاد ظریفی که با تکیه بر آمار میگفت: تصور کنید یک استادیوم آدم را در حال تجاوز به یکدیگر!-- حذف و بروزرسانی مجازات های خنده دار! و غیر انسانی! و جایگزین شدن قوانین "انسانی" با قوانین "فرود آمده از آسمان"!! و... پیشکش!!

پینوشت: شخصا معتقدم، ترجمه عنوان فیلم به "منو محکوم کنید" چندان جالب نبوده و مفهوم را نیز به درستی منتقل نمیکند، لیکن عبارت بهتری نیز به ذهنم نرسید. بنابراین اگر پیشنهادی بود، خوشحال خواهم شد.

Notes on a Scandal 7.0

2007-05-23T14:23:00.000-07:00

یادداشت هایی بر یک رسوائی

الف. "شیبا"، که قلبا از زندگی بظاهر آرام با همسر مسن و فرزندانش دل خوشی ندارد، در نخستین سال تدریس بعنوان دبیر هنر، درگیر رابطه ای پنهانی، با یکی از شاگردان نوجوانش می شود. باربارا، که دبیر کهنه کار تاریخ و همکار اوست، از موضوع مطلع شده و بظاهر سعی میکند به وی کمک نماید، در حالیکه حقیقتا قصد پیاده کردن نقشه ای، برای بهره برداری هرچه بهتر از فرصت پیش آمده را دارد... رسوائی های تکان دهنده در پیش اند.
ب. داستانی تکان دهنده که بالقوه، همه عناصر لازم برای تبدیل شدن به یک شاهکار را در اختیار دارد. اقتباسی پروپیمان از نول پرفروشی که تنها سه سال از عمر آن میگذرد، هنرپیشگان طراز اول که کارشان را خوب انجام دادند، عوامل حرفه ای و... لیکن هیچکدام از اینها نتوانسته اند جلوی نابودی اثر را بگیرند. مشکل اساسی فیلم، رویکرد پسامدرن کارگردان و نویسندگان فیلمنامه به شخصیت ها، آنهم در چارچوب یک تریلر شخصیت محور کاملا سنتی ست. به عبارت دیگر، تناقضات شخصیت ها و واگذاری قضاوت در مورد آنها به ذهن تماشاگر، تنها باعث بی رنگ شدن اثر و از دست رفتن معانی و ماجراهای داستان گردیده است. برای مثال، شخصیت باربارا در صورت داشتن رویکرد و رنگ مشخص، هم کاملا باورپذیر نموده و هم قادر بود نقش موثری در سیر وقایع داستان بازی کند. در حالیکه سازندگان ترجیح دادند او را شخصیتی کاملا خاکستری و متناقض ترسیم نموده، و باعث شوند، وی نه تنها باورپذیرنبوده، که اصلا چرائی کارهایش تبدیل به معمایی شود که تماشاگر هرگز پاسخش را درنخواهد یافت.
ج. یادداشت هایی بر یک رسوائی، فارغ از نکات صدرالذکر، در مجموع فیلمی قابل قبول است و در صورتی که از فیلم های با مضامین تلخ لذت میبرید، گزینه خوبی برای تماشا...

پ.ن: تقریبا سه سال پیش باید دندان عقلم را میکشیدم! --که از سر تنبلی و گرفتاری نکشیدم-- خلاصه این بار که استثنائا وقت دارم، دندان مبارک امانم را بریده و بیش از این حال نوشتن ندارم... خلاصه شرمنده که خیلی کوتاه شد!

Nacho Libre 6.5

2007-05-16T05:53:00.000-07:00

ناچو لیبره

الف. "ناچو"، راهب بی دست و پائیست که از کودکی در یک صومعه مکزیکی بزرگ شده. وی از یک سو، تحت تاثیر تعالیم خشک و دست و پا گیر کلیسا، خود را وقف خدمت به خدا و ریاضت کشیدن نموده، و از سوی دیگر سودای قهرمان شدن و دلبران سیمین ساق --که معمولا اطراف قهرمانان میپلکند-- را در سر میپروراند. ورود یک راهبه زیبا به صومعه، و تلاش برای سروسامان دادن به وضع مالی یتیمانی که آنجا روزگار میگذرانند، انگیزه وی را برای شرکت در مسابقات کشتی دو چندان میکند، غافل از اینکه برای نیل به هدفش ناچار به خراب کردن پل های پشت سر خواهد بود...!
ب. انگار دنیای بی سروته احمقانه، چندش آور، و در عین حال مضحک و گاها حتی هوشمندانه جک بلک، کم کم دارد تبدیل به یک سبک منحصر بفرد و شخصی میشود. وی پس از ستایش موسیقی راک در "مدرسه راک" و "تنیشوس دی"، این بار پایش را در کفش خدا کرده!، داستانی بشدت سطحی، و شوخی هایی که در بسیاری موارد، بجای خنداندن باعث در هم کشیده شدن ابروهای تماشاگر میشوند! با این وجود، "ناچو لیبره" بهترین اثر کارنامه وی، و یقینا گامی به جلوست. فیلم فارغ از لحظات ابلهانه --که در صورت فقدان ضریب هوشی، ممکن است قادر به لذت بردن از آن نیز باشید!-- مجهز به عنصر غافلگیر کننده "بی پیرایگی" ست. به عبارت دیگر، فیلم ساز بر خلاف آثار امروزی، برای خنداندن تماشاگر به آب و آتش نزده، و در مقابل، سعی کرده از کاریزمای ستارگانش در موقعیت های مضحک ایجاد شده، استفاده نماید. متاسفانه نتیجه این آزمون و خطا در تمام فیلم درخشان نیست، لیکن باعث شده با اثری متفاوت و در بسیاری موارد خنده دار و گزنده روبرو باشیم. همینطور اضافه نمودن مایه های ایدئولوژیک به داستان، آن را از حالت تک بعدی خارج کرده و باعث شده حتی گاهی حرف هایی نیز برای گفتن داشته باشد.
ج. جذاب ترین نکته درباره فیلم، پیرنگ محوری داستان و ریشخند کردن مفاهیم اعتقادی پوسیده کلیسای کاتولیک است. فیلم با بایدها و نبایدهای دور از عقل و منسوخ کلیسا آغاز نموده، با رویکرد مکتب-سازی! ناچو --که در بخش بعد توضیح خواهم داد-- پر رنگ شده، و با تقابل هم تیمی عقل مدار وی --که مدعی ناباوریست!-- اوج میگیرد. و البته اینجاست که جک بلک به خود آمده و بیاد میاورد: دنیا انباشته از افرادیست که مدعی دایگی خدا بوده و باورهایشان را صحیح مطلق و فرو افتاده از آسمان میدانند!، حتی اگر این باورها در باره ممنوعیت کشتی گرفتن --یا مفاهیمی بمراتب ساده تر-- باشد. پس در انتها سر و ته موضوع را به نحو مقتضی هم میاورد...! با اینحال معتقدم نفس پرداختن به چنین موضوعی و بستر قرار دادن آن برای ماجرائی کمدی، کاریست بس ارزشمند و تابو شکن...
د. مکتب-سازی، رایج ترین پاسخ افرادی ست که از بایدها و نبایدهای آزاردهنده و غیر عاقلانه مذهبی به تنگ آمده اند، لیکن بضاعت، یا جرات به نقدکشیدن یا تفکر راجع به آنها را نداشته، و ضمنا ترجیح میدهند، مزایای آن را نیز از دست ندهند. این افراد اقدام به دست چین کردن و حذف انتخابی مفاهیم مذهبی کرده! و یک دین "من درآوردی" خلق میکنند!! --بیش از نود درصد مردم کشورمان به این عارضه دچارند... احتمالا حتی خود شما!--

Dejavu 9.0ِ

2007-05-11T00:55:00.000-07:00

دجاوو

الف. در یک حرکت تروریستی --که خوشبختانه اینبار ما در آن دخالتی نداریم!!-- کشتی حامل ملوانان نیروی دریائی و خانواده هایشان منفجر شده و بیش از پانصد نفر کشته میشوند. "داگ کارلین"، مامور ای.تی.اف --سازمان مبارزه با قاچاق اسلحه، مواد منفجره و...-- در بررسی هایش به سرنخ های جالبی میرسد، و اف.بی.آی که برای تشکیل تیم فوق مدرن جدیدی دنبال آدم مناسب میگردد، از او دعوت به همکاری میکند.
تیمی متشکل از دانشمندان و فیزیکدانان که قادرند تصاویر حادثه را به فاصله چهار روز و شش ساعت، و بصورت سه بعدی شبیه سازی کنند. --یا لااقل این چیزیست که آنها ادعا میکنند-- داگ ابتدا سعی میکند توضیحات نامفهوم آنها را مبنی بر استفاده از سه ماهواره برای ایجاد تصاویر باور کند اما، کنجکاویش نهایتا پرده از راز تکان دهنده ای برمیدارد: آنها موفق شدند یک ورم هول --سوراخ کرم-- یا بقول اینشتین یک "پل" بین دو نقطه زمانی در حال و گذشته ایجاد کنند. و به این ترتیب قادرند گذشته را بصورت زنده رصد نمایند...!
داگ اصرار میکند با دخالت در گذشته و ایجاد یک تغییر کوچک، --بجای صرفا تماشا کردن آن و پیدا کردن مقصر در زمان حال--، جلوی فاجعه را بگیرند اما، دانشمندان معتقدند اولا، امکانات فعلی آنها بسیار محدود بوده و چنین چیزی هرگز تجربه نشده است و ثانیا، هرگونه تغییری در گذشته روی زمان حال تاثیر گذاشته و میتواند نتایج وحشتناکی دربر داشته باشد... با اینحال اصرار وی باعث میشود به ارسال یک یادداشت ساده به گذشته و برای خود داگ رضایت دهند، اما وقایع آنطور که پیش بینی شده پیش نرفته و تنها یک راه باقی میماند: فرستادن داگ به گذشته!!
ب. بدون شک یکی از بهترین فیلم های علمی تخیلی سال های اخیر. ستون های پولادین منطق روایی، فیلمنامه حساب شده، پیچیده و در عین حال جذاب، بازی های خوب، کارگردانی حرفه ای و دور از تظاهر، جلوه های ویژه بجا و خیره کننده، همه و همه دست به دست هم دادند تا از این فیلم یک شاهکار بسازند. تنها اشکال کار در اینست که ماهیت پیچیده موضوع فرصت توضیح همه مفاهیم را به سازندگان نداده و باعث شده، اولا، درک فیلم بدون داشتن پیش زمینه در حوزه بعد چهارم --زمان-- امکان پذیرنباشد، و ثانیا --همانگونه که در بخش بعد هم مفصلا اشاره خواهد شد-- تماشاگر برای فهم موضوع، ناچار به استخراج قسمتی از خط داستانی است که در فیلم مستقیما به آن اشاره ای نمیشود. --که البته مثلا برای من خیلی جذاب بود، اما گویا نود درصد بینندگان، روحشان هم از این موضوع خبر ندارد!--
ترجیحا این قسمت را بعد از تماشای فیلم بخوانید
ج. نخستین سوالی که خیلی ها پس از تماشای فیلم میپرسند این است که اصلا چرا اسم فیلم "دجاوو" بود؟ در حالی که ظاهرا هیچ صحنه ای دوباره و چندباره برای شخصیت ها اتفاق نمیفتد؟
واقعیت این است که تمام ماجرای فیلم در دجاوو میگذرد و شخصیت ها بارها مکس میکنند و نشانه هایی میبینند که قبلا دیدند اما ایده ای در موردش ندارند --مثل حروف آهنربائی--، اتفاقات چندباره میفتند، در حالیکه سازندگان با هوشمندی تنها یکبار آن را بطور کامل نمایش داده و برای اثبات وجود دفعات دیگر، به باقی گذاشتن نشانه ها اکتفا میکنند --مثل لباس های خونین داگ در منزل "کلر"...--
به عبارت ساده تر، داستان فیلم از این قرار است:
بار نخست: یک تروریست، با استفاده از اتومبیل شخصی، کشتی را منفجر میکند. داگ توسط اف.بی.آی جذب شده و مشغول بررسی پرونده میشود.
نکات اساسی:
همکار داگ هنوز زنده، و در تعطیلات است، چون هیچ یادداشتی قبل از وقوع انفجار برای او فرستاده نشده است!
کلر هنوز زنده است، چون برای همکار داگ یادداشتی نرسیده و طبیعتا برای دستگیری تروریست به بندر "نرفته" و یقینا آنجا نمرده، پس اتومبیل تروریست سالم است و نیازی به دزدیدن اتومبیل کلر ندارد. به عبارت دیگر، کلر هنوز هیچ ارتباطی با ماجرا ندارد!
بار دوم: داگ حین بررسی اصرار میکند که یادداشتی به گذشته فرستاده شود. همکار وی تصادفا آن را --درگذشته-- دریافت نموده، برای دستگیری تروریست عازم بندر شده و آنجا با هم درگیر میشوند. هنگام درگیری، تروریست از داخل اتومبیل به همکار داگ شلیک کرده و بدنه اتومبیل با گلوله سوراخ میشود. همچنین بخاطر حمل جسد وی در صندلی عقب، تمام اتومبیل پر از خون شده، و عملا غیر قابل استفاده میشود. پس تروریست مجبور به یافتن اتومبیل جدیدی برای عملی کردن نقشه اش میشود. --بعدا در اعترافاتش هم به این نکته اشاره خواهد کرد--
بار سوم: دوباره انفجار اتفاق میفتد. این بار داگ در بررسی هایش با جسد زنی برخورد میکند که قبل از انفجار کشته شده و سرنخ آن را دنبال میکند. دوباره یادداشت به گذشته فرستاده شده، همکار داگ کشته میشود و اینبار جان "کلر" در خطر است. انیبار خود داگ برای نجات جان دختر به گذشته بازمیگردد. او در بیمارستان به هوش میاید، آمبولانس را دزدیده و به مخفیگاه تروریست میرود و دختر را نجات میدهد. در مسیر بازگشت به خانه "کلر" رفته، زخمش را پانسمان نموده، حروف آهنربائی را میچیند و از کلر میخواهد که همانجا بماند. ضمنا کلر، برای اطمینان از تروریست نبودن او به اداره داگ تلفن زده و برای او پیغام میگذارد. سپس داگ، برای خنثی کردن بمب عازم بندر میشود. تروریست در مسیرش به خانه دختر رفته، او را کشته، و سپس با اطلاع از حضور داگ به بندر رفته و او را هم میکشد!
بار چهارم: فیلم شروع میشود!!، مجددا داگ در بررسی هایش به "کلر" رسیده و به منزل او میرود، آنجا با باقیمانده های پانسمان زخمش و حروف آهنربائی روبرو میشود! همینطور همکارانش به او میگویند که همه خانه پر از آثار انگشت اوست... بقیه فیلم را هم، حتما ملاحظه فرمودید!

پینوشت:
- در متن بالا چندبار به "کشتی" اشاره کردم. در حالیکه عبارت درست آن "شناور" و بصورت دقیق تر--در اینجا-- "فری" بوده است. به عبارت دیگر، هدف رساندن مفهوم برای "غیر اینکاره ها" بوده، لطفا رفقای صنعت کشتیرانی گیر ندند!!!
- بالاخره آی کیو صد و هشتاد و پنج هم بدرد خورد...

Code Name: The Cleaner 3.0

2007-05-06T22:28:00.000-07:00

اسم رمز: پاک کننده

الف. جیک، بدون هیچ خاطره ای، کنار جسد ماموری از اف.بی.آی، و کیفی محتوی صد و پنجاه هزار دلار به هوش میاید...
ب. اثری متوسط، مبتنی برمعجونی از طنز کلامی، کمدی بزن و بکوب، شوخی های رقیق جنسی و نژادی، آنهم در داستانی که بر اساس "هویت بورن" نوشته شده! و اصرار دارد کلی پیچش دراماتیک داشته باشد. در مجموع: قابل تماشا، و چند سر و گردن از آشغال اخیر مستربین بالاتر، اما در عین حال نازل و درجه سه!

Seraphim Falls 9.0

2007-05-05T11:55:00.000-07:00

هبوط فرشتگان

الف. حکایت مشتی مزدور، ملتزم رکاب "کارور" --سرهنگ سابق نیروهای جنوب--، که پس از فرونشستن آتش جنگ های داخلی، اجیر شدند تا غریبه ای ناشناس را شکار کنند. تنها چیزی که میدانند این است که غریبه و کارور، خرده حسابی از قبل دارند.
حکایت مرد تک افتاده و تنهائی که مدت هاست از وجدان خود، و مشتی مزدور! در حال فرار است. و دیگر چیزی برای از دست دادن برایش باقی نمانده...
ب. اساسی ترین نکته داستان، مثبت بودن هر دو قطب اصلی آن است. بصورت سنتی همواره انتظار داریم، شاهد تقابل خیر و شر باشیم، لیکن در هبوط فرشتگان، خبری از شر نیست. از سوی دیگر هیچ اصراری بر عصمت سویه خیر وجود ندارد، از سپیدی مطلق خبری نیست، و شخصیت ها در مواردی، سنگدلانه ترین انتخاب های ممکن را میازمایند. داستان البته، از وجود عناصر پلید خالی نیست، اما، وجود آنها از ابتدا رو به زوال است وهیچ کدام انتهای داستان را نمیبینند. گره داستان، سخت "کور" است و با حدس و گمان نمیتوان از آن راه به جائی گشود، و جالب آنکه در عین حال، بذات از اهمیت چندانی هم برخوردار نیست و پس از گره گشائی، با تبرئه گیدئون: تنها، موضوعی را که تماشاگر از ابتدا، ندانسته، میدانسته!، تصریح میکند.
مفاهیم بسیاری در ظرف داستانی بی پیرایه، خطی، ساده و مختصر، گردهم آمده و فرسنگ ها بیننده را به آرامی دنبال خود میکشند. تاریخ و زمان و مکان اهمیت چندانی نداشته و پیرنگ "جنگ" تنها نمادیست برای ویرانی، نفرت، جنایت، و مکافات!، و مکافات!!
ج. بازی ها درخشانند. لیام نیسن، یکی از معدود هنرپیشگانی که تقریبا فیلم بد بازی نکرده، تصویر "مرشد موعظه گر" را که به زعم چند نقش آفرینی آخرش --از جنگ ستارگان تا بتمن می آغازد-- ایجاد شده در هم میشکند و تا افسر سابق درمانده ای که برای انتقام زنده است، هبوط مینماید...
و پیرس برازنان، که قبلا نیز ثابت کرده بود، جز خدمت به سرویس مخفی علیاحضرت و به خاک افکندن جاسوسه های دشمن، هنرهای قابل تامل دیگری نیز دارد، اینبار هم میدرخشد و فارغ از دوصفرهفت!، یکی از بهترین نقش آفرینی هایش را جاودانه میکند. بماند که دلمان بعنوان جیمزباند، برایش تنگ خواهد شد!!
د. از معدود نقاط ضعف فیلم، میتوان به فصل ضعیف گره گشائی اشاره کرد، که زمان بندی نه چندان مناسب و بازی سیاهی لشگرهای نا آزموده به لکه سیاهی بر صورت فیلم تبدیلش کرده! و عملا یکپارچگی اثر را برهم زده است.
ه. هبوط فرشتگان، به رغم حضور ستارگان طراز اول هالیوود، اثری بازاری نیست --و این موضوع را در گیشه ثابت کرد--. و استفاده از ژانر عملا مرده وسترن، داستانی طولانی با ضرب آهنگ نه چندان سریع، و عدم وجود انفجار، و گلاویزی در بستر، باعث شده به مذاق بسیارانی خوش نیاید. بنابراین اگر علاقمند فیلمی رنگارنگ و پرهیجان هستید، کافیست چندروز دیگر تا اکران اسپایدرمن سه صبر کنید!! اما اگر مثل من، پیرمردی هستید که برای لذت بردن نیازی به آسمان و ریسمان ندارد، این فیلم برای شماست. شاید بهترین فیلم سال جاری!

Mr. Bean's Holiday 1.0

2007-04-25T12:45:00.000-07:00

تعطیلات مستربین

الف. مستربین، در جریان قرعه کشی، سفری به فرانسه --کن--، یک دوربین فیلمبرداری و مقداری پول برنده میشود... و از اینجا به بعد مسیر من و تهیه کنندگان از هم جدا خواهد بود:
- اینجور که سازندگان فیلم در توضیح خلاصه داستان گفته بودند: وی در مسیر سفری جاده ای، درگیرودار طوفان اتفاقات خنده دار، خاطرات سفرش را با دوربین ضبط نموده، به فرزندی برای دوباره یافتن پدرش کمک میکند، در راه چشیدن طعم عشق واقعی، به موفقیت رسیده!! و از همه مهمتر خاطرات مصورش را در افتتاحیه جشنواره "کن" اکران خواهد نمود!!
- اما اگر از من بپرسید: وی با هدف احیای کارنامه اش به عنوان یک اسطوره کمدی معاصر --و البته استخراج هرچه بیشتر پول از شخصیت نیمه جان آقای لوبیا-- سنگی چنان بزرگ برمیدارد که حتی وودی آلن هم به خواب نمیدیده! و طبیعتا شکست میخورد. شکستی که حکم تیر خلاص را بر پیکر نحیف این دلقک "سابقا خنده دار"، خواهد داشت... تعطیلات مستربین، یک آشغال تمام عیاراست، در لباس کمدی معناگرا. یک مزخرف به تمام معناست، مدعی خلق شکوه سادگی و زیبائی. و یک فیلم بی ارزش و عوضی، که داعیه نقد بزرگترین سیرک فیلم های عوضی دنیا، "کن"، را دارد.
ب. نزدیک به بیست سال از طلوع مستربین میگذرد. وی برخلاف سبک متعارف کمدی زادگاهش --انگلیس--، که عموما شالوده بر طنز ظریف کلامی، بازی با مفاهیم و به سخره گرفتن موقعیت های عادی با استفاده از شخصیت های غیر عادیست، توانست راهش را میان انبوهی از رقبای تنومند باز نماید. او اگرچه وامدار بزرگانی چون بنی هیل بود، لیکن هرگز به ورطه کپی کاری و تکرار موقعیت ها نیفتاده و هوشمندانه شخصیت هالوی زبان بسته ای را خلق کرد که میشد بارها و بارها تماشایش کرد و خندید. مستربین، از هیچ فرمول پیچیده و جدیدی استفاده نمیکرد، او قصد نداشت آنطور که رایج بود، طوماری از مفاهیم اجتماعی، فرهنگی و سیاسی را به نقد کشیده و لایه های زیرین کارش را با آنها انباشته کند. در حقیقت اصلا لایه های زیرینی وجود نداشت. او از تاریخ آموخته بود که: کمتر کسی رنگ پرچم و معنای در دست گرفتن آن را نزد چارلی چاپلین --در تظاهرات-- بخاطر دارد!!، اما همه او را در حال خوردن کفش به یاد می آورند!!. از این گذشته، زیر تیغ نقد گزنده بردن موضوعات اجتماعی، تاریخ مصرف و زمان و مکان دارد. درحالیکه او دنبال چیز دیگری بود: هدف، خنداندن، زبانی که وی برای اینکار انتخاب نمود، زبان بین المللی ایما و اشاره، و مکان رویدادها، محل هایی مثل کلیسا، استخر، رستوران، هتل و... اصولا طوری انتخاب میشدند که بیننده فارغ از ملیت و زبان، امکان درک و همذاب پنداری در آنها را داشته باشد. قهرمان داستان ها، ابتدای عنوان بندی هر قسمت، از آسمان به زمین میفتاد و به نوعی یادآور معصومیت از دست رفته بزرگسالی بود. غالبا دیالوگی وجود نداشت. موضوعات ساده بودند و مثلا در: درست کردن و خوردن یک ساندویچ، یا شرکت در مراسم عادی و یکنواخت صبح یکشنبه کلیسا خلاصه میشدند...
نتیجه عالی بود
به مدد استعداد و هنر "روآن اتکینسون"، مهندس برقی که عشق اتومبیل بود و برای مجلات حرفه ای این حوزه مطلب مینوشت. و کسی که سابقه حضور در کمدی های کلاسیکی چون" بلک ادر" را در کارنامه داشت، مستر بین تبدیل به یک شمایل جهانی شد و توانست مرزها را در نوردیده، برای نزدیک به یک دهه، کمدین محبوب دنیای معاصر را تجسم بخشد. --سریال بین، از 1990 تا 1995 در انگلیس پخش شد، ولی رشد محبوبیت وی همراه با نمایش آن در سایر کشورها تا مدت ها ادامه یافت--
هالیوود که هیچ وقت چنین اتفاقاتی را از قلم نمیندازد، خیلی زود به فکر توسعه این شخصیت جهانی و بادکردنش به بزرگی پرده نقره ای افتاد. و پیامد آن فیلم "بین" بود. ماجرائی دیگر از همان مستر بین، با این تفاوت که در آن دیگران بیشتر حرف میزدند و پیرنگ داستان کمی بزرگ تر از حد متعارف یک قسمت از سریال تلویزیونی وی بود. فیلم بقدر برادر تلویزیونی اش خنداند و نسبتا خوب فروخت، اما نتیجه آنقدر چشمگیر نبود که بلافاصله بفکر ساختن دنباله اش بیفتند. پس به فراموشی سپرده شد.
ده سال بعد، مستربین به تعطیلات رفت...
ج. در تعطیلات اما، سازندگان، مذبوحانه تلاش میکنند مستربین را به سطحی بالاتر سوق داده و از آن تجربه ای جدید خلق کنند. غافل از اینکه تمام مزایا و همه قدرت این شخصیت از بلاهت، سادگی، و عدم وابستگی به سطوح عمیقتر نشات گرفته، و با این تغییرات عملا خلع سلاح خواهد گردید. مستربین در تعطیلات، همان احمق همیشگی ست، با این تفاوت که اینبار، مثلا، مدعی نقد جشنواره کن! است...
نکته آزاردهنده دیگر در مورد تعطیلات این است که، شوخی های فیلم بطرز عجیبی، کپی های دست چندم و تکراری قدیمی سریال تلویزیونی وی هستند! که اتفاقا باعث شده خندیدن به آنها کار بسیار سختی باشد. مثلا: هنگام ورود به اتوبوس بلیط از دست وی افتاده و حضرتش برای بیست دقیقه از فیلم، به تعقیب بلیط کذایی خواهد پرداخت.. --کپی برابر اصل یکی از قسمت ها که برای زمان حتی کوتاه تری به تعقیب توپ گلف میپردازد و اتفاقا به مراتب خنده دار تر از این یکیست--
از دیگر موارد نچسب فیلم، چسباندن شخصیت پسربچه به انتهای دم مستربین است. در تعطیلات آقای لوبیا، وی نیمی از فیلم را در کنار کودک اعصاب خوردکنی میگذراند که هم چیزی برای گفتن ندارد، و هم یکدستی داستان! را برهم زده است.
همینطور افزودن شخصیت زن هنرپیشه، --که تمام فیلم فرانسه صحبت نموده، و بعد از تماشای اخبار ناگهان مثل بلبل انگلیسی چه چه میزند!!-- نه فقط باعث ایجاد تعادل در داستان نشده، که همه معادلات پیشین را برهم میریزد...
استفاده از تصاویر دوربین مستربین هم تکنیک بسیاری نازل و بی خاصیتی از کاردرآمده و باعث شده کار سبک یک بام و دو هوائی پیدا کند...
بهتر است از فقدان منطق و احمقانه بودن رویدادها چیزی ننویسم که تا همینجا اشک در چشمانم حلقه زده...
بدرود مستربین، بدرود...

پینوشت: ترجیح میدادم نقد بهتری بنویسم، لیکن ساختار فیلم آنقدر متزلزل و ضعیف است که گمان میکنم همین چند سطر الکن هم از سرش زیاد باشد.

Sin City 9.0

2007-04-22T00:01:00.000-07:00

شهرگناه

از زوزه باد میلرزه...، مثل آخرین برگ پائیزی، روی یه درخت خشک و در حال مرگ. [وقتی بهش نزدیک میشم، مخصوصا میذارم صدای قدم هام رو بشنوه]:
- سیگار؟، [و پاکت سیگارم رو بهش تعارف میکنم.]
- [بطرفم برمیگرده و با عشوه نگاهی به سیگارها میندازه]: هوم... آره، یکی برمیدارم. [و ادامه میده] حوصله تو هم اندازه من از این جماعت سر رفته؟

- راستش من واسه مهمونی اینجا نیومدم!، من واسه تو اینجام!، مدتیه زیر نظر دارمت. [مکث میکنم] تو همه چیزهائی هستی که یه مرد میتونه آرزو کنه... فقط، فقط خوشگلیت نیست!، صدات، حرکاتت، چشات... [فندک رو واسه روشن کردن سیگارش بالا میارم]، نور صورتشو روشن میکنه...، چشاش برق میزنن. [ادامه میدم] میتونم همه چی رو تو چشات ببینم.
- [پوزخندی میزنه و میگه]: تو چشام چی میبینی؟
- یه سکوت مرگ بار میبینم [لبخندش محو میشه]: و اینکه حالت دیگه از فرار کردن بهم میخوره!، حاضری جلوی هرکی و هرچی که باید وایسی! [یه لحظه مکث میکنم]: ولی نمیخوای اون موقع تنها باشی.
- [چند لحظه بعد، در حالی که دستاشو دورم حلقه کرده بود و سرش رو به سینم فشار میداد گفت]: نه، نمیخوام تنها باشم

- بارون بیقراری میکرد، همینطور زیباترین دختری که در تمام عمرم دیده بودم. سعی میکنم قانعش کنم که همه چی روبراه میشه، قول میدم از هرچی میترسه نجاتش بدم، که ببرمش دورترین جائیکه دست هیچ کس بهش نرسه...
"بهش میگم که دوستش دارم"، و میبوسمش... [همون موقع دستم زیر کت دنبال چیزی میگشت...]

فقط یک ثانیه بعد، صداخفه کن اسلحه، نعره گلوله رو به آرومی زمزمه کرد.
گلوله حتی قبل از اینکه لباس سرخش بفهمه! از سینش گذشته و قلبشو منفجر کرده بود.

با آخرین بازدم، یقه کتم رو پر خون میکنه.
تا وقتی آخرین نفس ها رو میکشه همینطور توی بغلم نگهش میدارم... تا وقتی که جون میده و... و تو دستام آروم میگیره.

هیچ وقت نخواهم فهمید بخاطر چی و از کی فرار میکرد!!
تا اونجائیکه به من مربوطه: فردا صبح، چک کارمزدش رو نقد میکنم!!

آنچه گذشت، برداشت آزادی از فصل آغازین "شهر گناه" [نقل به مضمون و به اختصار] بود. کارگردان/نویسنده/آهنگ ساز/تدوینگر اثر مورد اشاره، پیش از جلب موافقت صاحب اصلی "شهرگناه" یعنی فرانک میلر، اقدام به ساخت این فصل نمود. سپس آن را روی لپ تاپ شخصی اش --و در یک کلوپ شبانه-- به او نشان داد! و اتفاقا موفق هم شد... اما موضوع به اینجا ختم نشد، رودریگز و میلر به اتفاق سری به منزل بروس ویلیس زدند و فصل مذکور را برایش پخش کردند. او پس از تماشای یک دقیقه اول، فیلم را متوقف کرد و گفت: من هستم! عین همین اتفاق برای میکی رورک هم افتاد و...
شهرگناه فیلم غیرمتعارفی ست و شایسته بود مطلب غیر متعارفی برایش بنویسم، طوری که حق مطلب ادا شود. گفتنی درباره این فیلم بسیار زیاد است. اما شاید وقتی دیگر: مثلا ماراتن رابرت رودریگز

Quentin Tarantino's Marathon

2007-04-21T14:31:00.000-07:00

ماراتن کوئنتین تارانتینو

از دست دادن تعدادی کانکشن! های تامین "فیلم های روز" و کشف یکی از غنی ترین معادن دی وی دی کلاسیک! در جریان حفر آخرین تونل زیر زمینی!! باعث شده کمتر بنویسم و بیشتر فیلم تکراری های قدیمی تماشا کنم. که اتفاقا همه، در این چهارمین دهه زندگی رنگ و بوی دیگری دارند.
بهرتقدیر، تهیه مجدد کلکسیون آثار برادر عزیز و دوست گرامی، کوئنتین تارانتینو، و فرصت تماشای چندباره آثار ارزشمند و بعضا متوسط ایشان، همینطور اکران فیلم جدیدش "دث پروف" --ضدمرگ، بر وزن ضدگلوله--، مرا برآن داشت، ماراتنی برگزار، و طی آن نگاهی دوباره به سینمای او داشته باشم.
از آنجا که یکی از اصلی ترین مشخصه های سینمای وی بی تکلف بودن و صراحت کلام است. ترجیح دادم رویکرد مشابهی در تحلیل فیلم هایش داشته باشم. --از حالا گفته باشم--

لیست فیلم های ماراتن از این قرار است:
- گرایند هاوس: دث پروف
- بیل رو بکش
- جکی براون
- داستان عامه پسند
- سگدانی

- از گرگ و میش تا سحر (فیلمنامه، بازی)
- قاتلین بالفطره (فیلمنامه)
- شهر گناه (کارگردان افتخاری)

پینوشت:
- بدینوسیله از دوستانی که محبت کردند و آثار این عزیز را قبلا از بنده به امانت گرفته، و هرگز پس نداده اند، و با اینکار ترتیبی دادند که مجبور به تهیه مجدد و به طبع تماشای دوباره شوم، تشکر میکنم!!
- ماراتن از ابتدای اردیبهشت آغاز و تا مدت زمان نامعلومی! ادامه خواهد داشت.
- برای کسب اطلاعات بیشتربخوانید: اصولا ماراتن چیست؟

Goldfinger

2007-04-17T08:31:00.000-07:00

گلدفینگر

الف. باند مامور میشود تا از کار "گلدفینگر"، تاجر متمول و بظاهر سربراه طلا سر در بیاورد. مقامات بانک مرکزی، وی را عامل قاچاق طلا از کشور و برهم زدن معادلات اقتصادی میدانند، اما او زرنگ تر از آنست که مدرکی از خود بجا بگذارد. تحقیقات دوصفرهفت برای گرفتار کردن گلدفینگر با اتفاقات ناخوشایندی آغاز شده و منتهی به کشف راز بزرگتری میشود: دنیا دوباره در خطر است و تنها یک نفر از عهده نجاتش برخواهد آمد...!
ب. برگردان هفتمین و طولانی ترین کتاب ایان فلمینگ "پول دار ترین مرد دنیا" که پنج سال قبل منتشر شده بود. فلمینگ این بار هم هنگام فیلمبرداری از استودیوی پاین وود لندن بازدید نمود، اما هرگز موفق به تماشای آن نشد: وی یک ماه قبل از اکران فیلم دار فانی را وداع گفت.
تهیه کنندگان به مدد موفقیت هایی که از فیلم های قبلی نصیبشان شده بود بودجه کلانی برای "گلدفینگر" در نظر گرفتند. این مبلغ --که البته ظرف دو هفته نخست نمایش فیلم جبران شد-- صرف بازسازی نمای داخلی دژ ناکس --خزانه مرکزی ایالات متحده و محل نگهداری ذخیره طلای ملی--، فیلمبرداری نمایش های هوائی، و از همه مهمتر خرید اتومبیل برای دو صفر هفت شد: بعد از اینکه تیر تهیه کنندگان برای جلب موافقت شرکت جگوار --برای در اختیار گذاشتن اتومبیل باند-- به سنگ خورد، دست به دامن آستون مارتین شدند، اما حتی آنها هم حاضر به دادن اتومبیل مجانی نشدند! این بود که حساب و کتاب کردند و با پول یک "جگوار" دو دستگاه "آستون مارتین" مدل سال خریدند. این اولین و آخرین باری بود که تهیه کنندگان برای اتومبیل جیمز باند پول پرداخت کردند!
> شون کانری این بار هم لباس دوصفر هفت را به تن کرد، گرچه بخاطر همزمان شدن فیلمبرداری "گلدفینگر" با "مارنی" آلفرد هیچکاک، نمیتوانست به امریکا سفر کند، بنابراین ترتیبی اتخاذ کردند که صحنه های حضور وی به هر ترتیبی شده در انگلیس فیلمبرداری شود!
> برای نقش گلدفینگر ابتدا "اورسن ولز" را در نظر گرفته بودند! اما نهایتا به این نتیجه رسیدند که او برای این نقش خیلی گران است. پس به "گرت فروب" رضایت دادند --البته فروب انقدر سر مبلغ قرارداد چانه زد که آنها را تقریبا پشیمان کرد!--، مشکل نخست این بود که فروب آلمانی بود و نمیتوانست بخوبی انگلیسی صحبت کند!، بنابراین مجبور شدند صدایش را دوبله کنند --وی بجز چند عبارت کوتاه، فقط در فیلم لب میزند--، مشکل دوم --که خیلی بزرگتر از اولی بود-- کمی بعد معلوم شد: گویا فروب در زمان جنگ جهانی عضو حزب نازی بوده و احیانا مرتکب جنایات جنگی هم شده بود. این موضوع سر و صدای زیادی به پا کرده و باعث شد نمایش فیلم در "اسرائیل" ممنوع شود...! اما سروصداها به زودی خوابید و اثر چندانی روی فروش فیلم نگذاشت.
> ترنس یانگ این بار هم بعنوان کارگردان انتخاب، و حتی کار بر روی پروژه را آغاز کرد، اما بعد از اینکه نتوانست سر قیمت با تهیه کنندگان به توافق برسد کار را به گای همیلتون سپرد و با جیمز باند خداحافظی نمود.
ج. گلدفینگر به فاصله کمی در اروپا و امریکا اکران شد --فیلم های قبلی با فاصله بیش از یک سال به امریکا رسیده بودند-- و خیلی ها از جمله استیون اسپیلبرگ را تحت تاثیر قرار داد. وی بیست سال بعد، جیمزباند خودش را خلق کرد و اسمش را "ایندیانا جونز" گذاشت! اسپیلبرگ که بعدها به این موضوع اعتراف کرد، در واپسین پیایند مجموعه اش "ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی"، ارادتش را بصورت یکی از زیباترین شوخی های تاریخ سینما جاودانه کرد: اوایل فیلم فقط دستش را میبینیم و صدایش را میشنویم، اما بالاخره پرده ها کنار میروند: پدر ایندیاناجونز کسی نیست جز: جیمزباند!!! --شون کانری سی سال پس از گلدفینگر نقش پدر ایندیاناجونز را در فیلم برعهده گرفت!--... زیباتر آنکه جیمزباند بزودی در نقش پدر ایندیاناجونز باز خواهد گشت: همه چیز برای ساخت ایندیانا جونز بعدی آماده است، و همه منتظر! و من بیش از همه!!
د. فیلمنامه سوراخ های زیادی دارد و به منطق داستان اشکالاتی وارد است. لیکن گرمای حضور شون کانری، اسباب بازی های مدرن آن روزگار و ماجراجوئیهای جذاب دوصفر هفت شما را ناامید نخواهد کرد. این فیلم ضمنا ازنظر تکنولوژیک هم یک رکورد به ثبت میرساند، چراکه برای نخستین بار "اشعه لیزر" را روی پرده نقره ای نشان میدهد!

گذشته از این ها، نمیتوان از گلدفینگر گفت و اشاره ای به دیالوگ های محشر آن نکرد:

گلدفینگر، دست و پای باند را به تختی بسته که اشعه لیزر در حال نصف کردن آن است! و با خونسردی آنجا را ترک میکند.
باند: --که ظاهرا کمی نگران شده-- انتظار داری به چیزی اعتراف کنم؟
گلدفینگر: نه آقای باند، انتظار دارم "بمیری"!!
باند: در اون صورت دوصفر هشت رو جایگزین من خواهند کرد...
گلدفینگر: اطمینان دارم که ایشون از شما موفق تر خواهند بود...!

در مورد جیمزباند همچنین بخوانید:
- دکتر نو
- از روسیه باعشق

Hannibal Rising 5.0

2007-04-13T12:07:00.000-07:00

رستاخیز هانیبال

الف. چطور ممکن است انسانی متمدن، تحصیل کرده و امروزی، از خوردن گوشت همنوعانش لذت ببرد؟ چه باعث شده او به چنین هیولائی تبدیل شود؟ سوالاتی از این دست تقریبا در ذهن اکثر افرادی که مجموعه فیلمها --و داستان ها البته-- را دیدند شکل گرفته، لیکن در هیچ یک از آثار هریس به این موضوع اشاره ای نشده است. و شاید اصلی ترین دلیل آن این باشد که: او هیچ وقت به این موضوع فکر نکرده بود! اما، ثروت هنگفتی که صدقه سر لکتر نصیبش شده، درس خوبی به او داده بود. پس کاغذ و قلمی برداشت و با خود گفت: منشا چنین روان پریشی چه میتواند باشد؟ منشای که همه دنیا پذیرفته و با آن همذات پنداری کنند --یک جورائی به او حق بدهند--. ناگهان جرقه ای در ذهنش شعله ور شد و فریاد زد: نازی ها!! چه کسی بهتر از نازی ها؟؟ --هرکاری از آنها ساخته است، "حتی آدمخواری"، و چه کسی جرات دارد بگوید این موضوع باورپذیر نیست!؟-- و ادامه داد: آنها یکی از نزدیکانش را خوردند، او هم --برای انتقام هم شده-- یکی یکی آنها را شکار کرده و میخورد! و اینگونه جذاب ترین آدمخوار قرن متولد میشود... نزدیک بود فراموش کنم، او قرار است در آینده دکتر باشد! خب، اینکه کاری ندارد ابتدا از دست نازی ها فرار کرده و تا مدرسه پزشکی پیش میرود، و همانجا با فنون تکه پاره کردن انسانها بصورت علمی آشنا میشود، سپس برای خوردن دشمنانش باز میگردد. اوه، یادم نبود لکتر روان پزشک است، در این صورت چطور میشود نصف فیلم به کالبدشکافی گذراندن را توجیح کرد؟، مهم نیست، فکر نمیکنم کسی متوجه شود... --و همینطور تا ثریا رفته این دیوار کج!!--
باور بفرمائید عین همین موضوع اتفاق افتاده! و آنچه از نظرتان گذشت نعل به نعل فیلمنامه بود. اینکه جناب هریس چقدر وجوه منطقی داستان را ندیده گرفته "مثنوی هفتاد من کاغذ"ی خواهد شد که هرطور حساب میکنم در حوصله خودم و خوانندگان اینجا نیست! بنابراین اگر قصد تماشای فیلم را دارید، کارتان تنها در یک صورت به جویدن صندلی نخواهد انجامید: هرچه اتفاق افتاد بپذیرید! از جنگ هواپیما و تانک، و قضیه کشته شدن والدین بچه ها گرفته، تا دلایل تبدیل شدن "حضرت آقا" به "جناب دکتر"...!!
ب. توماس هریس، کارش را با خبرنگاری جنائی در امریکا و مکزیک آغاز و پس از مدتی به عنوان نماینده اسوشیتدپرس در نیویورک، مسیر ترقی را به سرعت پیمود. نخستین رمان او با نام "یکشنبه سیاه" به سال 1975 منتشر و دوسال بعد توسط مرحوم "جان فرانکن هایمر" به فیلم درآمد. داستان های بعدی وی بترتیب "اژدهای سرخ" در سال 1981، سکوت بره ها در سال 1988 و هانیبال در سال 1999 منتشر شدند. دکتر لکتر در اژدهای سرخ تنها یک شخصیت جانبی بود، اما سکوت بره ها او را به نقطه عطف ماجرا بدل کرد. سه سال بعد جاناتان دمی این داستان را به تصویر کشید و نقش دکتر لکتر را به آنتونی هاپکینز سپرد: نتیجه خارق العاده بود. تماشاگران و منتقدین به اتفاق از فیلم استقبال نموده و سازندگان، جوایز اسکار بهترین بازیگر مرد و زن نقش اول، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم و بهترین تدوین سال را درو کردند: جریان از این قرار است که "کلاریس استرلینگ" از سوی اف.بی.آی، مسئول رسیدگی به پرونده یک قاتل زنجیره ای روان پریش به نام بوفالو بیل میشود که پوست قربانیانش -- که همه زن هستنند-- را میکند. تنها یک نفر قادر به کمک اوست، و آن کسی نیست جز یک دکتر روانشناس "آدم خوار" به نام هانیبال لکتر... موفقیت بزرگ سکوت بره ها باعث ترغیب هریس به نگاشتن ادامه داستان شد. کتاب "هانیبال" اگرچه به قوت سکوت بره ها نبود، ولی طرفداران پروپا قرصش را راضی نگه داشت: هانیبال در ایتالیا زندگی آرامی را آغاز کرده بود، در حالیکه، یکی از قربانیان سابق آدم خواری های دکتر --که حالا از ریخت و قیافه افتاده و از زندگی عادی بازمانده است-- برای به چنگ آوردن او دست به هر کاری میزند، و ناگفته پیداست که پای کلاریس هم به ماجرا باز شده و...، کار ساخت فیلم، بلافاصله بعد از موافقت آنتونی هاپکینز و به کارگردانی ریدلی اسکات کبیر در حالی آغاز شد که جودی فاستر دیگر جرات گذاشتن نقاب "کلارنس استرلینگ" به چهره را در خود نمیدید، این بود که جولین مور جانشین وی شده و سیرنزولی فیلم آغاز گردید. "هانیبال" اگرچه در مقابل اثر قبلی گامی به جلو بحساب نمیامد لیکن ثابت کرد همچنان میشود از این محصول پول درآورد! و همین برای دوباره سازی نه چندان ضروری "شکارچی انسان --1986 مایکل مان--"، اینبار به نام "اژدهای سرخ" کافی بود. بنظر میرسید پرونده لکتر آدمخوار پس از "اژدهای سرخ" بسته شده باشد. اما انگار زمان استخراج طلا از معدن آقای دکتر هنوز به پایان نرسیده بود!، توماس هریس خواست بسیاری از علاقمندان مجموعه را لبیک گفته و "خیزش هانیبال" را نگاشت. بسیارانی کنجکاو بودند تا از خواستگاه هیولای آدم خوار سر در بیاورند و این کتاب قرار بود پاسخ آنها باشد... دینو دولارنتیس، تهیه کننده معظم و تنومند آثار بزرگانی چون فلینی... بلافاصله پس از اعلام خبر انتشار قریب الوقوع کتاب، حقوق سینمائیش را خرید. هریس هم که زمینه را مساعد میدید قبول کرد شخصا زحمت اقتباس از داستان و نگارش فیلمنامه را برعهده بگیرد! پس تمام چراغ ها سبز شدند...!!

The Marine 6.0

2007-04-07T14:59:00.000-07:00

مارین (تفنگدار دریائی)

الف. جان ترایتون، بخاطر سرپیچی از دستور مستقیم مافوق --و نجات همرزمانش در عراق-- از ارتش اخراج شده، و به کشورش باز میگردد. جان تصمیم میگیرد زندگی جدید و آرامی آغاز کند، اما دست تقدیر او را مقابل گروهی تبهکار قرار میدهد که هنگام فرار از پلیس، همسرش را گروگان گرفتند...
ب. رمبو، قلیان خشم سربازان به میهن بازگشته ای بود که دیگر جائی در اجتماع نداشتند. و سیر روائی فیلم، گوئی فلاش بک دنیای جهنمی جنگ برای سرباز قهرمانش بود. کماندو، حکایت کلاه سبزی بود که تنها انتخابش،استفاده از شیوه های نظامی برای قلبه بر خصم بود. ولی "مارین": فیلم با سلام نظامی جناب سینا در لباس فصل تفنگداران دریائی آغاز میشود، سپس چهار پنج دقیقه ای میهمان دلاوری های ارتش ایالات متحده در عراق هستیم --مجسم کنید شش نفر از فاصله سه متری با سلاح های اتوماتیک روی قهرمان داستان رگبار گشودند! و او با خونسردی همه را از میان برداشته و رفقایش را نجات میدهد!-- و ... و دیگر اثری از هیچ چیزی که "قهرمان" را به "عنوان داستان" مربوط کند وجود ندارد!! --مگر اینکه فرض کنیم شیرجه زدن در آب جزو فنون اختصاصی تفنگداران دریائی ست-- "مارین" برخلاف اسلافش فیلمی ضد جنگ نیست، برعکس، به احمقانه و سطحی ترین شکل ممکن در ستایش جنگ است: سربازی که به خانه برگشته، در حالیکه همه چیز مرتب است --نگاه کنید به اس.یو.وی آقا-- و همسر زیبایش انتظار او را میکشد. تنها مشکل او اینست که تمام زندگیش خدمت در ارتش و شرکت در نبرد بوده و زندگی عادی برایش جذابیتی ندارد! او اصرار دارد که مهارت هایش خاصیتی در زندگی شهری نداشته و تلویحا شیرفهم میکند که جای سرباز در میدان جنگ است!
خلاصه کلام اینکه، مارین یک اکشن متوسط است که بازار هدفش سناتورهای امریکائیند!! بلکه باور کنند "جای سرباز در میدان جنگ است" و این همه سرباز که در کشور دارند و به عراق اعزام نمیکنند، "آنجا خوشبخت تر خواهند بود، تا اینجا و کنار زن و بچه هایشان"!!!
ج. مارین، نه فقط چیزی برای گفتن ندارد، که به عنوان یک اکشن محض هم جزو آثار درجه دو رده بندی خواهد شد. با این حال، اگر علاقمند به تماشای فیلم های اکشن با مغز خاموش هستید و دلتان برای برای ژان کلود ون دم و استیون سیگال تنگ شده، شاید این فیلم بتواند کمی آرامتان کند!

300

2007-04-05T06:22:00.000-07:00

سیصد

بعد از تماشا

الف. این روزها دیگر خواجه حافظ شیرازی هم میداند: سیصد، اقتباس وفادارانه ایست از کامیک بوکی به همین نام و به قلم فرانک میلر، که به سال 1998 بصورت محدود و توسط انتشارات معظم اسب سیاه به طبع رسیده بود. خود این کامیک بوک برداشت آزادیست از فیلم سیصد اسپارتان به قلم ژان پل کالیگاری که جناب میلر در زمان کودکی --در دهه شصت-- تماشا فرموده بودند! اما اصل قضیه به چهارصد و هشتاد سال پیش از میلاد مسیح برمیگردد: جائیکه سیصد سردار اسپارتی لشگر ایران را سر تنگه ترموپیلا متوقف نموده و البته تا آخرین نفر کشته شدند! این عمل متهورانه لئونایدشاه و سردارانش باعث تحریک احساسات یونانیان و متحد شدن ایشان در مقابل خشایارشا و ارتش ایران شد... --بماند که خشایارشا تا آتن را شخم زد!!--
ب. بار نخستی که تیزر فیلم را دیدم --خیلی قبل از اینکه مشاورین محترم رئیس جمهور صدایشان دربیاید-- برآشفتم که آخر این چه تصویری از ایران است؟ و آن را مستقیما توهین به هویت ملی همه ایرانیان تعبیر کردم --متن کامل نخستین برخورد را میتوانید اینجا مطالعه کنید--. چیزی نگذشت که همه ایران --برای نخستین بار-- به بنده پیوستند و فریاد وا اسفا و نفیر هیهات من الذله از هر کوچه ای به گوش رسید، طوری که تقریبا اکثر ایرانیان یک نسخه تاریخ هفت هزارساله "پرشیا" را سر نیزه کرده و به اتفاق جیغ میکشیدند... ایران دوباره بیدار شده بود: صغیر و کبیر، خاطرات "وقتی که نصف بیشتر دنیا مال ما بود!!" را زیر دندان مزمزه میکردند، بقدر درختان شمال کاغذ و به اندازه آبهای جنوب جوهر، در وصف عظمت ایران باستان --و البته ربط داشتنش به جهنمی که الان هست-- مطلب نگاشته شد و از همه مهمتر رئیس جمهور "محبوب" و "منتخب" طبق معمول نتوانست ساکت بنشیند و با آن منش انقلابی بر تئوری توطئه --محکم تر از همیشه-- پافشرد. ایرانیان --این ملت باشکوه و جلال-- به پشتوانه هزاران سال فرهنگ و تمدن در صدد چاره اندیشی برآمدند و حدس بزنید چه کردند: به سبک حزب ا.. لبنان "بمب" ساختند و بر سر دنیا ریختند...!!! دست مریزاد رفقا، خدا قوت. الحق: هنر --و ایضا باقی چیزها-- نزد شماست و بس! --و براستی ما بزرگ ترین تمدن کره خاکی هستیم! وهرکه جز این فکر کند ابتدا بمباران و سپس فیلتر خواهد شد--
الاایحال، بالاخره چشم حقیر به فیلم روشن شد. که در ادامه نتیجه آن را باتفاق مرور خواهیم نمود:
ج. فیلم با تشریح فرهنگ بدوی، نه چندان متمدن وغیر انسانی اسپارتی ها در مورد کشتن نوزادان ضعیف و مغزشوئی کودکان برای تبدیل شدن به جنگجویان وحشی آغاز شده! و با قتل عام قاصدان امپراطور ایران --امری که به گواه خود فیلم حتی آن موقع هم مضموم و وحشیانه بوده-- ادامه پیدا میکند. در ادامه با دنیای پوسیده سیاستمداران یونان آشنا میشویم و در میابیم که پادشاه ایران نه فقط دولتمردان، که کاهنان اعظم --افورها، که به زعم داستان مرتبه ای بالاتر از انسان دارند و حتی لئوناید چاره ای جز فرمان بردن و باج دادن به آنها را ندارد-- را نیز به زر و سیم خریده است. در همین فاصله از آداب و رسوم سست و بی بنیان ایشان نیز شمه ای میبینیم، --مثلا برقراری ارتباط با خدایان بوسیله جسم زیباترین دختر اسپارتی و آن کثافت کاری...-- از اینها گذشته با پادشاه بی تاج و سریری روبروئیم که با یک دندگی اصرار دارد مقابل --بقول خودشان-- بزرگترین ارتش همه زمان ها بایستد، ولی کسی ندای "هل من ناصر ینصرنی" اش را تحویل نمیگیرد!! پس عاشورائی به به دل دشمن میزند... اتفاقا در همین گیر و دار همسرش در پشت جبهه برای تامین منافع کشور با سناتورهای ذی نفوذ همبستر شده و فداکاری را بر ملت تمام میکند!!...
...از آن طرف اما، با ایرانی طرفیم که هرگز در طول تاریخ سینما این چنین باعظمت به تصویر کشیده نشده است! پادشاهی جهانگشا، با ابهت و سیاستمدار --لطفا هنوز داغ نکنید، در ادامه توضیح دادم--، و ارتشی که از شماره خارج است. و بخاطر داشته باشیم: همه اینها در حالیست که قرار است سپاه خصم باشد...
> نخستین و بزرگترین ایرادی که به فیلم گرفته شده رنگ پوست ایرانیان و در صدر همه خشایارشاست: اولا رنگ پوست سرداران و سربازان لزوما سیاه نیست --اتفاقا رنگ پوست و ظاهر ژنرال های خشایارشا خیلی شبیه به ایرانیان انتخاب شده--، ثانیا بخشی از ارتش ایران را --همانگونه که در فیلم هم اشاره میشود-- مزدوران و بردگان --از سایر سرزمین ها-- تشکیل میدهند، و ثالثا استناد نویسندگان به نص صریح جناب هرودوت --تاریخ نگار یونانی-- بوده که فرموده: "ایرانیان مردمانی با پوست تیره و قامت های بلندتر از یونانیان هستند". حال اگرچه بسیاری بر امانت داری هرودوت درنگارش تاریخ ایرادات اساسی وارد میدانند، لیکن همچنان حق اقتباس از متون بجا مانده از وی، برای دیگران محفوظ است. دیگر آنکه ایجاد کنتراست از ضروریات بعد بخشیدن به سویه منفی هر داستانی ست، بخصوص زمانیکه موضوع اقتباس از یک کامیک بوک مطرح باشد. و نهایتا: فراموش نکنیم اتمسفر و ترکیب بصری فیلم مستقیما از کتاب مصور فرانک میلر استخراج گردیده و اگر هم ایرادی وارد باشد متوجه منبع اصلی --کتاب-- خواهد بود. خلاصه اینکه شخصا --باور بفرمائید علیرغم میل باطنی-- اتهام ارتکاب توهین بدین وسیله را وارد نمیدانم!!
> ایراد دوم از آن جهت بود که ایرانیان بسان حیوانات وحشی به تصویر کشیده شدند: اولا توجه شما را به پانزده دقیقه نخست فیلم جلب میکنم. --از تربیت کودکان گرفته تا کشتار قاصدان-- ثانیا شما را به نبرد اسپارتی ها و ایرانیان توجه میدهم، خداوکیلی کدام طرف وحشی تر به تصویر کشیده شده بود؟ اگر ایرانیان درخت جسد ساخته بودند، اسپارتیها در مقابل دیواری از پیکر کشته شدگان برپا کرده بودند --آن دیوار انسانی که روی گارد جاویدان ریختند بماند، آن یکی را عرض میکنم که لای جرزش ایرانی کار کرده بودند!!-- از اینها گذشته پادشاه ایران پیوسته ترجیح میدهد امور با کمترین درگیری ممکن برگزار شوند: "بیا با هم منطقی صحبت کنیم، جز این فقط وقت تلف کردن بیهوده خواهد بود...چه سود وقتی تو پادشاه دلیر و افرادت تنها بخاطر یک سوء تفاهم جزئی کشته شوید. تمدن های هردوی ما چیزهای بسیاری برای به اشتراک گذاشتن با یکدیگر دارند..." و بارها لئونایداس را به پرهیز از درگیری دعوت میکند --و البته استثمار، که همگی میدانیم این جایش حقیقت داشته و جهان گشائی اصلا شغل اصلی پادشاهان کبیر روزگار باستان بوده است--، در مقابل پادشاه اسپارتی ها فرمانده نیمه دیوانه ایست که جز کشتن و افتخار مردن چیزی نمیفمد! شخصا چندبار حساب و کتاب کردم: اسپارتی ها چندین بار وحشی تر از سپاه ایران به تصویر کشیده شدند، با این تفاوت که همواره به آنچه میکنند افتخار نموده و تماشاگر هم طبیعتا همذات پنداری بیشتری با آنان خواهد کرد. ضمنا در مورد هیولاهائی که در ارتش ایران استفاده شدند: اولا --همانطور که قبلا هم عرض کردم-- بارها در فیلم اشاره شده که بیشتر سپاه ایران را بردگان و مزدوران تشکیل میدهند، همینطور مستقیما عنوان میشود که ایران امپراطوری "هزار ملت" است. طوریکه اسپارتی ها در مورد حیوانات میگویند: چشمان ما شاهد دهشتناک ترین موانع ممکن بودند، که خشایارشا از تاریک ترین کنج --گوشه-- های امپراطوریش گرد آورده بود.. برای ابهام زدائی هرچه بیشتر نگاه کنید به سپاهیان "بربر" و جنگجویان افریقائی --بهمراه کردگدن--... خلاصه اینکه، اگر از من بپرسید خواهم گفت: سازندگان این فیلم فرشتگانی بودند که با هدف هشدار برای حمله نظامی احتمالی به ایران! از آسمان فرود آمده بودند!! --قبول دارم که تئوری عجیبی ست ولی کافیست نگاهی به فیلم بیندازید--
> ایراد دیگر، حلقه ها، گوشواره ها و کلا زینت آلات عجیب و قریب خشایارشا و سردارانش است. که به سبک اقوام بدوی افریقائی از سرتاپایشان --پیرسینگ-- آویزان شده. حقیقتا هیچ منطقی --جز اقتباس نعل به نعل از منبع اصلی البته-- در آن نیافتم. لیکن با وجودیکه این موضوع برایم خوشایند نبود به واقعیت آزاردهنده ای پی بردم: انگار نشسته باشیم و به آن سوی آب ها فرمان دهیم: آنگونه تصویری از ما بسازند که ذات ملوکانه را خوش آید! انصافا کمی احمقانه نیست؟ آیا فکر نمیکنید شکل دادن و تثبیت نمودن تصویر ذهنی از تاریخ ایران باستان --با این فرض که نیاکان ما بودند و ما بهرحال وارثین ایشان هستیم و برای این موضوع اهمیت قائلیم و اصلا به همین خاطر این همه سر و صدا کردیم و بمب ساختیم و...-- اصولا وظیفه ماست؟ درحالیکه دست کم سالی یکصد فیلم سینمائی در ایران ساخته میشود، آیا میتوانید حدس بزنید که در سی سال گذشته چند فیلم به تاریخ ایران باستان پرداخته؟ و کدام ابلیسی --زبانم لال-- قدمی --هرچند کوچک-- در راه ایجاد تصویر ذهنی صحیح --آنگونه که میل داریم دیگران راجع بمان فیلم بسازند-- برداشته است؟ جواب "هیچ کس" است. دورترین تیرهایی که تا بحال در سینمای ایران پرتاب شده تا "مرگ یزدگرد" بیشتر نرفته اند... بینی و بین الله چگونه رویمان میشود از هفت پشت بیگانه انتظار داشته باشیم که شمایل خشایارشا را با استاندارد ایزو 9002 تخت جمشید درست کند!!؟ خلاصه این شد که شخصا دهانم را آب کشیدم وبه احترام تصویری بدین پایه جوانمردانه که از ایران باستان خلق کردند کلاهم را برداشتم! --کافیست یک لحظه خودمان را جای آنها تصور کنیم تا بفهمیم اگر ما بودیم چه یونانی از آنها میساختیم! و با چند وجب روغن...!!. برای ابهام زدائی بیشتر، نگاه کنید به "همه" فیلم های هشت سال دفاع مقدس تا ببینید ما جماعت چقدر در ارائه تصویر واقعی مللی که با آنها جنگیدیم امانت داریم-- به زعم حقیر اگر قصوری سر زده --که زده-- از جانب اجنبی نبوده، پیشنهاد میکنم یقه کارگردانان پرآوازه تان را بگیرید که در جشنواره های کذا و کذا به تجارت "بدبختی ها"ی این مملکت مشغولند! و تصویر "باید و شاید" ایران را از ایشان طلب کنید.
> نکته دیگری که برخی بدان اشاره کرده بودند بهم خوردن منطق داستانی و بزرگ نمائی کاریکاتوری از اصل واقعه تاریخی ست. عده ای با اتکا به مستندات تاریخی سعی در اثبات معوج بودن اعداد و ارقام سپاهیان طرفین داشتند --چون شخصا دانشی در این زمینه ندارم، مخصوصا از تکرار اعداد خودداری میکنم--. واقعیت این است که ابتدا هرودوت، سپس فرانک میلر و نهایتا نویسندگان فیلمنامه "سیصد" به اتفاق سعی در هرچه بزرگتر نشان دادن این رویداد داشته و یقینا برای هرچه حماسی تر شدن ماجرا نعنا داغ آن را زیاد کردند --انقدر که درحال حاضر بیشتر دیگ نعنا داغ است، نه آش!!-- ولی توجه داشته باشیم که اصل داستان برپایه همین نسبت ناکوک بنا شده و اگر آن را به عددی منطقی تغییر دهیم، کل ماجرا دیگر هیچ جذابیت دراماتیکی نخواهد داشت. ضمنا اگرچه نبرد واقعی ترموپیلا منشا داستان بوده، لیکن هیچ یک از سازندگان ادعائی مبنی بر دقت و درستی وقایع و جزئیات از نظر تاریخی نداشته، و حتی رسما اعلام کردند که فیلمشان صرفا یک اثر فانتزی بر اساس یک داستان کامیک است.
> خلاصه آنکه: به زعم حقیر، فیلم "سیصد" رویکرد منصفانه ای نسبت به سویه منفی داستان داشته و هرچه بر سر ایران آورده بر یونانی ها هم نازل کرده، --اگر زمانی که پادشاه ایران در جنگ بود، همسرش با سناتورها همبستر میشد، حتما میگفتیم توهین به هویت ملی ما شده، اینطور نیست؟-- و به جمیع جهات توهین به هویت ملی ایران و ایرانی نبوده و نیست. حتی بفرض بعید داشتن رویکرد سیاسی، هیچ تفاوتی با سایر آثار جریان قالب هالیوود ندارد. همانقدر که همیشه نوازشمان میکردند: اینبار "هم"
اینکه عرض کردم رویکرد سیاسی داشتن این فیلم را بعید میدانم از این جهت بود که اصل داستان به سال 1998 به تحریر درآمده و همان موقع در تیراژی اندک و بی سروصدا بفروش رسیده است. ضمنا لااقل بنده هیچ وقت ردپای سیاسی در آثار میلر ندیدم. این بنده خدا آدم خوش ذوق --و متوسط الحال-- ایست که اصلا در این باغ ها نیست و فقط خاطره کودکیش را به سرگرم کننده ترین شکل ممکن اکسپرس کرده است. و همانگونه که در ادامه خواهد آمد قضیه گرگ و کرگدن و...--به طور کلی جک و جانورها-- هم از تاثیر فضای تالکینی و تلاش وی برای خلق سرزمین میانه خودش آب میخورد.
د. از نظر سینمائی: بسیاری "سیصد" را همشهری کین غنای بصری خواندند --برای دوستانی که هیچ ایده ای ندارند: خیلی ها همشهری کین را بهترین فیلم تاریخ سینما میدانند. البته متاسفانه بنده افتخار ندارم جزو آن خیلی ها باشم--. این فیلم که نود درصد آن مقابل پرده آبی و ده درصد باقیمانده مقابل پرده سبز! فیلمبرداری شده --فقط صحنه نزدیک شدن قاصدان امپراطور ایران با اسب خارج از استودیو فیلمبرداری شده--، توانسته با بهره جستن از حدود یکهزار و پانصد جلوه ویژه، فضای منحصر بفرد کامیک بوک میلر را با موفقیت به پرده نقره ای منتقل نماید.
فیلم یک دستاورد با ارزش دیگر هم دارد، و آن پیوستگی صحنه های اکشن است. این روزها مرسوم شده که برای ساخت صحنه های اکشن، بازیگران چند دقیقه ای مقابل یکدیگر سایه میزنند و دوربین ها در کوچک ترین قاب ممکن از آنها تصویر میگیرند و سپس در اتاق تدوین صحنه نهائی را از به هم چسباندن ثانیه های قابل استفاده خلق میکنند. با این روش تماشاگر هیچ صحنه ای را بیشتر از یک ثانیه نمیبیند و خوب ضرباهنگ فیلم هم بشدت افزایش میابد --اگر متوجه منظورم نشدید نگاهی به شوهای تلویزیونی طپش بیاندازید-- ضمنا هزینه تهیه فیلم و زمان طراحی حرکات موزون بشدت کاهش پیدا میکند. اما سیصد راه سخت را انتخاب کرده و بسیاری صحنه های اکشن پانزده بیست ثانیه بطول مینجامند.
لیکن بزرگترین اشکال فیلم، اینست که اثر میلر، به رغم جذابیت انکار ناپذیر بصری فاقد دستمایه کافی برای یک فیلم بلند است. فیلم پرشده از نماهایی که از نظر بصری فوق العاده زیبا از کار درآمده ولی هیچ خاصیتی در پیشبرد داستان ندارند. بماند که خود داستان هم یک ایده یک خطی بیشتر نیست، و قهرمان ماجرا هیچ چیزی برای گفتن ندارد! و به همین دلیل هر پنج دقیقه یکبار شروع به فریاد زدن در مدح عظمت اسپارتان میکند!! --نگاه کنید به نطق های پیاپی لئونایداس که گوئی صرفا از یکدیگر کپی شده اند!-- عین ماجرا در سوی دیگر میدان هم صادق است و پادشاه و سرداران ایرانی زمانی که مجال سخن گفتن میابند پیوسته یک متن تکراری در باب بزرگی ایران زمین و... را روخوانی میکنند. شعارهای فیلم هم قالبا توخالی ازکار درآمده اند، مثلا فیلم اصرار دارد که زنان اسپارتی نقش گسترده ای در مناسبات اجتماعی ایشان دارند، در حالیکه میبینیم عملا اینچنین نیست و صرف حضور پیدا نمودن ملکه در سنا چه دردسرهائی داشته و حتی هنگام حضوریافتن سناتورها وقعی به وی نمیگذارند و سخنش نه به عنوان "یک مادر" ونه "یک همسر" خریداری ندارد...
همچنین تقریبا هیچ یک از ستون های منطق داستان برجای خود نیستند! مثلا ابتدا "افور"ها را موجوداتی فرای انسان رسم نموده و تاکید میکنند که هیچ کس، برده یا پادشاه نمیتواند فرای "قانون" عمل کند. در حالیکه در انتهای فیلم اثری از قانون و افورها نیست و صرف تحریک احساسات عمومی برای جنگیدن کافیست و...
سیصد، در مجموع و به عنوان یک اکشن فانتزی، اثری دیدنی و چشم نواز است که شخصا از تماشای آن لذت بردم --بماند که در مورد جنگاوری اسپارتان ها حجم نعنا داغ گاهی غیرقابل تحمل میشد-- لیکن به زعم ظرفیت های موجود در داستان، گوئی در مرحله تولید جذابیت های بصری متوقف شده و هیچ حرف دیگری برای گفتن ندارد.

اما امتیاز فیلم: هفت و نیم از ده
7.5

بروز رسانی:
- سیصد در مدت شصت روز --دراستودیو-- فیلمبرداری شده، اما کار پردازش تصاویر خام بیش از یک سال بطول انجامیده است. در فیلم های اینچنینی معمولا تولید دکورها، پیداکردن محل های مناسب برای فیلمبرداری، نورپردازی و بطور کلی آماده سازی میزانسن، عوامل جوی، دشواری های جابجائی و حمل و نقل و مشکلاتی از این قبیل مدت زمان تهیه فیلم ها را طولانی میکنند. لیکن سیصدهنگام فیلمبرداری با هیچ یک از این معظلات روبرو نبوده، که با این حساب مدت شصت روز --تنها برای فیلمبرداری-- اتفاقا زمانی طولانی ست. همینطور یک سال زمان کار روی تصاویر --آنهم یکسال با این بودجه عظیم-- این فیلم را از نظر جلوه های بصری به آثار پیکسار نزدیک کرده است!!
برای اطلاعات بیشتر در مورد جزئیات فنی تولید فیلم اینجا را ببینید، تا سرتان سوت بکشد!! شخصا تا بحال ندیده بودم در محصولی از "سافت ایمیج"، "لایت ویو"، "مایا" همزمان و در کنار نرم افزارهای غول پیکری مثل "اوید" و "فاینال کات پرو" استفاده شود...
- اما در مورد دزدیدن صحنه های اکشن: یقینا اینطور نبوده! همانطور که قبلا هم عرض کردم رویکرد سازندگان این فیلم به صحنه های اکشن کاملا جدید و --اگر اغراق نباشد-- بی نظیر بوده است. برای مثال نگاه کنید به صحنه های نبرد "الکساندر" که دوربین بیش از دو ثانیه روی تصویر هیچکس نیست و... البته شخصا بعضی سکانس ها را به فیلم های قدیمی تر شبیه دیدم --مثل صحنه ای که قاصد لئونایداس وسط گندم زار نزد ملکه میرود، خیلی شبیه صحنه آخر گلادیاتور بود-- ولی یقینا بحث دزدی و کپی کاری به شکل نازل مطرح نیست.

Jackie Brown 8.0

2007-03-28T20:30:00.000-07:00

جکی براون

الف. جکی براون، زن میانسالی ست که بعد ازعمری خدمت در خطوط معتبر بین المللی،--بخاطر حمل مواد مخدر و دردسرهائی از این قبیل-- کاری بهتر از مهمانداری مزخرف ترین خط هوائی مکزیک پیدا نکرده. حقوق کم، مزایای ناچیز و پیری که عنقریب به سراغش خواهد آمد چنان او را از آینده میترسانند که از سر ناچاری دست به همکاری با یک قاچاقچی اسلحه بنام "اوردل" زده و محموله های پول نقد او را بطور غیرقانونی از مرز هوائی مکزیک وارد کشور میکند. همه چیز خوب پیش میرود، تا اینکه یکی از هم دستان اوردل --که به تازگی دستگیر شده-- سر نخ به دست پلیس میدهد، و آنها هم بلافاصله جکی براون را حین حمل پول بازداشت میکنند. جکی دو انتخاب پیش رو دارد: یا با پلیس همکاری کرده و دست اوردل را در دست آنها گذاشته، و به این وسیله از به زندان افتادن و اخراج شدن از کار جلوگیری کند. یا اینکه پیشاپیش بهای زندانی شدنش را از اوردل گرفته و دیگر نگران شغل و آینده اش نباشد. همه این اتفاقات مصادف شده با یک معامله بزرگ برای اوردل، و او نیاز به پانصد هزار دلار پول نقد برای جوش دادن معامله اش دارد... اینجاست که راه سومی به نظر جکی میرسد...!
ب. اینکه تارانتینو که بود، و چه شد که در بازه ای به این کوتاهی جقه اش چنین بر عرش میساید! را با اجازه شما به زمان دیگری موکول میکنم --اگر عمری و حالی بود، در آن باره هم خواهم گفت--. تا اینجایش را خیلی از شما میدانید: جکی براون، سومین فیلم بلند او بود، و در حالی عرضه شد که همه دنیا انتظار "داستان عامه پسند" شماره دو را داشتند. و حتما خیلی هایتان بخاطر دارید که تقریبا همه از تماشای این فیلم نا امید برگشتند --منجمله خود بنده--، درحالیکه دلیل آن ضعیف بودن فیلم، ایراد فیلمنامه یا بازی های بد نبود: موضوع اینجا بود که همه برای تماشای فیلم دیگری رفته بودند. این در حالیست که بعد از شنیدن صحبت های تارانتینو و تماشای مجدد فیلم به نظر میرسد تصمیم او برای تکرار نکردن نعل به نعل تجربه قبلی اتفاقا کار بسیار خوبی بوده، و از آن مهمتراینکه جکی براون، فیلم بسیار دیدنی و خوش ساختی ست، فقط: باید قصه عامه پسند را فراموش کنید، و فارغ از نام تارانتینو به تماشای این اثر غافل گیر کننده و ظاهرا بی ادعا نشسته، و از آن لذت ببرید.
البته گذشته از این حرف ها، یقینا خواهید توانست دست کم دوجین از عناصر منحصر بفرد تارانتینو را در این فیلم پیدا کنید، که از مهمترین آنها میتوان به دیالوگ های ساده --و برآمده از فرهنگ عامه-- دو پهلو و در عین حال منحصر بفرد، , و همینطور عدم رعایت توالی زمانی و پیشرفت چند داستان بصورت موازی اشاره نمود. ضمنا به زعم کاهش چشمگیر میزان خشونت، میتوان این فیلم را، خانوادگی ترین! اثر تارانتینو بحساب آورد. --با این حال باید توجه داشت که حتی خانوادگی ترین اثر او نیز برای افراد زیر هیجده سال توصیه نمیشود!--
ج. انگار تبدیل به یک رسم شده باشد: هربار به هنرپیشه ای گیر دادم، حداکثر دو پست آنطرف ترناچار به عذر خواهی شدم! اول مارک والبرگ، بعد ویل اسمیت، حالا هم رابرت دنیرو... ساموئل جکسون ویژگی خاصی دارد، آنهم این است که حضورش باعث فراموش کردن سایرین میشود، به عبارت دیگر قالبا کنار هرکه قرار گرفته، تمام تلاش های طرف را خنثی و او را تبدیل به یک شبح نموده است. اما حتی حضور وی نتوانسته تاثیری روی دنیرو بگذارد: او --دنیرو-- که نقش یک تبهکارجزء، پا به سن گذاشته و حبس کشیده را بازی میکند، چنان روحی به شخصیت مزبور دمیده که از تماشایش میتوانید مزه آب خنک خوردن در زندان را بخوبی زیر دندانتان حس کنید! گذشته از حضور پرفروغ دنیرو، طبق معمول با کلکسیونی از هنرپیشگان تراز اول روبرو هستید که نظیرش را در دکان کمتر کارگردانی میشود پیدا کرد: مایکل کیتون، که لباس بتمن را از تن درآورده و نقش یک پلیس ویژه را جان داده، رابرت فارستر، که صدقه سر نقشش در این فیلم نیم دوجین نامزدی جوایز متعدد نصیبش گردید، بریجت فوندا که به عنوان نسل سوم خانواده معظم فونداها --نوه هنری و دختر پیتر فوندا-- گام بزرگی --در نقش یک... چه عرض کنم-- برداشته، پم گریر، که کوئنتین اصلا نقش جکی براون را سفارشی برای او نوشته است، و حتی کریس تاکر! که حضور در این فیلم یقینا برایش افتخار بزرگی بوده است...
د. چند نکته جالب در مورد جکی براون:
- فیلمنامه اقتباسی ست از کتاب "یک شات عرق" المور لئونارد
- جکی براون در کتاب یک زن سفیدپوست تشریح شده بود. تارانتینو که نقش را مخصوص پم گریر --سیاه پوست-- نوشته بود، پس از نگارش فیلمنامه و موقع مرور کتاب متوجه قضیه شد!
- جائی که جکی غذا میخورد --بار تیریاکی دونات-- همان رستورانی ست که در داستان عامه پسند، مارسلوس --درست قبل از تصادف با بوچ-- با غذا از آنجا بیرون میاید!
- کت و شلواری که جکی میخرد، همان لباسی ست که "میا" در داستان عامه پسند--موقع بیرون رفتن با جان تراولتا-- پوشیده بود!
- دستگاه پیغام گیر منزل جکی صدای خود کوئنتین تارانتینو ست!
- هوندای سفید جکی، همان اتومبیل "بوچ" در داستان عامه پسند است!
- ساموئل جکسون لاینی دارد --که به دلیل عدم رعایت موازین اخلاقی از تکرار آن معذورم!-- که آن را هم در داستان عامه پسند و هم در شفت تکرار کرده است. --در صورت اصرار بر سردرآوردن با خودم تماس بگیرید--
- صحنه ای که اوردل تلاش میکند برمونت را راضی به دراز کشیدن در صندوق عقب خودرو کند، از داخل صندوق عقب فیلمبرداری شده!. عین همین صحنه در "داستان عامه پسند" و قبل از آن در "سگدونی" هم تکرار شده است.
- یکی دیگر از نکات جالب --و به همان میزان بی ربط-- تابلو نقاشی اتاق نشیمن ورنیتا گرین در "بیل رو بکش" است. باور میکنید اگر عرض کنم نقاش تابلو برادر جکی براون "پم گریر" بوده؟.

همینطور درباره فیلم بخوانید: جر و بحث اوردل و لوئیس

Quentin Tarantino's Jackie Brown: Coming Soon

2007-03-28T10:23:00.000-07:00

این تعطیلات نوروز هزار حسن دارد و یک عیب! هرسال این موقع انگار ملخ تخم فیلم های روز را میخورد!! بنده هم که میزان سینمای خونم به شدت کاهش پیدا کرده، ناچارا به مرور آثار ارزشمند --دست کم قابل تماشای-- گذشته می پردازم. از قضا اینبار قرعه به نام جکی براون رفیق عزیز، جناب تارانتینو خورد. در مورد تارانتینو و فیلمش گفتنی زیاد است --خیلی زیاد-- و حقیقتش نقدا دل و دماغ نگاشتن متنی درخور را ندارم. همین موضوع باعث شد به عنوان پیش درآمد هم شده، قسمتی از جر و بحث رابرت دنیرو و ساموئل جکسون --بترتیب در نقش لوئیس و اوردل-- را از فیلم نقل به مضمون نموده، تا سر فرصت نسبت به تنظیم مطلبی پروپیمان راجع به آن اقدام کنم. پس تا آنموقع...

اوردل: پس ملانی کجاست؟ لوئیس: منم همین رو میخواستم بگم! حقیقتش از اول هی منو سیخ میزد، گیر داده بود که چرا نمیذارم اون کیف پولا رو بیاره.. بعد با اون دهن بی چفت و بستش شروع کرد به دری وری گفتن! میگیری چی میگم؟ که مثلا چرا من جایی که ماشین رو پارک کردم یادم نیست، منظورم وقتیه که از اونجا زده بودیم بیرون، بعدشم شروع کرد به غر زدن که ماشین تو این ردیف بود یا اون یکی، دیگه واقعا داشت رو اعصابم راه میرفت... اوردل: خوب که چی؟ یعنی همونجا به امان خدا ولش کردی؟؟ لوئیس: ممم من، من بهش تیراندازی کردم! اوردل، بعد از پنج ثانیه مکث: تو به ملانی تیراندازی کردی؟؟ لوئیس: دو بار! همون تو پارکینگ. اوردل: نمیتونستی مثل آدم باهاش حرف بزنی؟ لوئیس: خداوکیلی چجوری میشه با اون حرف زد؟ تو که میدونی چقدر زبون نفهمه. اوردل: نمیتونستی..مثلا...کتک بزنیش؟ لوئیس: شاید، شاید، ولی اون موقع... چمیدونم... اوردل: تو بهش تیراندازی کردی؟.. دوبار؟... ملانی مرده؟؟ لوئیس: همچین... اوردل: همچین؟؟ منظورت از "همچین" چیه؟ همچین هم شد جواب؟ آره یا نه؟ مرده یا نمرده؟ لوئیس: به نظرم باید مرده باشه...!!

From Russia With Love

2007-03-26T12:02:00.000-07:00

از روسیه با عشق

الف. گروه اسپکتر نقشه زیرکانه ای برای ربودن دستگاه رمزگشایی روسیه به موازات انتقام گیری از جیمز باند کشیده است. آنها به وسیله یکی از فرماندهان اخراجی کا.گ.ب، دختر خانم زیبایی را --که کارمند سفارت شوروی در استانبول است و همزمان برای کا.گ.ب جاسوسی میکند--، مامور می کنند تا با اینتلیجنت سرویس انگلیس تماس گرفته و وانمود کند در مقابل تحویل دستگاه رمزگشا، قصد پناهندگی دارد. ماموریت جیمزباند، ظاهرا نجات جان وی و بدست آوردن دستگاه است، بدون اینکه بداند در حقیقت درحال براورده کردن اهداف اسپکتر میباشد.
ب. دومین جیمز باند. شون کانری جوان از اینجا به بعد زیر سایه باند خواهد بود و تمام تلاش هایش در سال های آتی، برای شکستن این بت ناکام خواهند ماند. ترنس یانگ که همچنان کارگردانی را بعهده دارد، برای نخستین بار باند را در همان آغاز کار میکشد! گرچه چند ثانیه بعد میفهمیم این بدلی بوده که اسپکتر از جیمز باند ساخته، تا مامورین طراز اولش را آموزش دهد!! --هیچ وقت از دلیل اضافه شدن این فصل بی ربط به ابتدای فیلم سر در نیاوردم!--.
ماجرا در استانبول اتفاق میفتد، اما قبل از پرواز باند به ترکیه، آنقدر فرصت هست که سری به تشکیلات سرویس مخفی بزنیم. همین جاست که برای نخستین بار با "کیو" اشنا میشویم. مرد میانسالی که تا پایان عمر--اگر اشتباه نکنم در هشتاد و هشت سالگی-- در بیست فیلم باند حضور پیدا نموده و شمایلی را خلق کرد که بارها در سایر مجموعه ها مورد تقلید قرار گرفت. لیست اسباب بازی های دوصفر هفت، محدود میشود به: یک کیف دستی --که کارد شکاری و مقداری مهمات در خود جا داده و موقع مقتضی منفجر خواهد شد--، و یک اسلحه کامپکت.
تهیه کنندگان هنوز دست به عصا راه میروند، و اگرچه پای روس ها را به داستان باز میکنند اما، هرگز آن ها را دشمن مستقیم به تصویر نمیکشند. به عبارت دیگر جیمز باند تنها سرگرم کننده است و سازندگان هنوز به ظرفیت های سیاسی آن پی نبردند!
فیلم با بودجه ای معادل دو میلیون دلار، تهیه شده و دهم اکتبر 1964 اکران میشود.
از روسیه با عشق، در زمان خود نزدیک به هشتاد میلیون دلار، و تا سال 2002 بیش از نیم میلیارد دلار سود عاید سازندگانش کرد.
ج. "از روسیه با عشق"، به سال 1957 و به قلم ایان فلمینگ، به عنوان پنجمین داستان جیمز باند به رشته تحریر درآمد و به یکی از پرفروش ترین داستان های این سری تبدیل شد. جالب ترین نکته در خصوص داستان، استقبال رئیس جمهور وقت ایالات متحده، جان اف کندی، و اضافه نمودن آن به لیست ده کتاب محبوبش است. نکته جالب تر اینکه، نه کتاب دیگر مجموعه، باتفاق، آثار جدی بوده و "از روسیه با عشق" تنها کتاب داستان لیست فوق الذکر محسوب میشود.
از روی این داستان، فارغ از اقتباس سینمائی، دو برداشت دیگر هم صورت گرفت: نخست در سال 1960، کمیک استریپی توسط هنری گمیج قلمی شده و در روزنامه دیلی اکسپرس --درفاصله فوریه و می-- منتشر شد. دومین اقتباس در دنیای بازی های کامپیوتری اتفاق افتاد. کمپانی الکترونیک آرتز در سال 2005 اقدام به ساخت بازی کامپیوتری با همین نام نموده و اتفاقا شون کانری حاضر شد به جای جیمز باند حرف بزند. این بازی ابتدا بر روی کنسول پلی استیشن دو و سپس کنسول دستی سونی منتشر گردید و بهترین بازی کامپیوتری جیمز باند لقب گرفت --بنده افتخار داشتم که هر دو نسخه را بازی کرده و نسخه پلی استیشن دو را تمام کنم!!--
د. در مجموع باید گفت، از روسیه با عشق، یکی از بهترین فیلم های جیمزباند بوده و همچنان پس از گذشت چهل سال تازه و دیدنی ست.

همچنین در مورد جیمز باند بخوانید: دکتر نو

Lonely Hearts 6.0

2007-03-25T17:10:00.000-07:00

قلب های تنها

الف. داستان واقعی دو کارآگاه جنائی که در امریکای اواخر دهه چهل به تعقیب ریموند مارتینز و مارتا بک، معروف به قاتلین "قلب های تنها" پرداختند. قاتلین روان پریشی که شکارهایشان را از ستون "قلب های تنها"ی روزنامه شکار میکردند.
ب. فیلمنامه ای استخوان دار، جان تراولتائی درخشان، که از این فرصت به بهترین نحو ممکن برای به رخ کشیدن توانائی هایش -اینبار نه به عنوان رقاص- استفاده نموده، جیمز گندالفینی -مثل همیشه- عالی و ... و سلما هایکی که فاتحه فیلم را میخواند! متاسفانه هرچه عوامل فیلم رشته فرمودند خانم هایک به تنهائی پنبه کرده، بازی مصنوعی و اغراق آمیز وی باعث شده شخصیت بدمن های فیلم به هیچ وجه قوام نیافته، و کلیت اثر از همین جا به سختی آسیب ببیند. حیف.
ج. همانطور که قبلا هم عرض کردم، چندان از این ژانر -به دنبال قاتل زنجیره ای- لذت نمیبرم، مگر اینکه چیز خاصی برای گفتن داشته، یا نوآوری بکار بسته باشد: "قلب های تنها" نه فقط فاقد هر دو گزینه است، بلکه در کنار سایر فیلم های این گونه سینمائی یک اثر کاملا متوسط محسوب میشود. بنابراین، شخصا تماشای آن را توصیه نمیکنم.