Mr. Bean's Holiday 1.0

تعطیلات مستربین

الف. مستربین، در جریان قرعه کشی، سفری به فرانسه --کن--، یک دوربین فیلمبرداری و مقداری پول برنده میشود... و از اینجا به بعد مسیر من و تهیه کنندگان از هم جدا خواهد بود:
- اینجور که سازندگان فیلم در توضیح خلاصه داستان گفته بودند: وی در مسیر سفری جاده ای، درگیرودار طوفان اتفاقات خنده دار، خاطرات سفرش را با دوربین ضبط نموده، به فرزندی برای دوباره یافتن پدرش کمک میکند، در راه چشیدن طعم عشق واقعی، به موفقیت رسیده!! و از همه مهمتر خاطرات مصورش را در افتتاحیه جشنواره "کن" اکران خواهد نمود!!
- اما اگر از من بپرسید: وی با هدف احیای کارنامه اش به عنوان یک اسطوره کمدی معاصر --و البته استخراج هرچه بیشتر پول از شخصیت نیمه جان آقای لوبیا-- سنگی چنان بزرگ برمیدارد که حتی وودی آلن هم به خواب نمیدیده! و طبیعتا شکست میخورد. شکستی که حکم تیر خلاص را بر پیکر نحیف این دلقک "سابقا خنده دار"، خواهد داشت... تعطیلات مستربین، یک آشغال تمام عیاراست، در لباس کمدی معناگرا. یک مزخرف به تمام معناست، مدعی خلق شکوه سادگی و زیبائی. و یک فیلم بی ارزش و عوضی، که داعیه نقد بزرگترین سیرک فیلم های عوضی دنیا، "کن"، را دارد.
ب. نزدیک به بیست سال از طلوع مستربین میگذرد. وی برخلاف سبک متعارف کمدی زادگاهش --انگلیس--، که عموما شالوده بر طنز ظریف کلامی، بازی با مفاهیم و به سخره گرفتن موقعیت های عادی با استفاده از شخصیت های غیر عادیست، توانست راهش را میان انبوهی از رقبای تنومند باز نماید. او اگرچه وامدار بزرگانی چون بنی هیل بود، لیکن هرگز به ورطه کپی کاری و تکرار موقعیت ها نیفتاده و هوشمندانه شخصیت هالوی زبان بسته ای را خلق کرد که میشد بارها و بارها تماشایش کرد و خندید. مستربین، از هیچ فرمول پیچیده و جدیدی استفاده نمیکرد، او قصد نداشت آنطور که رایج بود، طوماری از مفاهیم اجتماعی، فرهنگی و سیاسی را به نقد کشیده و لایه های زیرین کارش را با آنها انباشته کند.
در حقیقت اصلا لایه های زیرینی وجود نداشت. او از تاریخ آموخته بود که: کمتر کسی رنگ پرچم و معنای در دست گرفتن آن را نزد چارلی چاپلین --در تظاهرات-- بخاطر دارد!!، اما همه او را در حال خوردن کفش به یاد می آورند!!. از این گذشته، زیر تیغ نقد گزنده بردن موضوعات اجتماعی، تاریخ مصرف و زمان و مکان دارد. درحالیکه او دنبال چیز دیگری بود: هدف، خنداندن، زبانی که وی برای اینکار انتخاب نمود، زبان بین المللی ایما و اشاره، و مکان رویدادها، محل هایی مثل کلیسا، استخر، رستوران، هتل و... اصولا طوری انتخاب میشدند که بیننده فارغ از ملیت و زبان، امکان درک و همذاب پنداری در آنها را داشته باشد. قهرمان داستان ها، ابتدای عنوان بندی هر قسمت، از آسمان به زمین میفتاد و به نوعی یادآور معصومیت از دست رفته بزرگسالی بود. غالبا دیالوگی وجود نداشت. موضوعات ساده بودند و مثلا در: درست کردن و خوردن یک ساندویچ، یا شرکت در مراسم عادی و یکنواخت صبح یکشنبه کلیسا خلاصه میشدند...
نتیجه عالی بود
به مدد استعداد و هنر "روآن اتکینسون"، مهندس برقی که عشق اتومبیل بود و برای مجلات حرفه ای این حوزه مطلب مینوشت. و کسی که سابقه حضور در کمدی های کلاسیکی چون" بلک ادر" را در کارنامه داشت، مستر بین تبدیل به یک شمایل جهانی شد و توانست مرزها را در نوردیده، برای نزدیک به یک دهه، کمدین محبوب دنیای معاصر را تجسم بخشد. --سریال بین، از 1990 تا 1995 در انگلیس پخش شد، ولی رشد محبوبیت وی همراه با نمایش آن در سایر کشورها تا مدت ها ادامه یافت--
هالیوود که هیچ وقت چنین اتفاقاتی را از قلم نمیندازد، خیلی زود به فکر توسعه این شخصیت جهانی و بادکردنش به بزرگی پرده نقره ای افتاد. و پیامد آن فیلم "بین" بود. ماجرائی دیگر از همان مستر بین، با این تفاوت که در آن دیگران بیشتر حرف میزدند و پیرنگ داستان کمی بزرگ تر از حد متعارف یک قسمت از سریال تلویزیونی وی بود. فیلم بقدر برادر تلویزیونی اش خنداند و نسبتا خوب فروخت، اما نتیجه آنقدر چشمگیر نبود که بلافاصله بفکر ساختن دنباله اش بیفتند. پس به فراموشی سپرده شد.
ده سال بعد، مستربین به تعطیلات رفت...
ج. در تعطیلات اما، سازندگان، مذبوحانه تلاش میکنند مستربین را به سطحی بالاتر سوق داده و از آن تجربه ای جدید خلق کنند. غافل از اینکه تمام مزایا و همه قدرت این شخصیت از بلاهت، سادگی، و عدم وابستگی به سطوح عمیقتر نشات گرفته، و با این تغییرات عملا خلع سلاح خواهد گردید. مستربین در تعطیلات، همان احمق همیشگی ست، با این تفاوت که اینبار، مثلا، مدعی نقد جشنواره کن! است...
نکته آزاردهنده دیگر در مورد تعطیلات این است که، شوخی های فیلم بطرز عجیبی، کپی های دست چندم و تکراری قدیمی سریال تلویزیونی وی هستند! که اتفاقا باعث شده خندیدن به آنها کار بسیار سختی باشد. مثلا: هنگام ورود به اتوبوس بلیط از دست وی افتاده و حضرتش برای بیست دقیقه از فیلم، به تعقیب بلیط کذایی خواهد پرداخت.. --کپی برابر اصل یکی از قسمت ها که برای زمان حتی کوتاه تری به تعقیب توپ گلف میپردازد و اتفاقا به مراتب خنده دار تر از این یکیست--
از دیگر موارد نچسب فیلم، چسباندن شخصیت پسربچه به انتهای دم مستربین است. در تعطیلات آقای لوبیا، وی نیمی از فیلم را در کنار کودک اعصاب خوردکنی میگذراند که هم چیزی برای گفتن ندارد، و هم یکدستی داستان! را برهم زده است.
همینطور افزودن شخصیت زن هنرپیشه، --که تمام فیلم فرانسه صحبت نموده، و بعد از تماشای اخبار ناگهان مثل بلبل انگلیسی چه چه میزند!!-- نه فقط باعث ایجاد تعادل در داستان نشده، که همه معادلات پیشین را برهم میریزد...
استفاده از تصاویر دوربین مستربین هم تکنیک بسیاری نازل و بی خاصیتی از کاردرآمده و باعث شده کار سبک یک بام و دو هوائی پیدا کند...
بهتر است از فقدان منطق و احمقانه بودن رویدادها چیزی ننویسم که تا همینجا اشک در چشمانم حلقه زده...
بدرود مستربین، بدرود...

پینوشت: ترجیح میدادم نقد بهتری بنویسم، لیکن ساختار فیلم آنقدر متزلزل و ضعیف است که گمان میکنم همین چند سطر الکن هم از سرش زیاد باشد.

Sin City 9.0

شهرگناه

از زوزه باد میلرزه...، مثل آخرین برگ پائیزی، روی یه درخت خشک و در حال مرگ. [وقتی بهش نزدیک میشم، مخصوصا میذارم صدای قدم هام رو بشنوه]:
- سیگار؟،
[و پاکت سیگارم رو بهش تعارف میکنم.]
- [بطرفم برمیگرده و با عشوه نگاهی به سیگارها میندازه]: هوم... آره، یکی برمیدارم. [و ادامه میده] حوصله تو هم اندازه من از این جماعت سر رفته؟

- راستش من واسه مهمونی اینجا نیومدم!، من واسه تو اینجام!، مدتیه زیر نظر دارمت. [مکث میکنم] تو همه چیزهائی هستی که یه مرد میتونه آرزو کنه... فقط، فقط خوشگلیت نیست!، صدات، حرکاتت، چشات... [فندک رو واسه روشن کردن سیگارش بالا میارم]، نور صورتشو روشن میکنه...، چشاش برق میزنن. [ادامه میدم] میتونم همه چی رو تو چشات ببینم.
- [پوزخندی میزنه و میگه]: تو چشام چی میبینی؟
- یه سکوت مرگ بار میبینم [لبخندش محو میشه]: و اینکه حالت دیگه از فرار کردن بهم میخوره!، حاضری جلوی هرکی و هرچی که باید وایسی! [یه لحظه مکث میکنم]: ولی نمیخوای اون موقع تنها باشی.
- [چند لحظه بعد، در حالی که دستاشو دورم حلقه کرده بود و سرش رو به سینم فشار میداد گفت]: نه، نمیخوام تنها باشم

- بارون بیقراری میکرد، همینطور زیباترین دختری که در تمام عمرم دیده بودم. سعی میکنم قانعش کنم که همه چی روبراه میشه، قول میدم از هرچی میترسه نجاتش بدم، که ببرمش دورترین جائیکه دست هیچ کس بهش نرسه...
"بهش میگم که دوستش دارم"، و میبوسمش... [همون موقع دستم زیر کت دنبال چیزی میگشت...]

فقط یک ثانیه بعد، صداخفه کن اسلحه، نعره گلوله رو به آرومی زمزمه کرد.
گلوله حتی قبل از اینکه لباس سرخش بفهمه! از سینش گذشته و قلبشو منفجر کرده بود.

با آخرین بازدم، یقه کتم رو پر خون میکنه.
تا وقتی آخرین نفس ها رو میکشه همینطور توی بغلم نگهش میدارم... تا وقتی که جون میده و... و تو دستام آروم میگیره.

هیچ وقت نخواهم فهمید بخاطر چی و از کی فرار میکرد!!
تا اونجائیکه به من مربوطه: فردا صبح، چک کارمزدش رو نقد میکنم!!

آنچه گذشت، برداشت آزادی از فصل آغازین "شهر گناه" [نقل به مضمون و به اختصار] بود. کارگردان/نویسنده/آهنگ ساز/تدوینگر اثر مورد اشاره، پیش از جلب موافقت صاحب اصلی "شهرگناه" یعنی فرانک میلر، اقدام به ساخت این فصل نمود. سپس آن را روی لپ تاپ شخصی اش --و در یک کلوپ شبانه-- به او نشان داد! و اتفاقا موفق هم شد... اما موضوع به اینجا ختم نشد، رودریگز و میلر به اتفاق سری به منزل بروس ویلیس زدند و فصل مذکور را برایش پخش کردند. او پس از تماشای یک دقیقه اول، فیلم را متوقف کرد و گفت: من هستم! عین همین اتفاق برای میکی رورک هم افتاد و...
شهرگناه فیلم غیرمتعارفی ست و شایسته بود مطلب غیر متعارفی برایش بنویسم، طوری که حق مطلب ادا شود. گفتنی درباره این فیلم بسیار زیاد است. اما شاید وقتی دیگر: مثلا ماراتن رابرت رودریگز

Quentin Tarantino's Marathon

ماراتن کوئنتین تارانتینو

از دست دادن تعدادی کانکشن! های تامین "فیلم های روز" و کشف یکی از غنی ترین معادن دی وی دی کلاسیک! در جریان حفر آخرین تونل زیر زمینی!! باعث شده کمتر بنویسم و بیشتر فیلم تکراری های قدیمی تماشا کنم. که اتفاقا همه، در این چهارمین دهه زندگی رنگ و بوی دیگری دارند.
بهرتقدیر، تهیه مجدد کلکسیون آثار برادر عزیز و دوست گرامی، کوئنتین تارانتینو، و فرصت تماشای چندباره آثار ارزشمند و بعضا متوسط ایشان، همینطور اکران فیلم جدیدش "دث پروف" --ضدمرگ، بر وزن ضدگلوله--، مرا برآن داشت، ماراتنی برگزار، و طی آن نگاهی دوباره به سینمای او داشته باشم.
از آنجا که یکی از اصلی ترین مشخصه های سینمای وی بی تکلف بودن و صراحت کلام است. ترجیح دادم رویکرد مشابهی در تحلیل فیلم هایش داشته باشم. --از حالا گفته باشم--


لیست فیلم های ماراتن از این قرار است:
- گرایند هاوس: دث پروف
- بیل رو بکش
- جکی براون
- داستان عامه پسند
- سگدانی

- از گرگ و میش تا سحر (فیلمنامه، بازی)
- قاتلین بالفطره (فیلمنامه)
- شهر گناه (کارگردان افتخاری)


پینوشت:
- بدینوسیله از دوستانی که محبت کردند و آثار این عزیز را قبلا از بنده به امانت گرفته، و هرگز پس نداده اند، و با اینکار ترتیبی دادند که مجبور به تهیه مجدد و به طبع تماشای دوباره شوم، تشکر میکنم!!

- ماراتن از ابتدای اردیبهشت آغاز و تا مدت زمان نامعلومی! ادامه خواهد داشت.
- برای کسب اطلاعات بیشتربخوانید: اصولا ماراتن چیست؟

Goldfinger

گلدفینگر

الف. باند مامور میشود تا از کار "گلدفینگر"، تاجر متمول و بظاهر سربراه طلا سر در بیاورد. مقامات بانک مرکزی، وی را عامل قاچاق طلا از کشور و برهم زدن معادلات اقتصادی میدانند، اما او زرنگ تر از آنست که مدرکی از خود بجا بگذارد. تحقیقات دوصفرهفت برای گرفتار کردن گلدفینگر با اتفاقات ناخوشایندی آغاز شده و منتهی به کشف راز بزرگتری میشود: دنیا دوباره در خطر است و تنها یک نفر از عهده نجاتش برخواهد آمد...!
ب. برگردان هفتمین و طولانی ترین کتاب ایان فلمینگ "پول دار ترین مرد دنیا" که پنج سال قبل منتشر شده بود. فلمینگ این بار هم هنگام فیلمبرداری از استودیوی پاین وود لندن بازدید نمود، اما هرگز موفق به تماشای آن نشد: وی یک ماه قبل از اکران فیلم دار فانی را وداع گفت.
تهیه کنندگان به مدد موفقیت هایی که از فیلم های قبلی نصیبشان شده بود بودجه کلانی برای "گلدفینگر" در نظر گرفتند. این مبلغ --که البته ظرف دو هفته نخست نمایش فیلم جبران شد-- صرف بازسازی نمای داخلی دژ ناکس --خزانه مرکزی ایالات متحده و محل نگهداری ذخیره طلای ملی--، فیلمبرداری نمایش های هوائی، و از همه مهمتر خرید اتومبیل برای دو صفر هفت شد: بعد از اینکه تیر تهیه کنندگان برای جلب موافقت شرکت جگوار --برای در اختیار گذاشتن اتومبیل باند-- به سنگ خورد، دست به دامن آستون مارتین شدند، اما حتی آنها هم حاضر به دادن اتومبیل مجانی نشدند! این بود که حساب و کتاب کردند و با پول یک "جگوار" دو دستگاه "آستون مارتین" مدل سال خریدند. این اولین و آخرین باری بود که تهیه کنندگان برای اتومبیل جیمز باند پول پرداخت کردند!
> شون کانری این بار هم لباس دوصفر هفت را به تن کرد، گرچه بخاطر همزمان شدن فیلمبرداری "گلدفینگر" با "مارنی" آلفرد هیچکاک، نمیتوانست به امریکا سفر کند، بنابراین ترتیبی اتخاذ کردند که صحنه های حضور وی به هر ترتیبی شده در انگلیس فیلمبرداری شود!
> برای نقش گلدفینگر ابتدا "اورسن ولز" را در نظر گرفته بودند! اما نهایتا به این نتیجه رسیدند که او برای این نقش خیلی گران است. پس به "گرت فروب" رضایت دادند --البته فروب انقدر سر مبلغ قرارداد چانه زد که آنها را تقریبا پشیمان کرد!--، مشکل نخست این بود که فروب آلمانی بود و نمیتوانست بخوبی انگلیسی صحبت کند!، بنابراین مجبور شدند صدایش را دوبله کنند --وی بجز چند عبارت کوتاه، فقط در فیلم لب میزند--، مشکل دوم --که خیلی بزرگتر از اولی بود-- کمی بعد معلوم شد: گویا فروب در زمان جنگ جهانی عضو حزب نازی بوده و احیانا مرتکب جنایات جنگی هم شده بود. این موضوع سر و صدای زیادی به پا کرده و باعث شد نمایش فیلم در "اسرائیل" ممنوع شود...! اما سروصداها به زودی خوابید و اثر چندانی روی فروش فیلم نگذاشت.
> ترنس یانگ این بار هم بعنوان کارگردان انتخاب، و حتی کار بر روی پروژه را آغاز کرد، اما بعد از اینکه نتوانست سر قیمت با تهیه کنندگان به توافق برسد کار را به گای همیلتون سپرد و با جیمز باند خداحافظی نمود.
ج. گلدفینگر به فاصله کمی در اروپا و امریکا اکران شد --فیلم های قبلی با فاصله بیش از یک سال به امریکا رسیده بودند-- و خیلی ها از جمله استیون اسپیلبرگ را تحت تاثیر قرار داد. وی بیست سال بعد، جیمزباند خودش را خلق کرد و اسمش را "ایندیانا جونز" گذاشت! اسپیلبرگ که بعدها به این موضوع اعتراف کرد، در واپسین پیایند مجموعه اش "ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی"، ارادتش را بصورت یکی از زیباترین شوخی های تاریخ سینما جاودانه کرد: اوایل فیلم فقط دستش را میبینیم و صدایش را میشنویم، اما بالاخره پرده ها کنار میروند: پدر ایندیاناجونز کسی نیست جز: جیمزباند!!! --شون کانری سی سال پس از گلدفینگر نقش پدر ایندیاناجونز را در فیلم برعهده گرفت!--... زیباتر آنکه جیمزباند بزودی در نقش پدر ایندیاناجونز باز خواهد گشت: همه چیز برای ساخت ایندیانا جونز بعدی آماده است، و همه منتظر! و من بیش از همه!!

د. فیلمنامه سوراخ های زیادی دارد و به منطق داستان اشکالاتی وارد است. لیکن گرمای حضور شون کانری، اسباب بازی های مدرن آن روزگار و ماجراجوئیهای جذاب دوصفر هفت شما را ناامید نخواهد کرد. این فیلم ضمنا ازنظر تکنولوژیک هم یک رکورد به ثبت میرساند، چراکه برای نخستین بار "اشعه لیزر" را روی پرده نقره ای نشان میدهد!

گذشته از این ها، نمیتوان از گلدفینگر گفت و اشاره ای به دیالوگ های محشر آن نکرد:

گلدفینگر، دست و پای باند را به تختی بسته که اشعه لیزر در حال نصف کردن آن است! و با خونسردی آنجا را ترک میکند.
باند:
--که ظاهرا کمی نگران شده-- انتظار داری به چیزی اعتراف کنم؟
گلدفینگر: نه آقای باند، انتظار دارم "بمیری"!!
باند: در اون صورت دوصفر هشت رو جایگزین من خواهند کرد...
گلدفینگر: اطمینان دارم که ایشون از شما موفق تر خواهند بود...!

در مورد جیمزباند همچنین بخوانید:
- دکتر نو
- از روسیه باعشق

Hannibal Rising 5.0

رستاخیز هانیبال

الف. چطور ممکن است انسانی متمدن، تحصیل کرده و امروزی، از خوردن گوشت همنوعانش لذت ببرد؟ چه باعث شده او به چنین هیولائی تبدیل شود؟ سوالاتی از این دست تقریبا در ذهن اکثر افرادی که مجموعه فیلمها --و داستان ها البته-- را دیدند شکل گرفته، لیکن در هیچ یک از آثار هریس به این موضوع اشاره ای نشده است. و شاید اصلی ترین دلیل آن این باشد که: او هیچ وقت به این موضوع فکر نکرده بود! اما، ثروت هنگفتی که صدقه سر لکتر نصیبش شده، درس خوبی به او داده بود. پس کاغذ و قلمی برداشت و با خود گفت: منشا چنین روان پریشی چه میتواند باشد؟ منشای که همه دنیا پذیرفته و با آن همذات پنداری کنند --یک جورائی به او حق بدهند--. ناگهان جرقه ای در ذهنش شعله ور شد و فریاد زد: نازی ها!! چه کسی بهتر از نازی ها؟؟ --هرکاری از آنها ساخته است، "حتی آدمخواری"، و چه کسی جرات دارد بگوید این موضوع باورپذیر نیست!؟-- و ادامه داد: آنها یکی از نزدیکانش را خوردند، او هم --برای انتقام هم شده-- یکی یکی آنها را شکار کرده و میخورد! و اینگونه جذاب ترین آدمخوار قرن متولد میشود... نزدیک بود فراموش کنم، او قرار است در آینده دکتر باشد! خب، اینکه کاری ندارد ابتدا از دست نازی ها فرار کرده و تا مدرسه پزشکی پیش میرود، و همانجا با فنون تکه پاره کردن انسانها بصورت علمی آشنا میشود، سپس برای خوردن دشمنانش باز میگردد. اوه، یادم نبود لکتر روان پزشک است، در این صورت چطور میشود نصف فیلم به کالبدشکافی گذراندن را توجیح کرد؟، مهم نیست، فکر نمیکنم کسی متوجه شود... --و همینطور تا ثریا رفته این دیوار کج!!--
باور بفرمائید عین همین موضوع اتفاق افتاده! و آنچه از نظرتان گذشت نعل به نعل فیلمنامه بود. اینکه جناب هریس چقدر وجوه منطقی داستان را ندیده گرفته "مثنوی هفتاد من کاغذ"
ی خواهد شد که هرطور حساب میکنم در حوصله خودم و خوانندگان اینجا نیست! بنابراین اگر قصد تماشای فیلم را دارید، کارتان تنها در یک صورت به جویدن صندلی نخواهد انجامید: هرچه اتفاق افتاد بپذیرید! از جنگ هواپیما و تانک، و قضیه کشته شدن والدین بچه ها گرفته، تا دلایل تبدیل شدن "حضرت آقا" به "جناب دکتر"...!!
ب. توماس هریس، کارش را با خبرنگاری جنائی در امریکا و مکزیک آغاز و پس از مدتی به عنوان نماینده اسوشیتدپرس در نیویورک، مسیر ترقی را به سرعت پیمود. نخستین رمان او با نام "یکشنبه سیاه" به سال 1975 منتشر و دوسال بعد توسط مرحوم "جان فرانکن هایمر" به فیلم درآمد. داستان های بعدی وی بترتیب "اژدهای سرخ" در سال 1981، سکوت بره ها در سال 1988 و هانیبال در سال 1999 منتشر شدند. دکتر لکتر در اژدهای سرخ تنها یک شخصیت جانبی بود، اما سکوت بره ها او را به نقطه عطف ماجرا بدل کرد. سه سال بعد جاناتان دمی این داستان را به تصویر کشید و نقش دکتر لکتر را به آنتونی هاپکینز سپرد: نتیجه خارق العاده بود. تماشاگران و منتقدین به اتفاق از فیلم استقبال نموده و سازندگان، جوایز اسکار بهترین بازیگر مرد و زن نقش اول، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم و بهترین تدوین سال را درو کردند: جریان از این قرار است که "کلاریس استرلینگ" از سوی اف.بی.آی، مسئول رسیدگی به پرونده یک قاتل زنجیره ای روان پریش به نام بوفالو بیل میشود که پوست قربانیانش -- که همه زن هستنند-- را میکند. تنها یک نفر قادر به کمک اوست، و آن کسی نیست جز یک دکتر روانشناس "آدم خوار" به نام هانیبال لکتر... موفقیت بزرگ سکوت بره ها باعث ترغیب هریس به نگاشتن ادامه داستان شد. کتاب "هانیبال" اگرچه به قوت سکوت بره ها نبود، ولی طرفداران پروپا قرصش را راضی نگه داشت: هانیبال در ایتالیا زندگی آرامی را آغاز کرده بود، در حالیکه، یکی از قربانیان سابق آدم خواری های دکتر --که حالا از ریخت و قیافه افتاده و از زندگی عادی بازمانده است-- برای به چنگ آوردن او دست به هر کاری میزند، و ناگفته پیداست که پای کلاریس هم به ماجرا باز شده و...، کار ساخت فیلم، بلافاصله بعد از موافقت آنتونی هاپکینز و به کارگردانی ریدلی اسکات کبیر در حالی آغاز شد که جودی فاستر دیگر جرات گذاشتن نقاب "کلارنس استرلینگ" به چهره را در خود نمیدید، این بود که جولین مور جانشین وی شده و سیرنزولی فیلم آغاز گردید. "هانیبال" اگرچه در مقابل اثر قبلی گامی به جلو بحساب نمیامد لیکن ثابت کرد همچنان میشود از این محصول پول درآورد! و همین برای دوباره سازی نه چندان ضروری "شکارچی انسان --1986 مایکل مان--"، اینبار به نام "اژدهای سرخ" کافی بود. بنظر میرسید پرونده لکتر آدمخوار پس از "اژدهای سرخ" بسته شده باشد. اما انگار زمان استخراج طلا از معدن آقای دکتر هنوز به پایان نرسیده بود!، توماس هریس خواست بسیاری از علاقمندان مجموعه را لبیک گفته و "خیزش هانیبال" را نگاشت. بسیارانی کنجکاو بودند تا از خواستگاه هیولای آدم خوار سر در بیاورند و این کتاب قرار بود پاسخ آنها باشد... دینو دولارنتیس، تهیه کننده معظم و تنومند آثار بزرگانی چون فلینی... بلافاصله پس از اعلام خبر انتشار قریب الوقوع کتاب، حقوق سینمائیش را خرید. هریس هم که زمینه را مساعد میدید قبول کرد شخصا زحمت اقتباس از داستان و نگارش فیلمنامه را برعهده بگیرد! پس تمام چراغ ها سبز شدند...!!